Soms is er een band die jaren lang onder je radar weet te blijven. Je kent de band van naam, hij popt op in allerlei suggesties bij streamingsdiensten, maar toch blijft het grotendeels onbekende materie ondanks dat het perfect in je straatje past. De progressieve Noren van Green Carnation vallen voor mij precies in die beschrijving. Met een ontzettende hoeveelheid muziek die elk jaar weer uitkomt is het simpelweg kiezen waar je de gelimiteerde tijd nu eenmaal aan kunt besteden. Maar in dit geval moest het er toch eens van gaan komen. De eerste single genaamd Unconditional Artificial Chemistry van het nieuwe album A Dark Poem, Part III: The Messiah Complex wist met zijn verslavende refrein eigenlijk meteen mijn aandacht te trekken en liet me smachten naar meer. En gelukkig is er meer!
Uiteraard de volledige discografie waar – ondanks een hiaat van anderhalf decennium – meer dan genoeg te genieten valt, maar in het specifiek omdat die eerste single deel uitmaakt van de trilogie A Dark Poem. Het eerste deel Part I: The Shores Of Melancholia werd al zeer lovend beschreven op uw favoriete webstek. Van het tweede deel ontbreekt helaas een ontleding, maar we kunnen dit nieuwe derde album niet simpelweg behandelen als een los onderdeel, aangezien de trilogie ook echt een samenhangend geheel vormt. Het totaalplaatje – waaronder ook het tweede deel Part II: Sanguis – zal dan ook zeker meegenomen worden in de bespreking van dit nieuwe werk.
Op 5 september vorig jaar werd het eerste deel van de trilogie uitgebracht, waarna het tweede deel volgde in april van dit jaar. Nu worden we dus in september alweer getrakteerd op de derde langspeler in een jaar tijd – plus één dag -. Al zou je wellicht nog kunnen discussiëren over de term langspeler. De drie delen worden als volledige albums gepresenteerd, maar hebben een relatief korte speelduur – allen net boven of onder de veertig minuten -. Voor sommige genres is dat geen enkel probleem, maar in de progressieve hoek is dat iets aan de korte kant. Zet alle albums echter achter elkaar en er staat krap twee uur aan muziek op je te wachten. Dat is dan ook precies wat ik heb gedaan als huiswerk voor dit nieuwe album. Ik raad je aan om ook hetzelfde te doen om de grootsheid van deze prestatie goed in je op te nemen. Want wat een waanzinnige collectie aan intrigerende, dynamische en veelzijdige muziek laat Green Carnation horen met dit drieluik. Chapeau! Het vergt even wat tijd en aandacht van de toehoorder, maar daarvoor wordt je dan ook ontegenzeggelijk rijkelijk beloond. Daarbij geeft het ook nog eens extra waarde aan de ontvouwing van dit derde deel, maar daarover later meer.
Er wordt op dit derde deel namelijk gestart met Unconditional Artificial Chemistry. De spacy opening doet wat denken aan de brug naar het einde van het titelnummer van Part I: The Shores Of Melancholia. De slepende gitaren en de warme vocalen van Kjetil Nordhus zorgen voor verdere herkenning en trekken je meteen de muziek in. De subtiele keyboardklanken op de achtergrond zijn innemend en bieden extra sfeerlagen op de muziek. Het refrein is lekker pakkend en blijft na een enkele luisterbeurt al in je hoofd rondzingen. De melancholische tonen en zalvende zanglijnen zorgen echter boven alles voor muzikale troost en verwarming. Simpelweg prachtig! Het titelnummer The Messiah Complex kent een ingetogen start. Het nummer integreert langzaam stevigere gitaren en progressieve elementen. Weer komen even die spacy geluiden tussendoor. Het nummer wordt verder gestuwd door urgentie in de vocalen en drijvende gitaren. Je voelt aan alles dat dit ergens heen moet gaan, maar helaas blijft de echte climax uit. Broken Souls, Common Enemies is vervolgens een onvervalste prog-knaller. Het nummer start wederom ingetogen en draait rondom een ogenschijnlijk simpele melodie. Dit kabbelt zo een tijdje voort, maar langzaam aan drijven de gitaren de boel steeds verder op. Waar Part I van de trilogie nog onvervalste black metal in zich droeg (The Slave That You Are), krijgen we hier ook een stevige passage om de oren met getergde uithalen en screams. De sereniteit wordt echter vervolgens snel weer opgezocht met een uitgebreid muzikaal intermezzo ondersteund door de fluit en lichtvoetig gitaarwerk. De melodie uit het begin keert naar het einde weer terug samen met de muzikale warmte. Al met al een sterk staaltje progressieve metal!
Part III: The Messiah Complex geeft zoals twee alinea’s hierboven beschreven in de eerste drie nummers een sterk vervolg op de eerste twee delen van de trilogie. Echter mist er in die drie nummers wel een deel van de dynamiek, die Part I en Part II juist zo verslavend goed maken. We hebben echter nog het afsluitende A Dark Poem – Orchestral Suite tegoed. Ditmaal geen ingetogen ballade of andere dynamische wending, maar pure orkestrale instrumentatie. U leest het goed: als afsluiter van de trilogie vol progressieve metal en warme melodieën krijgen we een dik kwartier aan filmische klassieke muziek voor de kiezen, waarbij het voelt alsof we ons in een oorlogsdrama uit het zwart-witte filmtijdperk bevinden. Enkele malen lijkt het nummer voortijdig voorbij te zijn, maar zwellen de instrumenten toch weer aan. Het blijft wachten (of beter gezegd hopen) op een uitbarsting van melancholische gitaren en vocalen, waarmee de ultieme symbiose opgezocht kan worden met de progressieve metal van de dikke anderhalf uur uit de totale trilogie. Dit blijft echter achterwege. Het is zondermeer knap gemaakt, maar het geheel voelt hier toch ietwat misplaatst en mist de connectie met de intrigerende gitaarmuziek. Dit zorgt dan ook voor een vreemde afsluiter van het album, en daarmee ook van de trilogie als geheel.
Score:
75/100
Label:
Season Of Mist, 2026
Tracklisting:
- Unconditional Artificial Chemistry
- The Messiah Complex
- Broken Souls, Common Enemies
- A Dark Poem – Orchestral Suite
Line-up:
- Kjeld Nordhus – Zang
- Bjørn Harstad – Gitaar
- Stein Roger Sordal – Basgitaar, gitaar
- Endre Kirkesola – Keyboard
- Jonathan Alejandro Perez – Drums
Links: