Olhava – Memorial

Geschreven door op 06-04-2026 om 13:13.

De heren Novozhilov en Yusupov die samen Olhava vormen, kruipen voor plaat nummer zes of zeven, tussen 2019 en nu, in een hutje in een groot woud. Spreekwoordelijk welteverstaan, want dat hutje in het woud is een metafoor voor de plek waar je jezelf als persoon wel eens weet op te sluiten wanneer het moeilijk gaat, wanneer iemand je werd ontnomen. Je moet daarna opnieuw de wijde wereld in, maar hoe doe je dat dan? Dat is volgens mij een korte samenvatting van de gehanteerde thematiek op Memorial.

Deze twee Russen, nee het zijn geen vi(e)r (R)ussen, hebben al wat bijeen geklust de afgelopen jaren. Ikzelf schreef nog een aandenken over de plaat die in 2021 het levenslucht zag, Frozen Bloom maar ook Sacrifice uit 2024 hield ik tegen de kritische schrijverslamp. Ik liet noteren dat de riffs vaak nogal net als de nummers langdradig waren. Ook nu zou het kunnen zijn dat de band uit St. Petersburg in hetzelfde bedje ziek is. Waarschijnlijk is die conclusie toch te snel gemaakt want ik ga enkel af op de speelduur van sommige nummers en dat is natuurlijk niet correct te noemen. De eerste single die op ons werd losgelaten, When The Ashes Grow Cold, duurt maar liefst twintig minuten. Zo krijg je al snel een plaat die een totale speeltijd heeft van over het uur. Kijk je naar de songtitels dan ontwaar je dat de saga over de Ageless River die de band startte op hun album Ladoga (2020) gewoon verdergezet wordt.

We stappen met onze blote voeten in de kouelijke eeuwenoude rivier. Deze stroom is wars van alle richting en stroomt vooral instrumentaal. Het kleurt, schildert en tekent perfect de sfeer, dat kan ik je wel vertellen. Verspreid over dit album zullen we nog drie keer die rivier dienen over te steken. Net als op de vorige plaat hangen de nummers mooi aan elkaar, plakken ze aan elkaar. After I’m Gone is het eerste echte nummer dat je tracht de hut in het woud in te trekken en dat ook op krachtige wijze doet. Een stevige blastpartij, een uitgesmeerd tapijt aan monotoon riffwerk met tussen de vezels van dat tapijt scherpe vocalen dat is het receptuur. Let je even niet op, dan verdwaal je geheid. Dat is dan opnieuw het grote minpunt aan dit Olhava. Moet elke riffpartij tot treurenstoe herhaald worden? Voor mij niet, maar ik snap het op zich wel in het geheel van de plaat.

De beide heren doen dat trucje nog enkele keren over. Zo kan je mee wegdromen in het erg lange When The Ashes Grow Cold of laat je je best verleiden om diep in je geheugen te graven en die momenten van verdriet boven te halen wanneer je zelf iets of iemand bent verloren in Memorial.

Op plaat nummer zoveel in de rij, Memorial geheten, klussen deze twee Russische vrienden in Olhava, weer een collectie eerder typische lang uitgesponnen blackgazeliederen in elkaar. In vergelijking met eerder materiaal voelt het allemaal net iets meer matuur en doorleefd en zo stijgt het puntenaantal gestaag, release per release.

Score:

75/100

Label:

Avantgarde Music, 2026

Tracklisting:

  1. Ageless River X
  2. After I’m Gone
  3. When The Ashes Grow Cold
  4. Ageless River XI
  5. Memorial
  6. Ageless River XII
  7. The River Wakes
  8. Ageless River XIII

Line-up:

  • Andrey Novozhilov – Zang, alle instrumenten
  • Timur Yusupov – Drum

Links: