Ironflame – Worlds To Conquer

Geschreven door op 13-08-2026 om 18:58.

Moet een plaat per se vernieuwend zijn om goed te zijn? Dat is een vraag die ik mezelf regelmatig stel. Ook weer na het luisteren van Worlds To Conquer van Ironflame. Het project van de in Ohio gestationeerde Andrew D’Cagna bestaat sinds 2016 en heeft in de tussentijd al vijf albums opgeleverd. Worlds To Conquer sluit als zesde aan in de rij. Dit nieuwste album is opgenomen in de studio bij D’Cagna thuis, waarbij hij zelf de zang en een deel van de muziek tot zijn rekening heeft genomen, net als op de andere albums van Ironflame.

Het openingsnummer klinkt eerst even alsof het een ballade gaat zijn, maar niets blijkt minder waar. Ergens valt dit stukje een beetje uit de toon, omdat de rest van het album niet meer teruggrijpt naar zo’n soort sfeer. Maar het is Ironflame vergeven, want er zit geen enkel zwak – of zelfs maar matig – nummer tussen op de plaat. In elk nummer zit wel een riff of melodie die raak is. Neem nou Crimson Shores, één van mijn persoonlijke favorieten. Het tempo jaagt je hier lekker op tijdens de coupletten, terwijl het refrein je weer enigszins tot bedaren brengt met een eveneens energieke, maar toch iets rustigere sfeer. Op een manier doet dit nummer mij zelfs een klein beetje, in de verre verte, denken aan het eerdere werk van Blind Guardian.

Tijdens het luisteren van het album wordt het meteen duidelijk dat de inspiratie voor Ironflame voortkomt uit de traditionele heavy metal, de New Wave of British Heavy Metal en zelfs een beetje uit de power metal. Het is een aangename mix van vertrouwde geluiden. Sterke, snelle en melodieuze riffs dragen het album, terwijl het slagwerk het tempo af en toe flink verhoogt. De zang klinkt naar mijn mening soms iets te geforceerd, iets te netjes. Daar had misschien wat meer karakter in mogen zitten om het meer te kunnen onderscheiden van andere bands, maar dat is een kwestie van persoonlijke smaak. Ook lijkt de mix iets beter te hebben gekund. Tijdens Legion Of Fire komt de zang bijvoorbeeld niet helemaal uit boven de rest van de muziek. Het zijn slechts kleine kanttekeningen die niets afdoen aan het geheel.

Op Worlds To Conquer lijkt dan ook bijna alles te kloppen. Toch had ik het idee dat ik iets miste, maar ik wist niet zo goed wat. Was het misschien een beetje te gelikt? Of, terugkomend op de vraag die ik aan het begin stelde, was het album niet vernieuwend genoeg? Ik denk dat het een combinatie van factoren is voor mij. Het album is niet baanbrekend, maar ook absoluut niet saai. Het klinkt zoals het zou moeten klinken, maar iets meer karakter erin zou ik kunnen waarderen. Desondanks moeten we – of in ieder geval ik – niet vergeten dat er een reden is waarom hedendaagse metalmuzikanten teruggrijpen naar het werk van de metalvoorouders: het werkt al decennialang en blijft dus een dankbare bron van inspiratie!

Score:

79/100

Label:

High Roller Records, 2026

Tracklisting:

  1. Night Closes In
  2. Legion Of Fire
  3. Dynasties Fall
  4. Where Cauldrons Burn
  5. Shadow Slave
  6. Crimson Shores
  7. Valhalla Is Calling
  8. Worlds To Conquer
  9. Death’s Immortal Flame (CD Bonustrack)

Line-up:

  • Andrew D’Cagna – Zang
  • Jesse Scott – Gitaar
  • Quinn Lukas – Gitaar
  • James Babcock – Bass
  • Noah Skiba – Drums

Links: