Downfall of Gaia – Silhouettes of Disgust

Geschreven door op 26-03-2023 om 22:52.

Onze Duitse vrienden van Downfall of Gaia schopten het in 2019 tot plek 33 van de jaarlijst met Ethic of Radical Finitude. Een album dat door mijn collega Michiel Hoogkamer schaamteloos de hemel in werd gesprezen met hyperbolen als ‘euforie’, ‘voltreffer’ en ‘meesterwerk’. Aan de andere kant waren stemmen te horen die het allemaal maar een slaafse herhalingsoefening vonden. Heb ik van horen zeggen.

Hoe dan ook, hier is Silhouettes of Disgust. De silhouetten zijn op het album gemuzikaliseerd in acht tracks. Deze tracks gaan over acht personen die in een fictieve metropool leven. Een metropool waar eenzaamheid, verslaving, angst voor de toekomst en druk vanwege werk, de maatschappij en anderen voorkomen. Klinkt dat toevallig bekend in de oren?

Op dit album is gitarist en stichtend lid Peter Wolff weer komen opdagen na acht jaar afwezigheid. Het opnameproces ging daardoor een stuk soepeler. De band wil op dit album puntigere liedjes maken. Bij de vorige albums waren tracks van acht tot tien minuten geen uitzondering. Ik zie er nu eentje van zeven minuten en zestien seconden, en de rest is maximaal zes minuten lang.

Het begint allemaal met Existence of Awe met typisch d-beat drumwerk. Op deze track is het vergezeld van een melodieuze inslag alsof je met Martyrdöd te maken hebt. Natuurlijk klinkt het bij Downfall of Gaia allemaal een stuk moderner, gepolijster. Gooi daarbij nog wat postmetalsfeer en je hebt het plaatje compleet. Een goed gekozen starter, die gelijk de koe bij de horens vat. We gaan drie nummers verder met dezelfde opbouw waarbij halverwege een kalmer postmetalstuk wordt gebracht. Op Bodies as Driftwood volgt een rit van bergen naar dalen. De track gaat van snelle stukken met d-beat naar kalme sfeervolle ambiances en weer terug. Eigenlijk zijn alle nummers op dezelfde manier opgebouwd en bevatten ze steeds elementen van twee werelden. Wat ik daarin mis, is echte euforie, of transcendentie.

Op Eyes to Burning Skies, dat eigenlijk uit twee nummers bestaat, incorporeert Downfall of Gaia voor het eerst vrouwelijke vocalen. Afsluiter Optograms of Disgust is een terugkeer naar de gerichte aanpak. Het is d-beat met versnellingen. Toch voelt het een beetje alsof de drums niet helemaal lekker in de mix vallen. Ik bedoel daarmee: de drummer gooit er vooral d-beat in. Dat lijkt echter meer omdat de band heeft gekozen om crust te maken waardoor dit hier bijna als een gimmick aanvoelt. Naar mijn mening was een wat meer dynamische aanpak in de drums meer passend geweest. Zodra de band een intermezzo plaatst, zit je dan weer op het puntje van je stoel want aan creativiteit is er geen gebrek. De opbouw is uitdagend, om daarna weer verder te beuken.

Silhouettes of Disgust is geen verrassende plaat. Het is moderne crust waarin een hoop creativiteit te vinden is. Een album waarin een volwassen band zich creatief uit en over de middelen beschikt om dat op professionele wijze en met aandacht voor details in elkaar te knutselen. Ik vind het zelf allemaal wat te keurig en post metal om er echt van te kunnen houden. De mensen die euforisch werden van de vorige langspeler kunnen gewoon in hun handjes knijpen. Downfall of Gaia serveert wat er wordt verwacht en innoveert verder binnen de eigen grenzen. Silhouettes of Digust is het volgende hoofdstuk in het verhaal van de band. Een hoofdstuk dat in mijn oren klinkt als de brug die oud en nieuw met elkaar verbindt. Als de band bij het volgende hoofdstuk ook de ballen heeft om de brug over te steken, mag je me weer bellen.

Score:

80/100

Label:

Metal Blade Records, 2023

Tracklisting:

  1. Existence of Awe
  2. The Whir of Flies
  3. While Bloodsprings Become Rivers
  4. Bodies as Driftwood
  5. Eyes to Burning Skies
  6. Final Vows
  7. Unredeemable
  8. Optograms of Disgust

Line-up:

  • Michael Kadnar – Drums
  • Anton Lisovoj – Basgitaar, vocalen
  • Dominik Goncalves dos Reis – Gitaar, vocalen
  • Peter Wolff – Gitaar, vocalen

Links: