Lokale helden op de Pitfest pre-party

Welkom in Drenthe potverdikkie! De poorten van Pitfest gaan voor de laatste keer open. Stijgende kosten en regeldruk draaien ook dit festival de nek om, maar voor de komende gaan ze nog één keer los! Zware Metalen is er drie dagen bij om verslag uit te brengen van deze historische editie. De donderdagavond is wederom gereserveerd voor lokaal talent waar je kosteloos van mag komen genieten. Traversus, Dog With A Spoon en Facing the Madness trappen de laatste outdoor editie af op een bijna doorweekt veld.

Het dreigt toch even in het water te vallen, deze grandioze opening van het laatste Pitfest festival. Bulderend onweer en bakken met regen dalen neer over het Drentse Emmen. Geen pretje voor kampeerders op de uitverkochte camping die hun kampement in een drassig veld moeten optuigen. Gelukkig klaart het vlak voor de opening van de festivalweide op en is het veld goed begaanbaar. Een drassige kuil hier-en-daar mogen de pret niet drukken en beide podia zijn weer in een tent.

Vanavond is alleen de Brammert stage in gebruik. De oude reus uit Drentse folklore zal de drie bands van vanavond dragen. Bij aankomst staan er al tientallen vochtige mensen gemoedelijk te wachten. Pitfest staat bekend om het hardere segment; hardcore, punk, death- en blackmetal en zelfs grindcore versieren de poster. Maar helemaal onderaan in het hoekje vinden we een band die niet helemaal in het gezelschap thuis lijkt te horen.
Vanavond staat in het teken van lokale helden en in Drenthe is de spoeling nou eenmaal dun.
Traversus verzorgt dus de aftrap van deze laatste buiteneditie. De postmetalband timmert hard aan de weg en is recent in het Black Orca collectief gestapt met andere genregenoten uit de buurt. Niet de vieze keelklanken en lompe herrie die je hier verwacht, maar zuivere zang van frontvrouw Madelief de Groot en technisch gitaarwerk van Joey Wessels. Er wordt nog gevraagd waarom ze geen pit zien, maar dat soort muziek maakt Traversus simpelweg niet. Het publiek kan de groovende ritmes wel waarderen en er wordt zichtbaar genoten van deze openingsact.

Na een tweede regenbui is het ook voor Dog With A Spoon weer droog. Een toepasselijke naam, want de hele tent ruikt inmiddels naar natte hond. Ook deze mannen spelen een paar decibellen onder het gebruikelijke segment. De poppunk is echter genoeg voor de aanwezigen om direct los te gaan. Inclusief een vuurwerkbom die een FC Emmen supporter nog ergens in zijn kontzak vond. Onverstoorbaar gaan de jonge mannen verder met hun set.
Het hoeft van Dog With A Spoon allemaal niet zo serieus. De gitarist dubbelt als het typetje Power Justin die af en toe een paar woordjes in de microfoon blaft en bij een uitvoering van het Alfred Jodukus Kwak nummer de kazoo bespeelt. Dat is dan ook het moment om de eerste strandballen het publiek in te tyfen. Het sfeertje is ermee gezet.
In navolging van de frontman zijn ook de eerste crowdsurfers en stagedivers een feit. Ondanks de vrolijke ondertoon van de band, die een nummer speelt op de melodie van Deurdonderden, doet het publiek net alsof dit de hardste band van Drenthe is. Je hoeft hen niet twee keer te vertellen dat iets een circlepitnummer is.
Je zou niet zeggen dat deze band nog geen twee jaar bestaat gezien hoe ze hier spelen. De energie ligt hoog en er is geen greintje nervositeit te zien. Deze jongens komen hier om te feesten en dat is wat we met elkaar doen.

Hoog tijd voor een beetje echte herrie! Ze zouden er vorig jaar al bij zijn, maar dat ging niet door. Nu staat Facing the Madness er wel. De ervaren rotten zijn al sinds 2008 bezig, maar pas twee jaar geleden kwam hun debuutplaat uit. Dat smaakt kennelijk naar meer, want hier presenteren ze nieuw materiaal en kondigen ze een nieuw album aan.
Er stuitert nog welgeteld één strandbal rond over het publiek, die moet heel wat meters gemaakt hebben bij huis-dj Captain Erika. Dat ding heeft hier nu niks meer te zoeken. Facing the Madness gaat hard, heel erg hard. De mix van hardcore en deathmetal bekt er stevig op in. Dit is wat je op dit podium verwacht op Pitfest en de mannen leveren. Gure keelgeluiden van frontman Erik Bakker laten de microfoons pieken. Wat die man allemaal schreeuwt, geen idee maar het klinkt allemaal boos. Het enige verstaanbare dat er uitkomt is de roep om cardio te doen in de pit en daar wordt gehoor aan gegeven. Het publiek mosht er flink op los, ook op de late donderdagavond. De eerste stagedivers werpen zich ook al van het podium. De band krijgt de menigte zelfs zo gek dat Bakker bijna zelf van het podium afgesleurd wordt. Het feest is begonnen en dat vraagt om een polonaisepit. Ook daar wil het publiek wel in mee. Pitfest is nu helemaal afgetrapt, klaar voor al het geweld dat de komende twee dagen op deze planken staat.