Doodswens – Doodswens

Geschreven door op 16-04-2026 om 18:55.

Er zijn bandnamen die je meteen in een gemoedstoestand trekken, en er zijn bandnamen die je spontaan doen afvragen of je huisarts nog plek heeft voor een spoedafspraak. Doodswens valt resoluut in die tweede categorie. Gelukkig blijkt al snel dat deze zelfgetitelde plaat geen klamme, passieve neerslachtigheid viert, maar juist het tegenovergestelde: een woeste, tandenknarsende confrontatie met de afgrond, waarbij terugdeinzen geen optie is. Zwartgallige catharsis, zo je wilt – alsof je in een spiegel kijkt en die terug schreeuwt.

Vanaf de eerste minuten maakt Doodswens duidelijk dat subtiliteit hier vooral dient om daarna genadeloos aan flarden geslagen te worden. De productie van Sebastiaan van Bijlevelt is rauw zonder modderig te worden, en geeft de muziek een fysieke aanwezigheid die je bijna kunt ruiken (en laten we hopen dat dát geen onderdeel van de rituele attributen is). De gitaren snijden als roestige messen, terwijl de bas als een onderhuidse dreiging constant op de loer ligt. Dit is black metal die niet alleen schuurt, maar ook schraapt tot op het bot.

Het meest indrukwekkende element blijft echter frontvrouw I., die live al het onmogelijke presteert door drums en vocalen simultaan te domineren. Op plaat vertaalt zich dat in een bijna schizofrene intensiteit: ritme en stem lijken soms in conflict maar vinden elkaar telkens weer in een soort gewelddadige symbiose. Haar vocalen klinken niet als een pose, maar als een noodzakelijke ontlading. Geen theatrale satanische clichés, maar iets veel ongemakkelijkers en altijd oprecht en eerlijk. Dit wordt direct duidelijk in het openingsnummer Driven By Death. De verstikkende atmosfeer komt je direct tegemoet en I. krijst je eigenhandig naar de afgrond van je diepste emoties. Wanneer in The Black Flame het tempo wat omlaag gaat, wordt het verzengde karakter van de muziek van Doodwens nog beklemmender.

Thematisch begeeft Doodswens zich op terrein waar veel bands slechts oppervlakkig aan krabben. De plaat graaft dieper, richting de verstikkende realiteit van een doodswens – niet als romantisch idee, maar als loodzware aanwezigheid. Toch is dit geen soundtrack voor opgeven. Eerder voor terugvechten. De duisternis wordt niet verdreven, maar recht in het gezicht aangekeken, benoemd en (op zijn minst tijdelijk) onder controle gehouden. Het resultaat is beklemmend maar ook (vreemd genoeg) versterkend.

Met invloeden die ergens tussen de kilte van de Noorse tweede golf en de verstikkende intensiteit van de hedendaagse scene liggen, levert Doodswens een album af dat zowel traditioneel als persoonlijk aanvoelt. Het is geen makkelijke luisterervaring en dat wil het ook helemaal niet zijn. Dit album sleurt je mee, duwt je kop onder water en laat je pas los als je snapt dat ademhalen een keuze is. En laten we eerlijk zijn: als je dan toch een doodswens moet hebben, dan liever eentje die zo hard terugbijt.

Score:

81/100

Label:

Svart Records, 2026

Tracklisting:

  1. Driven By Death
  2. Verrot
  3. The Black Flame
  4. These Wounds Never Healed
  5. She Carries The Curse
  6. Devils Stone
  7. Vlaamse Vloek

Line-up:

  • I. – Zang, drums
  • P. – Gitaar
  • R. – Basgitaar

Links: