De Siberische sjamanen van Nytt Land brengen een ritueel uit, live opgenomen tijdens de lente-equinox. Met dat ritueel begroeten ze de lente, al klinkt deze opname eerder als een omarming van de eeuwige winter. Ik heb er zelf een bloedhekel aan als mensen het woord ‘duister’ gebruiken om dingen te beschrijven, want dat woord zegt op zichzelf helemaal niks. Dit is een uitzondering. De nordic folk van het Siberische koppel Natalia en Anatoly Pakhalenko is namelijk het beste te beschrijven als de belichaming van een koude, lange winternacht waarbij doodse stilte, ijzige wind en kil sterrenlicht de enige zijn die je vergezellen.
Zo plaatst Rise Of Midgard met zijn geluid van belletjes en krakend hout in een bos van naaldbomen terwijl de nacht valt. Dat wordt onderbroken door de snerpende keelzang van Natalia en het onderaardse gebrom van Anatoly. De stijl die Nytt Land benut is simpel, doch effectief. Een paar lagen aan percussie, keelzang, shamanistisch gezang van Natalia, een enkel schurend strijkinstrument en vage atmosferische geluiden als vervormde winden en kreunend landschap. De atmosfeer die de band losmaakt, werkt op de verbeelding en roept beelden op van eeuwige nacht, sneeuwlandschappen en eindeloze bossen. Het tweede nummer Ritual is voor mij het hoogtepunt van deze formule en het album in zijn geheel. Vooral hoe het uitbouwt naar een finale als een dalende wenteltrap sleept het me mee. Het klinkt alsof iets onuitsprekelijks ons roept van onder de permafrost.
Als je het mij vraagt, is een live-album altijd een goed idee voor nordic folk. De spontane sfeer past veel beter bij het ritualistische doeleinde dat deze bands vaak hebben. Het geklik van stokjes, gegrom en gezang komen zo veel beter over als je het allemaal tegelijk in het moment hoort gebeuren en terwijl het in een ruimte resoneert. Dat heeft voor mij de voorkeur boven eindeloze studio-opnames tot je de perfecte take hebt. Hoewel er drie muzikanten op het podium staan, klinkt het als meer lagen dan die realistisch kunnen spelen. Het lijkt daarom alsof er het een en ander op een bandje loopt. Dat is dus iets minder.
The Fires Of Ragnarok laat ons met zijn lage synthtonen, klikkende stokjes en schuddende schelpen dwalen door een eindeloos boslandschap. Het nummer voelt als een enge realisatie dat we hier alleen maar in rondjes gaan, ondanks dat we rechtdoor blijven lopen. Jammer genoeg is dat ook een metafoor die geldt voor de rest van het album. Het beperkte sonische palet begint zich na die eerste drie nummers snel uit te putten. Tot aan het achtste nummer Equinox lijkt Nytt Land vooral in herhaling te vallen.
Je kan deze beperkte basis maar op zo veel manieren spelen voor je uitgespeeld bent en het lukt Nytt Land niet om daarbij de aandacht vast te houden. De constante percussie is tussen nummers niet van elkaar te onderscheiden, de lage drones smelten in elkaar over en soms worden er stukken gespeeld die nét niet hetzelfde zijn. De vocale melodieën van Risu Raknar lijken wel héél veel op die van The Fires Of Ragnarok.
Het helpt niet Anatoly en Natalia eerlijk gezegd vrij beperkt zijn in hun vocale kunnen. Beiden doen het hele album dezelfde keelzang en als Natalia zingt, is dat altijd in hetzelfde kleine bereik aan tonen met dezelfde inzet. Het helpt niet dat haar overslaande uithalen mij vooral irriteren.
Het probleem is niet dat dit op zichzelf slechte nummers zijn. Het is nou eenmaal zo dat, als je in een livecontext al deze nummers achtereenvolgend speelt, je pas echt merkt hoe zeer ze op elkaar lijken. Equinox trekt de lagen wat terug en doorbreekt met een openere sfeer de sleur gelukkig. Afsluiter Nord is een heerlijk onheilspellende afsluiter met een soundscape alsof we worden bedolven onder sneeuw en vastvriezen in het ijs. Het heeft weer een vocale melodie die me iets te veel doet denken aan Risu Raknar, maar de rest van het nummer gaat hard genoeg om dat tegen te gaan.
Ik heb een mening over Ritual Of Stone Sun (Live 2026). Aan de ene kant is de atmosfeer van Nytt Land te gek, zoals op nummers als Ritual of Nord. Aan de andere kant vind ik het album voor een groot deel te veel op elkaar lijken. De formule waar de band om draait herhaalt zich te veel en binnen die formule hebben ze wat mij betreft te weinig ruimte om het een album lang interessant te houden. De nummers die echter wél werken, brengen de Siberische toendra regelrecht je woonkamer in.
Label:
Season Of Mist, 2026
Tracklisting:
- Rise Of Midgard
- Ritual
- The Fires Of Ragnarok
- U-Gra
- Sotvorenie
- Risu Raknar
- Ragnarök
- Equinox
- Nord
Line-up:
-
Natalia “Baba Yaga” Pakhalenko – Vocalen, keelzang, drums, fluiten
-
Anatoly “Shaman” Pakhalenko – Keelzang, talharpa, fluiten, percussie
-
Aleksandr Rosliakov – Sessiedrummer
Links: