De vierde editie van Samhain in Maastricht is meteen ook de laatste. Dat is jammer, want het festival heeft zich in de afgelopen jaren ontpopt als een gezellig, leuk festival met grote namen uit de underground van de black, death en post-metal. En dat alles in de uitermate sfeervolle Muziekgieterij. Op deze laatste editie pronken ook weer grotere namen als Paradise Lost en Wolves in the Throne Room, maar er zijn ook minder bekende, maar kwalitatief even hoogwaardige bands te vinden. Al met al genoeg reden om nog één keer een kijkje te nemen. Namens Zware Metalen doen Barry en Friso verslag. Een dankwoord voor de foto’s van Andrea Beckers (Beckflash/Aardschok)
Lees hier ook ons verslag van de zaterdag.
Soulburn
Het begint vandaag wat eerder dan gisteren. Met een koffie in de hand kunnen we om tien voor half twee aan de show van Soulburn beginnen. De Nederlanders oet Oldenzaal in Twente hebben onlangs een nieuwe plaat uitgebracht, Quantifying Cosmic Doom, waarop het geluid van Soulburn nog wat extra dimensie krijgt door de uitstapjes die de heren maken. De band trapt vandaag dus af, waarbij de vraag zich aandient of de mannen de kapstok niet konden vinden ofzo? Het intro duurt een eeuwigheid en hoewel dit intro allerlei ellende belooft, begint de band best rustig met bijna zalvende zang van Twan van Geel, die vandaag een mooie cape heeft aangetrokken. Het optreden wil lastig op gang komen. Het mid-tempo gebeuk in Vermin is weliswaar goed , maar het wil nog niet echt pakken. Het duurt zelfs tot het vierde of vijfde nummer voordat de sfeer erin komt en het publiek ook langzaam wordt meegenomen in de kwaliteit van dit viertal.
Of heeft het ermee te maken dat Twan eerst nog even Eric Daniels moet voorstellen aan het publiek? Geen idee waar dat voor nodig is, maar goed, de benoeming is het wel waard, want godverdomme wat een teringharde riff wordt er met Asphyx over het publiek uitgespuugd. Net als je denkt er lekker in te zitten, doet de band een stapje terug om plaats te maken voor samples. Ja hé jongens, zo word ik er weer uitgehaald hè. Een hoop windgeluiden, een orkest, een zooi rook; Soulburn probeert duidelijk een vorm van mystiek naar het podium te brengen. Dat lukt eigenlijk best aardig, zeker hoe verder we in de set komen, wanneer Twan steeds meer zijn teksten op een declamerende manier de zaal inbrult, terwijl de riffs onveranderd doorzagen en steeds venijniger worden.
Dat mondt uiteindelijk uit in het ‘oudje’ Feeding on Angels, dat goed gekozen is. Het is een lang nummer waarin de agressie nadrukkelijk naar voren komt met een hoop riffwerk in combinatie met machinale drums. Soulburn levert vandaag een goed optreden af, maar wel een met twee gezichten. Toch maar even een plaat scoren. Alleen bij aankomst in de merchandise hal staat er niet meer dan een desolate tafel, met alleen een briefje Soulburn erbij . Niemand erachter, ervoor of ernaast. Waarom heeft deze band eigenlijk geen merchandise bij zich? (Friso)
Walg
Van de ene Nederlandse band door naar de andere Nederlandse band in de line-up: Walg. De band uit Groningen treedt zelden op. Vorig jaar werd Pitfest aangedaan, dit jaar is Samhain aan de beurt. Het recept van de band mag inmiddels beproefd heten: in coronatijd werd de band geformeerd, in eerste instantie als studioproject dat in de vorm van tweetal Robert en Yorick ieder jaar een plaat aflevert. Zodoende zijn we inmiddels aanbeland bij nummer zes, simpelweg VI getiteld. Dat houdt het wel overzichtelijk.
Omdat met zijn tweeën livemuziek maken ook maar saai is, heeft de band vandaag een ritmesectie meegenomen in de vorm van het metalstel Frank Schilperoort en Jessica Otten. Dat is gelijk een bak podiumervaring En heel eerlijk: dat zie je ook wel. De twee musiceren alsof zij al jaren onderdeel zijn van de vaste band, waarbij ook het drumstel (en drumwerk) van Frank imponeert.
Eerst even dit. De band ziet er piekfijn uit. Jessica draagt een mooie zwarte jurk met split, zanger Yorick heeft een net gestreken overhemd aangetrokken. Gaat de band hierna naar een gala ofzo? Afijn, men trapt vandaag af met de openingstrack van V. De Vlinder, De Dromer laat zien dat het viertal er zin in heeft. Met name Yorick jut de boel flink op met armgebaren en geschreeuw. Het zijn ook de melodieuze leads die indruk maken. Het is bovendien een stijl die niet overdreven veel op dit festival staat en dat is wel fijn. Zo zijn er de toffe wendingen en ruimtes die bijvoorbeeld in Nevel te horen zijn. Het overtuigt. Wat minder overtuigt is de cleane zang, bijvoorbeeld in Geselberg. Ze doet wat pathetisch aan en zit er net niet lekker in.
En dat geldt wel voor meer momenten, want hoewel de band een bloemlezing uit eigen werk brengt en de keuze van nummers best logisch is, wil het optreden net niet helemaal pakken en sleept het wat voort. Soms word je enorm bij de les getrokken zoals bij het woeste 1597. Het is wel te prijzen dat de bandleden er onverminderd voor gaan en Yorick een ware dirigent is die vaak met een half gebogen houding zijn teksten met kracht uitspit. Het publiek vindt het mooi en dat is te begrijpen. Veel zijn hongerig geworden naar de live-vertolkingen van Ego-Dood en Eenlonkster. Walg laat het publiek wel tevreden achter. (Friso)
Wode
Wode staat in een kleine zaal die in rood licht en mist is gehuld. De band uit Manchester combineert black en death metal met stevige, soms bijna traditionele heavymetalriffs. Dat levert muziek op die niet alleen agressief is, maar ook behoorlijk kan grooven. Het staccato gitaarwerk is technisch verzorgd en de ritmesectie geeft de nummers een directe drive.
Vooral het derde nummer van de set springt eruit: daar vallen de riffs, de snelheid en de onderlinge dynamiek het beste samen. Helaas blijft die overtuigingskracht niet het hele optreden aanwezig. De nummers liggen soms wat dicht bij elkaar en ondanks het degelijke spel ontstaat er geen moment waarop de muziek echt meesleept. Wode levert een solide set af, maar meer dan waardering voor de uitvoering levert het niet op. De vonk die een goed optreden tot een memorabel optreden maakt, springt niet over. (Barry)
Vemod
Heeft Vemod een date met Walg vanavond? Net als de Nederlandse band zien de heren van het Noorse Vemod eruit om door een ringetje te halen. Nette blouse in de broek, mooie bijpassende riem. Je zou niet verwachten dat dit viertal een behoorlijk extreme vorm van black metal zou spelen. Toch doet de band dat en dat gebeurt op een uitermate teleurstellende wijze. De zanger heeft een standaard meegenomen waarop zijn bladmuziek te vinden is, terwijl de rest van de band een soort beweegverbod heeft gekregen. Het is een statische, dooie bende bij Vemod.
Loop niet zo te zeiken, het gaat toch om de muziek, die is toch tof? hoor ik u denken. En dat klopt natuurlijk ook. De muziek van Vemod is goed en vet en biedt veel aanknopingspunten en toffe passages, maar live is het echt niet te doen. Je kan gerust de plaat opzetten met een glas wijn in plaats van hier te ondergaan. Dit is een goede show voor als je blind bent. Voor als het je niet uitmaakt dat de mensen op het podium erbij staan alsof ze naar een symposium over kunstgraszaden kijken. Zonde, want de nummers zelf zitten vol slepende stukken, woeste blast en verrassend genoeg: sterke cleane zang. De vonk slaat alleen niet open omdat er geen vuur te maken is. Wat een aanfluiting. (Friso)
Hessian
Fijn, Hessian!. Precies de band die je nodig hebt na het geneuzel van Vemod. De band met daarin leden van Wiegedood, Crouch en Black Heart Rebellion zijn van de no-nonsense aanpak. Geen intro, geen samples, gewoon het podium opwandelen, instrument in de hand, aftikken en gaan. En als er gegaan wordt, dan wordt er godverdomme verwoestend gegaan. Dan gaan we allemaal maar naar de tering. Met een perfect geluid beuken ze de complete kleine zaal aan gort. Wat een teringharde energie weet dit viertal vandaag te produceren. Dat begint al bij opener Torche. Hoe goed kun je een openingsnummer kiezen?
Zanger Bram buldert het intro-anthem de zaal in en de band is los. Hessian maakt een giftige cocktail van sludge, hardcore en crust en combineert dat met bij vlagen trage slepende riffs, waardoor de intensiteit tot een kookpunt komt en je broekspijpen wapperen. Of het nu gehak is of smerige sludgeriffs, het tempo blijft hoog en elk nummer is interessant om te volgen en maakt nieuwsgierig naar wat komt. Daarmee onderscheidt Hessian zich ook van gelijkgestemde bands. De dynamiek is hoog en de combinatie met flikkerende lampen maakt het optreden nog levendiger.
Interessant is dat je her en der wel wat ideeën hoort die bij andere bands tot volle wasdom zijn gekomen. Zo heeft het het gitaarspel bij vlagen wel wat weg van Wiegedood. Maar vergelijkingen hoeven niet bij Hessian. De band volstaat. Dit had de zondag van Samhain nodig! (Friso)
Der Weg Einer Freiheit
Der Weg Einer Freiheit staat juist voor de subtielere kant van extreme metal. De Duitse groep rond zanger-gitarist Nikita Kamprad bouwt zijn nummers op uit precisie, emotie en ijzige melodieën. Het zijn composities waarin de gitaren net zo belangrijk zijn als de felle ritmes. Dat maakt het extra jammer dat het geluid vandaag niet meewerkt. De drums staan nadrukkelijk vooraan in de mix, terwijl de gitaren te ver naar achteren verdwijnen. Het drumwerk is op zichzelf indrukwekkend, maar de muzikale balans raakt zoek. De gelaagdheid die Der Weg Einer Freiheit op plaat zo sterk maakt, krijgt daardoor niet de ruimte die zij verdient.
Af en toe komt het alsnog goed. Vooral Eos laat horen hoe meeslepend de muziek kan zijn wanneer de verschillende onderdelen samenvallen. Aan de inzet of de technische kwaliteiten van de muzikanten ligt het beslist niet. Maar juist bij een band die zo sterk op dynamiek leunt, is een onevenwichtige mix funest. Het gevoel overheerst dat hier een veel beter optreden in had gezeten. (Barry)
Conjurer
Conjurer laat vervolgens horen hoe verpletterend een band kan klinken wanneer de geluidsmix wél klopt. In de kleine zaal rollen de sludge-gitaren als een zware golf over het publiek heen, zonder dat de details verloren gaan. De Britse formatie koppelt post-metalachtige spanningsbogen aan hardcore-agressie en laat de nummers voortdurend schakelen tussen slepende zwaarte en explosieve ontlading. De afwisseling tussen screams en cleane zang geeft de composities een extra emotionele laag. De band put onder meer uit Unself, met de singles Hang Them in Your Head, Let Us Live en All Apart. Het nieuwe materiaal klinkt rijker en genuanceerder, maar verliest nergens de fysieke impact die Conjurer zo aantrekkelijk maakt.
Een bijzonder moment volgt bij Lessons Lived, dat aan de transgemeenschap wordt opgedragen. De aankondiging geeft het nummer een persoonlijke lading, zonder dat de band daar een lange toespraak voor nodig heeft. Ook verder blijft het contact met het publiek beperkt: de muziek spreekt vooral voor zichzelf. Dat is ruim voldoende. Tegen het einde begeeft bassist Conor Marshall zich zelfs tussen de bezoekers. Een passende ontlading van een bijzonder sterke set. (Barry)
Gehenna
Van Gehenna is er geen verslag. De inwendige mens kreeg voorrang. Gelukkig was Andrea er wel voor de foto’s.
Mork
Wanneer Mork aan de beurt is, voert de muziek terug naar de Noorse wortels van het genre. Het project van Thomas Eriksen begon ooit als een eenmansonderneming, maar staat inmiddels als volwaardige band op het podium. De muziek heeft de rauwe klank en grimmige sfeer van klassieke black metal, met genoeg eigen melodische accenten om meer te zijn dan een nostalgische oefening.
Eriksen blijkt niet alleen een overtuigende frontman, maar ook iemand die een persoonlijk verhaal in zijn muziek durft te leggen. Bij Arv vertelt hij over zijn overleden vader. Dat geeft het nummer een emotionele lading die dwars door de harde buitenkant heen komt. Juist zo’n moment blijft hangen na een weekend waarin de ene na de andere band om aandacht vraagt. Mork bewijst dat traditionele black metal nog altijd zeggingskracht heeft wanneer er achter de riffs en de rauwe vocalen een eigen stem schuilgaat. (Barry)
Paradise Lost
Het laatste optreden van Samhain Maastricht is in handen van Paradise Lost. Een betere afsluiter is nauwelijks denkbaar. De Britten hebben bijna vier decennia aan muziek om uit te putten en benutten die geschiedenis voor een set waarin hun verschillende gezichten voortdurend terugkeren. Het geluid is vanaf het begin uitzonderlijk goed. Niet alleen de zware riffs, maar ook de melodische details komen volledig tot hun recht.
Met Serpent on the Cross wordt stevig geopend, waarna One Second de meer gotische, melodieuze kant van de band laat horen. Vervolgens voeren Gothic en As I Die de zaal diep de geschiedenis in. Het contrast is groot, maar Paradise Lost schakelt zo vanzelfsprekend tussen die stijlen dat het nooit als een verzameling losse tijdperken klinkt.
Nick Holmes is uitstekend bij stem en weet zowel de grimmige als de ingetogen passages overtuigend te dragen. Toch eist vooral gitarist Greg Mackintosh voortdurend de aandacht op. Zijn herkenbare melodielijnen, subtiele accenten en emotioneel geladen gitaarwerk vormen het hart van veel nummers. Bij een band die zo sterk op melancholie leunt, zijn het vaak juist die kleine muzikale gebaren die het verschil maken.
De set biedt met Faith Divides Us, Salvation en Tyrants Serenade ruimte aan verschillende fases van de carrière, terwijl The Last Time, Say Just Words en Embers Fire voor de nodige herkenning zorgen. Ook Ghosts krijgt zijn plek. Paradise Lost klinkt geen moment als een band die op routine een festival afsluit. Het vijftal speelt met de beheersing van ervaren muzikanten en de overtuiging van een groep die nog altijd iets te vertellen heeft.
Dan volgt Silence Like the Grave. De titel krijgt op deze avond haast vanzelf een tweede betekenis. Wanneer de laatste tonen wegsterven, eindigt niet alleen het optreden, maar ook de Maastrichtse geschiedenis van Samhain. Het is een ingetogen, bijna wrang passend slot van een weekend waarin de duisternis in alle denkbare vormen voorbij is gekomen. (Barry)
Het laatste licht
Wat blijft er over na twee dagen Samhain? In de eerste plaats een reeks optredens die laten horen hoe breed extreme metal kan zijn, maar er blijft ook een onbevredigend gevoel. De Muziekgieterij heeft opnieuw laten zien hoe geschikt zij is voor een festival als dit. De organisatie is verzorgd, de sfeer ontspannen en het programma biedt volop ontdekkingen. Dat er na eerdere succesvolle edities geen vervolg in Maastricht komt, is moeilijk anders dan jammer te noemen. Gelukkig gaat Samhain in Antwerpen verder. Hopelijk staat er in Limburg iemand op die het ontstane gat durft te vullen. Want na deze laatste editie staat één ding vast: een festival als Samhain hoort thuis in de Muziekgieterij. Het is alleen de vraag wie het stokje oppakt. (Barry en Friso)
Datum en locatie
25 oktober 2026, Muziekgieterij, Maastricht
Links: