Zaterdagavond 24 oktober, de avond waar een verschrikkelijk bruut pakketje aan Zware Metalen geprepareerd gaat worden door het immer gezellige Doornroosje. In het onstuimige Nijmegen trotseert JohannesV weer en wind om zich bloot te gaan stellen aan een technische storm aan muzieknoten die zullen samensmelten tot een orkaan aan decibellen. Deze verwoestende voorspelling zal aangevoerd worden door één van de hardste bands in het genre: Archspire, met in het woeste kielzog meesleurend de bands Analepsy, The Zenith Passage en Crown Magnetar. De tour heeft de zomerse titel “European Vacation 2026” meegekregen. Onze redacteur heeft zijn zuidwester aangetrokken en zal het geheel trachten te beschrijven, mits hij niet van zijn sokken wordt geblazen. De foto’s van het spektakel worden door huisfotograaf van Doornroosje Victor Peters (ook Zware Metalen) aangedragen, waarvoor dank.
Het is de eer aan het Portugese Analepsy om de avond te openen in de rode zaal van Doornroosje, die stijf uitverkocht is en met 1100 man echt druk is. De band uit Portugal heeft dit jaar afscheid genomen van zanger en gitarist Călin Paraschiv, omdat hij zich meer wil toeleggen op zijn band Necrovile en het geven van gitaarlessen. Călin wordt vervangen door zanger David Bento en die dat doet met verve. Hij is op het podium een dynamische verschijning en heeft een heerlijke diepe strot. Het gemis aan een tweede gitarist weegt zwaarder dan het missen van een bassist en zodoende heeft João Jacinto zijn bas aan de wilgen gehangen tijdens de liveoptredens. Hij heeft nu een paar extra snaren aan zijn instrument toegevoegd en gaat als gitarist door het leven. Toch weet de band een loodzwaar basgeluid te produceren en doet dat waarschijnlijk met een combinatie van “bas van een bandje” en het loodzwaar accentueren van de zwaarste snaren met behulp van de nodige tovenarij van de man achter de ‘PA’. Best knap.
Analepsy heeft inmiddels twee langspelers op zijn naam staan waarvan de plaat uit 2022, genaamd Quiescence op lof kon rekenen van collega Bart maar ook zeker van anderen. De brute slam death waar de band zich van bedient is zeker geen dertien in een dozijn. Met veel gevoel voor techniek en sterke geschreven gitaarlijnen onderscheidt de band zich van het gemiddelde. Het blijft overduidelijk bruut en soms razendsnel maar de echte kracht ligt hem in de sterke nummers met veel melodie. Vanavond horen we een mix van de uitgebrachte platen, maar leren we tegelijkertijd ook dat de band reeds een aantal nieuwere nummers heeft geproduceerd… die we ook te horen krijgen. Deze Portugezen zijn enthousiast en het reeds in grote getale opgekomen publiek vermaakt zich dan ook uitstekend en ziet in de band een uitstekend opwarmertje voor de rest van de avond.
Na dit optreden gaan we even naar de merchandise stands waar het afgeladen druk is. Goed om te zien dat de die-hard fans nog altijd het geld ervoor over hebben om de bands te ondersteunen. Het was trouwens ook wel even schrikken dat een tourshirt van The Zenith Passage 40 euro kost. Navraag bij de zanger leert dat de bands dat onderling hebben afgesproken. Gauw de cashbackapp downloaden dan maar (ofzo).
Na van de schrik bekomen te zijn en toch het shirt te hebben aangeschaft, nu snel de band zelf aan het werk zien. The Zenith Passage komt uit Californië en brengt via Metal Blade Records zijn snelle technische- en progressieve death metal uit. Het laatste wapenfeit stamt uit 2023 en draagt de naam Datalysium en is in mijn ogen een pareltje geworden. Het heeft er de schijn van dat het publiek niet voltallig op de hoogte is van wat de band al heeft uitgebracht. Deze conclusie trek ik omdat het begin van het optreden maar een magere respons genereert van het publiek. En als je de band niet kent dan is het ook wel even wat om het gebodene te verhapstukken. Knekelharde death metal wordt over de menigte uitgestort en die menigte lijkt in eerste instantie verbouwereerd. Het is dan ook niet mis wat een geweld losbarst wanneer de eerste tonen van The Axiom of Error worden gespeeld. Snel, hakkend en ultra bruut. Vervolgens neemt het nummer een bizarre wending en horen we een heerlijke jazzy melodie die direct het gewelddadige karakter van de song breekt. Het tweeluik Divinertia I & II beweegt nog verder los van de harde death en je merkt dat het publiek realiseert dat we hier te maken hebben met meer dan alleen wat snelle death met een technisch randje. Vele machtig mooie melodieën luisteren de nummers veelvuldig op en maken deze band echt een klasse apart. Door onder andere de brute zang wordt het echter nergens te clean en weet de band een fantastische balans tussen brutaliteit en schoonheid te vinden. Ik was en blijf fan van de band en ik hoop dat dit goede optreden de band meerdere zieltjes heeft laten winnen!
Na de slam death metal en de technische variant is het nu de beurt aan deathcore. Crown Magnetar uit Denver, Colorado mag een volgende poging doen om het publiek omver te blazen. Wanneer je bekend bent met de muziek die de band al heeft uitgebracht dan lijkt de kans groot dat het vijftal daar in gaat slagen.
Meteen valt de verschijning van zanger Dan Tucker op. De man moet minstens 120 kilo wegen en dat is niet aan bierbuik maar pure spiermassa. Elke vezel is ook nog eens getatoeëerd dus er is heel wat inkt in de huid geprikt door de jaren heen. Met een keurig getrimd baardje lijkt de man veel aandacht te besteden aan zijn uiterlijk. Het lijkt gelijk een trend te zijn binnen de deathcorewereld waar kennelijk anders wordt gekeken naar esthetiek dan binnen de conventionele deathmetalscene. Ik heb er verder geen mening over en blijf van mening dat iedereen moet doen wat hij of zij wil. Uiteindelijk gaat het om de muziek en die zit in theorie gewoon goed bij deze band. Er zit veel variatie in de nummers die vliegen van snel, bonkend en op zijn tijd zeer technisch.
Deathcore kan de vaart er soms een beetje uithalen door de vele breakdowns maar deze band weet deze goed getimed in te zetten. Vanavond is het echter niet makkelijk de juiste balans in het geluid te vinden. In de eerste songs is de zanger bijna niet te verstaan vanwege de loeizware bas. Die laatste dreunt zo zwaar door de zaal dat ik elke keer mijn oordoppen terug moet duwen want die trillen er gewoon uit. Later wordt het geluid wel beter en zijn de nummers beter te volgen. De meeste songs komen van het laatste album dat de titel The Hollowing of Godflesh draagt en laten horen dat dit echt wel een hele goede band is. Ook duidelijk is dat het publiek het goed kan smaken want de mensen doen lekker mee. Op gegeven moment is dan toch ook het moment aangebroken waar iedereen op zat te wachten: Dan Tucker trekt zijn shirt uit en laat zijn gespierde torso aan het publiek zien. Het is de kers op de taart van een geslaagd concert.
En dan het moment waar we echt allemaal op hebben gewacht. Archspire! Eén van de meest extreme bands die het technische deathgenre rijk is doet Nederland aan en het is voor ondergetekende de eerste keer dat hij ze gaat zien. Een eerdere poging om ze te zien strandde door het toen heersende coronavirus. Maar nu is het wel gelukt en mag de band zijn nieuwe plaat promoten tijdens deze Europese tour. Ik vermoed dat de band vanavond de titel van de LP Too Fast to Die, hoog gewaardeerd door collega Maarten O, eer aan gaat doen. Het is ook de tour waar we kennis gaan maken met de nieuwe Spencer op de drums. Met veel omhaal is er gezocht naar een nieuwe drummer nadat Spencer Prewett aankondigde om de band te verlaten. Het is natuurlijk geen sinecure om dit hogesnelheidsmonster te vervangen, maar ik denk dat de band met Spencer Moore (ex-Inferi) een waardig vervanger heeft gevonden.
In ieder geval is hij net zo extreem als zijn voorganger en past hij helemaal in de band, want echt alles is extreem aan deze club. Zijn het niet de onmenselijke tempo’s dan zijn het wel de onnavolgbare noten die worden gespeeld op de verschillende gitaren. En laten we het mitrailleur-achtige gezang van Oliver Rae Aleron (Oli) niet vergeten. De extreme rapvocalen zijn bizar, net als zijn capriolen op het podium. Hij komt op met een viezig ogend harig jasje en een klapstoeltje… zodat Oli af en toe kan uitrusten. Verder zit er veel humor in de show en omdat ik niet kan drinken vanavond schurkt het behoorlijk tegen puberaal aan. Neem bijvoorbeeld de Nirvana-song, waar het zware intro van het nummer Come As You Are wordt ingezet. Wanneer de zang begint: “Come…” stopt de band en maakt Oli het welbekende handgebaar van zelfbevrediging gevolgd door een harde “pfrrt”. Dit doet hij ook bij Iron Maidens Run to the Hills wanneer Bruce normaal gesproken “A whiteman came”: pfrrt… Verder maken de mannen gewoon een hoop lol en met een applausbordje worden tijdens de solo’s de gitaristen aangemoedigd. Tussendoor worden er twee fans op het podium uitgenodigd. Die moeten ze een wedstrijdje “shoey” doen waarbij bier in één van hun schoenen wordt gegoten met een fikse klodder Nutella. Wie het eerste zijn schoen leeg heeft krijgt een persoonlijk T-shirt gemaakt door gitarist Toby. Na de act worden ze backstage geleid en is er niets meer van ze vernomen. Ik hoop dat het goed gaat met ze.
Maar uiteindelijk draait het ook hier om de muziek en die is, zoals gezegd, extreem. En vol van klasse! De band heeft vanavond een selectie gemaakt van de laatste drie platen en een eerlijke verdeling gemaakt tussen deze langspelers. Het avontuur start met misschien wel de bekendste song: Drone Corpse Aviator. Wat is dit toch een gaaf nummer. Het mixt de extremiteit met het waanzinnig gevoelige gitaarspel zo goed dat je gewoon geen woorden kunt vinden om het gevoel te beschrijven dat het opwekt. Dit maakt de band toch echt wel uniek in zijn soort. Ook al kan ik me voorstellen dat er meer dan genoeg elementen zijn te vinden waar mensen op afknappen. Ikzelf doe dat niet en vind bijna alles wat ze doen geweldig. Het geluid is op zich goed, ook al is het lastig alle nuances te vatten van de muziek en verder is het puur genieten geblazen. Met “klassiekers” als A.U.M., Golden Mouth of Ruin en Involuntary Doppelgänger worden we goed verwend. Het publiek gaat helemaal los en het wordt helemaal gaaf als we de snelste circle pit ooit mee mogen maken. Als een centrifuge wordt het publiek om een uitgekozen fan heen geleid met een snelheid die uitstekend past bij de band.
Na elf nummers is het einde gekomen van een geweldige avond. De flauwe humor, met name het steeds terugkerende cashbackappverhaal gebracht als een vervelende YouTube-advertentie, zou best een tandje minder mogen. Maar goed, dat is helemaal persoonlijk. Het doet bijna niets af aan een bijzondere ervaring vanavond en ik gun alle bands alle goeds toe tijdens de verdere tour. Zelfs het allemachtig gure, regenachtige weer terug naar de parkeergarage wast de glimlach niet van mijn gezicht.
Setlist:
Analapsy:
1. Locus of Dawning
2. Recursive Singularity
3. Genetic Mutations
4. Cryogenic Rebirth
The Zenith Passage:
1. Lexicontagion
2. Fleshbound Reliquary
3. Datalysium
4. Algorithmic Salvation
Crown Magnetar:
1. Gun Eater
2. Impaled Genesis
3. Domination
4. Shut Up and Bleed
5. The Hollowing of Godflesh
6. Decapitation Ritual
7. The Killing Stone
8. Sculptures of Suffering
9. Godkiller
10. Dead Crown
11. Black Lotus
Archspire:
1. Drone Corpse Aviator
2. Remote Tumour Seeker
3. Red Goliath
4. A.U.M.
5. Human Murmuration
6. Limb of Leviticus
7. Bleed the Future
8. Golden Mouth of Ruin
9. Liminal Cypher
10. Involuntary Doppelgänger
11. Carrion Ladder
Datum en locatie
24 oktober 2026, Doornroosje, Nijmegen
Foto's:
Link: