Enige weken geleden heeft het Brusselse Emptiness zijn zevende album Nowhere Speaks op de niets vermoedende mensheid losgelaten. Niets vermoedend omdat de band op deze nieuwe krachttoer drukkender en daarmee benauwender uit de hoek komt dan op de laatste platen. De bedoeling was deze recensie rond de tijd van uitkomen van de plaat online te hebben, maar juist de intensiteit van de plaat maakte dat ze wat meer tijd nodig had om te doorgronden. Dat had ik eigenlijk met één blik op het promovel al kunnen weten (maar misschien is dat ‘hindsight bias’). Leest u in ieder geval even mee:
With Nowhere Speaks, Emptiness descends into a dimension stripped of all human trace, a place governed by its own silent logic, where unfamiliar forces and energies move with intent that has nothing to do with the listener. The album does not narrate; it confronts.
Confronteren doet de plaat zeker en aanzetten tot nadenken ook. Allereerst door midden in een riff te beginnen. Dat lijkt vragen op te roepen, maar is eerder een antwoord. En wel op de vraag of de laatste riff van het Nothing But The Whole-album uit 2014 (in Lowland) nu per ongeluk in het midden werd afgebroken. Nou nee, dus. Het was een bewust onaf laten en de riff wordt nu opgepakt op opener Nothing But The Whole (Part 2). Achterliggende gedachte? De werkelijkheid is een cyclus zonder vaste punten en dus ook zonder vast eind of vast begin: op hetzelfde moment is er niets en is er alles. Om dezelfde reden eindigt de plaat met de openingsriff van het Nothing But The Whole-album. Geniaal of gek? Of conform de visie van de band gewoon allebei tegelijk? Ik laat het graag aan u.
Die openende riff waarover in het promovel stevig wordt opgegeven is overigens maar een kort aanknopingspunt van zware aanslagen en hoog gierende tremolo over stevige beats voordat hij de vernieling in wordt gedraaid, dus of de fans hier nu echt antwoorden vinden? Die komen misschien in de tweede – en eerste volwaardige – track The Threat. Die gaat vol los met machinale klappen en een doordenderende riff met een etherische Blut Aus Nord-laag daar hoog overheen gelegd.
Die track pakt in zijn rechtlijnigheid vrij snel, maar ik zei het al: de plaat had bij mij wat tijd nodig. Het grootste deel daarvan zat in de ‘stripped of all human trace’. In de metal zijn we gebruikelijk gewend aan zeer expressieve vocalen: grunts voor woede, screams voor wanhoop, lange uithalen voor epiek. Op Nowhere Speaks horen we – als gebruikelijk bij Emptiness – vooral machinale robotvocalen, inderdaad ontdaan van alle menselijkheid. Dat maakt de boel minder toegankelijk. Na een paar draaibeurten begint echter op te vallen dat zelfs in de meest ontmenselijkte vocalen de menselijkheid zijn weg vindt. Je hoort het in de afschuw en nijd die in The Threat door het mechanische filter over de stem van Jeremie sijpelen. Beoogd of niet beoogd, het verstrekt mij in ieder geval een aanknopingspunt om verder in het geluid af te dalen. Voor The Threat betekent dat concreet aansprekend doorbeukende riffs met daar hoog over een kosmische laag van wijds uitwaaierende gitaarsferen, die tegelijk vervreemdt én ongemerkt oproept tot introspectie, met altijd de dreiging dat die laatste reis niet veel fraais gaat opleveren.
Titeltrack Nowhere Speaks sleept je alleen maar verder in je gedachten en (gebrek aan?) gevoel. Bijzonder dat juist muziek gestript van alle menselijke sporen zo diep raakt. Zeker als je deze in het duister met een goede koptelefoon over je heen laat komen. Naar het einde toe worden de beats ineens dansbaar zodat je eigenlijk nooit echt weet waar je aan toe bent. Ook dat is deel van de vervreemding, zeker omdat de vocalen nog steeds verre van feestelijk klinken.
Words To Wind klinkt in zijn gedempte oppressie als een verdere onderdompeling met nu eens een menselijke beat en vervalt in een sonische alomvattendheid waarin de gitaren je van alle kanten cirkelend omwikkelen als worden ze in die voortdurende cyclus op je af geduwd terwijl drums steeds zwaarder aanzetten. When The Whole Arrives zorgt voor enige verlichting, die gek deels genoeg te vinden is in kletterende bassen maar ook in heel rustige post-aanslagen van de snaren. Later in de track worden de gitaren dan weer steeds verder de vernieling ingeperst. De ademruimte was maar kort en misschien zelfs schijn, want de druk neemt weer toe richting de gezamenlijke zwaartekracht van de gasreuzen in ons zonnestelsel. Bij een beetje gevoeligheid voor dergelijke zaken is er eerder sprake van een knoop in de maag die arriveert.
Nowhere Speaks is een indrukwekkend werkstuk… een dystopische nachtmerrie en een donkere introspectie gevangen in geluid. Ergens zou ik willen dat ik er meer gevoel bij had dan alleen indrukwekkend en naargeestig. Maar dat is dus precies niet wat Emptiness met deze plaat voor ogen had. De band bereikt wat hij zich jaren geleden in de keuze van de naam al impliciet ten doel heeft gesteld: de leegte vinden in een immersieve wereld van geluid.
Score:
85/100
Label:
Season Of Mist, 2026
Tracklisting:
- Nothing But The Whole (Part 2)
- The Threat
- Nowhere Speaks
- Darkness Commands
- Words To Wind
- One Must See All
- When The Whole Arrives
- The Clash Of Forces
- Next In Line
- All For Nothing
Line-up:
- Jeremie Bezier – Vocalen, basgitaar
- Olivier J.L.W. – Gitaar, synths
- Simon L. – Gitaar
- Dea Hydra – Synths
- Laye Louhenapessy – Drums
Links: