A Forest Of Stars – Stack Overflow In Corpse Pile Interface

Geschreven door op 10-05-2026 om 20:00.

Als er één release is waar ik dit jaar naar uitgekeken heb, dan is het wel deze. Acht jaar lang duurde het om een vervolg te krijgen op de vorige plaat van het Britse ensemble A Forest Of Stars. Wie de band niet kent, moet maar eens gaan zitten voor zijn indrukwekkende discografie, want dit is zeker niet de eerste de beste progressieve blackmetalband. Ik volg de band vrijwel van in het begin, sinds het erg knappe Opportunistic Thieves Of Spring (2010), maar ook het debuut kan tellen. De band maakte een immense evolutie door, gaande van visuele parels als Gatherer Of The Pure op A Shadowplay For Yesterdays (2012), over het magnum opus Pawn Of The Universal Chessboard op Beware The Sword You Cannot See (2015) tot de laatste klasseplaat Grave Mounds And Grave Mistakes (2018).

Het gevaar van zo lang te moeten wachten, is dat vaak teleurstelling volgt. Je veronderstelt dat de band er lang de tijd voor heeft genomen en dus verwacht je heel wat, maar dan blijkt het even snel in mekaar gestoken te zijn. Dat is dus niet het geval met Stack Overflow In Corpse Pile Interface, want hier is écht wel over nagedacht. Zes nummers die je meteen een uur en dertien minuten in vervoering weten te brengen, en daar is geen minuut van overdreven. Het gezelschap kent daarnaast nog steeds dezelfde line-up en ziet er ook nog altijd erg Victoriaans uit. Er is plots wel een masker uit de kast gekomen bij The Gentleman. De albumhoes is behoorlijk psychedelisch geworden en dat dekt ook helemaal de muzikale lading die op je afkomt.

De band gaf al enkele nummers vrij, maar dit is het type album dat naar mijn gevoel een totaalbeleving vormt. De band start met Ascension Of The Clowns, waar Mister Curse zich al meteen van zijn meest bevlogen kant laat horen. Kan het zijn dat zijn lyrics en melancholiek nog sterker klinken dan voorheen? Heerlijk als tussen de hele psychedelische draaikolk aan gitaren plots een vocale ‘tuut tuut’ opduikt en de trein vervolgens maar door blijft razen. Diepgaande, repetitieve gitaarlijnen worden zoals gewoonlijk op complex verpakte wijze gebracht met vioolklanken, basloopjes en synthgolven. Hier blijven alle muzikanten echt hun eigen impact leveren in het geheel en dat blijft een kenmerk van deze topband. Street Level Vertigo begint als een melancholisch moeras: somber en zompig waar de zanger prima zijn weg weet. Dan schakelt de band over op een erg knap samenspel waarin de viool- en synthpartijen een hoofdrol spelen en waar we ook voor het eerst een bijdrage van zangeres Katheryne te horen krijgen. Aan het einde van het nummer vallen me zelfs wat Pink Floyd-gitaren op, een referentie die me voor het eerst opvalt bij A Forest of Stars en zeker een mooie vernieuwing is.

Mechanically Separated Logic is opnieuw een kolos van tien minuten, maar eigenlijk krijg je nergens het gevoel dat dit lange nummers zijn. De band presenteert een psychedelische flow die elke paar minuten sterk wijzigt en op die manier nergens verveelt. Na enkele minuten duikt er wat dark ambient op om vervolgens verder te improviseren op het startpunt van de track en op te bouwen vol vuur en venijn. De vorige plaat was geladen, maar dit geheel klinkt psychologisch uitdagender, zonder dat de kenmerkende uitbarstingen uit de muziek verdwenen zijn.

Met Roots Circle Usurpers breekt de band heel even met die geladenheid om een mooi instrumentaal intermezzo te bieden dat na enkele minuten overgaat in donkere opbouwende gitaarlijnen op een meeslepend ritme, een rustpunt dat me wat nostalgisch aan Gatherer Of The Pure doet terugdenken, maar wel gevolgd wordt door genadeloze hardheid. Op soortgelijke wijze brengt de band met Sway, Draped In Vague in het begin een rustigere atmosfeer die met dramatische orgelklanken interageert, en nadien misschien wel de mooiste opbouw van de hele plaat presenteert. Een intense wisselwerking tussen rollende baslaagjes, akoestische gitaarnoten en zweverige synths en halverwege gaat het deze keer eens niet plots over in beukende kracht. Gevoed door psychedelische slagkracht uit de jaren ’70 krijg je een heerlijk progressieve, donkere vibe mee die zich opstapelt en pas na de twaalfde minuut losbarst.

Afsluiter …Not Drinking Water is tot slot ook nog een extra vermelding waard. Opnieuw goed voor een kwartier aan speelduur, maar dit nummer heeft meer de sfeer van een meesterlijke jamsessie. De zanger doet nog wel even mee om het zeker niet het aura van een outro te geven en in de verf te zetten dat dit wel echt tot het verhaal van de plaat behoort. Halverwege start de band opnieuw met nog maar een hoogtepunt uit zijn carrière: een donkere, repetitieve massa die over je heen walst en waar de muzikanten op inspelen. Een meesterlijke afsluiter, van alweer een meesterlijke plaat.

Zo stellen de Britten me helemaal niet teleur, en dat hebben ze eigenlijk nog nooit gedaan. Ik merk dat ik de voorganger een aardige score gaf, maar dat het na afloop misschien toch wat meer mocht zijn. A Forest Of Stars is dan ook een band waar je alles moet laten rijpen, dus dek ik me alvast in voor de inzichten die ik in de loop van het jaar nog zal krijgen. In elk geval: dit moet de jaarlijsten in. Luisteren dus en zeker naar het geheel, hier zijn immers geen vullers.

Score:

90/100

Label:

Prophecy Productions, 2026

Tracklisting:

  1. Ascension Of The Clowns
  2. Street Level Vertigo
  3. Mechanically Separated Logic
  4. Roots Circle Usurpers
  5. Sway, Draped In Vague
  6. … Not Drinking Water

Line-up:

  • Mr. T.S. Kettleburner – Zang, gitaar
  • The Gentleman – Synth, pianoforte, percussie
  • Mister Curse – Zang
  • Katheryne, Queen of the Ghosts – Zang, viool, fluit
  • Mr. John ‘The Resurrectionist’ Bishop – Drum, percussie
  • Mr. Titus Lungbutter – Bas
  • Mr. William Wight-Barrow – Gitaar

Links: