Rob Zombie – The Great Satan

Geschreven door op 03-03-2026 om 19:00.

Zou een filmregisseur als Rob Zombie met zijn nieuwe plaat een knipoog leveren naar ‘The Great Dictator’, met daarin slapstickfenomeen Charlie Chaplin? Hier en daar zal er wel ergens een zwarte satire huizen in de achtste soloplaat van Rob. Het zal uiteraard steeds wat verdoken zijn en dus nergens een Ministry-openheid meekrijgen, maar toch schuilt er ergens een boodschap in deze nieuwkomer. Het is ook geleden van de coronatijd dat er nog een nieuwe plaat kwam en dus zijn de verwachtingen hoog. Bij mij zal dat ook steeds betekenen dat ik het niveau verwacht van Hellbilly Deluxe 1 (niet twee) of van The Sinister Urge. Net zoals ik bij ‘3 From Hell’ verwacht dat dit het niveau van ‘The Devil’s Rejects’ aankan bij zijn filmproducten.

Dat lukte de man uiteraard niet helemaal bij de films, maar ik moet zeggen dat ik het erger verwachtte. Zo komt The Great Satan ook binnen, want hier zit toch echt wel wat van de oudere platen van het soloproject in: industrial southern en groovy hardrock. Hier en daar best wel met wat vuur gebracht, waardoor die Ministry-vergelijking uit de vorige paragraaf nog niet al te gek is. Punks And Demons had zelfs volledig van hun hand kunnen zijn. The Black Scorpion brengt zelfs een stijl die ik link met Misfits, die dan wel hun hammond meegenomen hebben.

Daarnaast voel ik opnieuw de lekkere grooves zonder al te veel elektronische riedeltjes. Opener F.T.W. 84 of ook een track als Revolution Motherfuckers is echt typisch Rob Zombie. Mogelijk is Heathen Days zelfs één van de betere nummers die deze man de wereld instuurt na de eerste platen. Vocaal en tekstueel blijft dit gewoon lekker smerige rock ‘n roll. Dat blijkt zeker uit het lied dat die naam draagt, maar is eigenlijk over de hele lijn aanwezig. Wie het werk van deze man aanbidt omwille van het thematische aura dat eraan vastkleeft, zal ook weer in zijn nopjes zijn met deze nieuwe telg.

Hier en daar zijn er nog wat experimentele eenden in de bijt, zoals het zweverige Unclean Animals of een spoken word filler als Who Am I?, maar ik vind niet dat het algemene product erg aangetast wordt hierdoor. Uiteraard zijn het ook niet allemaal toppers, maar naast de genoemde nummers moet The Devilman toch zeker nog wat waardering krijgen: een lekker slepende en donkere track met een refrein dat zich toch wel in je brein nestelt. Sir Lord Acid Wolfman moet wel je ding zijn, want hier brengt Zombie weer een typische creepy kruiper die bol staat van de rednecksmerigheid.

Het blijft een ‘love it or hate it’-ervaring bij het werk van deze man. De drive zit er naar mijn gevoel wel terug in op deze plaat, al walst dit nooit over je heen als Hellbilly Deluxe 1 dat kon. De elektronische poespas is beperkter aanwezig en de samenhang is sterker, maar niet elk nummer is een schot in de roos. Ik ben er echter meer dan tevreden mee en vind dit de beste Rob Zombie-plaat in lange tijd.

Score:

75/100

Label:

Nuclear Blast, 2025

Tracklisting:

  1. F.T.W. 84
  2. Tarantula
  3. (I’m a) Rock “N” Roller
  4. Heathen Days
  5. Who Am I?
  6. Black Rat Coffin
  7. Sir Lord Acid Wolfman
  8. Punks And Demons
  9. The Devilman
  10. Out Of Sight
  11. Revolution Motherfuckers
  12. Welcome To The Electric Age
  13. The Black Scorpion
  14. Unclean Animals
  15. Grave Discontent

Line-up:

  • Rob Zombie – zang

Links: