Het Amerikaanse Pyrrhon bestaat al bijna twintig jaar, heeft vijf platen en drie EP’s op de naam staan maar is toch een redelijk onbekende. Het kwartet maakt namelijk death metal van het meest experimentele soort, voorzien van niet bepaald erkende genre-onderwerpen als filosofie, mythes en anti-kapitalisme. 8 september staat het gezelschap in V11 in Rotterdam.
Noise, jazz, hardcore, grindcore, mathcore… Pyrrhon (vernoemd naar de Griekse filosoof Pyrrho) gooit het allemaal in de deathmetalmolen en wat eruit komt kan Zware Metalen in ieder geval bekoren. Het laatste album, Exhaust uit 2024, voorzagen we van 86 punten en we schreven er onder meer dit over:
Ook nu is het weer ontaard in een album vol wispelturige waanzin, grillige ritmes, nukkige dynamiek, stilistische bokkensprongen, spastische drums, verwrongen riffs en een mesjokke ritmiek. Dissonant, kronkelend, soms alle kanten opschietend, maar bovenal voortdurend provocerend, prikkelend, bijtend abstract, wispelturig en excentriek. De vocalen worden gekenmerkt door een mengeling aan verschillende uitwerkingen: van gesproken woord, korzelig gebulder tot hysterisch gekrijs. De tien nummers klinken op het eerste gehoor zo wispelturig en krankzinnig, dat je het gevoel hebt naar iets te luisteren dat ter plekke geïmproviseerd wordt, het gaat er zo grillig aan toe dat je geen idee hebt waar de band naar toe wil. Op het eerste gehoor lijkt er bij momenten geen touw aan vast te knopen en net als je een klein beetje het vermoeden begint te ontwikkelen dat je enige structuur in de patronen meent te herkennen en de muziek zich uiteindelijk toch ontrafelt, donderstraalt het viertal er een plotse stilistische of temporele buitenissigheid in (Not Going To Mars, The Greatest City On Earth, het geniale Out Of Gas, Hell Medicine). Nee, dit Exhaust is geen allemansvriend. Ongetwijfeld te overweldigend, te grenzeloos en te eigenzinnig voor velen.
Ik raak er ook geen wegwijs uit. Het is allemaal enorm technisch, dissonant, disharmonisch, jazzy, mathematisch, bruut en nasty. Ook al heeft Pyrrhon geen opgeblazen productie, ook al is het geen blastfestijn, ook al worden er geen snelheidsrecords gebroken… het is allemaal enorm extreem. Noise, sludge, jazz, psychedelica en doom… in de mix met vergevorderde prog en techdeath. Soms voelt het zodanig gefragmenteerd en beredeneerd aan dat het quasi math wordt, genre Ion Dissonance, The Tony Danza Tapdance Extravaganza, The Dillinger Escape Plan en Car Bomb. Alleen zit er naast het geschreeuw ook een diepe grunt in de mix die vaak overhelt naar grinddeath geburrel en wordt er in volle razernij gebeukt met deathmetaldecoratie. Een occasionele slam en wat headbangbare seconden geven je her en der een reminder dat het ook om death metal gaat. Voor het grootste gedeelte is het echter extreme progressieve technische metal van velerlei makelij. Avant-garde, zo u wil, met Mike Patton-patronen, inclusief absurde solo’s.
The Mother of Virtues is een goede reden waarom deathmetal onder ”extreme” metal valt. Het is een album dat ook een flinke uitdaging biedt aan de luisteraar die behoorlijk wat gewend is qua metal. Veelvuldig denk ik tijdens het beluisteren: ”Wat gebeurt er in godsnaam nu weer?” De structuren zijn ontzettend ingewikkeld en spannend en de muziek is zeer aanvallend maar het gaat ook een hele duistere en bijna psychedelische kant op. U houdt van harde muziek met een flink steekje los? Dan is de abstracte metal van Pyrrhon een aanrader!
Om Pyrrhon toch nog in een muzikaal hoekje te duwen, zijn er namen als Gorguts en Ulcerate, maar ook Obscura, Imperial Triumphant en Brutal Truth. Wilt u zelf ervaren hoe Pyrrhon het er live vanaf brengt? De band staat 8 september in V11 in Rotterdam, met in het voorprogramma ook al zo’n vreemde snuiter: het Italiaanse Devoid of Thought houdt er ook niet van om met zijn death metal binnen de lijntjes te blijven dus dat wordt een mooi avondje voor de liefhebber.
Er zijn nog kaartjes voor het concert van Pyrrhon! Maar je vrienden van Zware Metalen geven ze natuurlijk ook weg!
Links: