Wuk emme nog van leevn? Wat is het leven nog waard? In tijden van oorlog, dictatoriale regimes en klimaatcrisis, loert algehele depressie en deceptie dichter om de hoek dan geluk en vrolijkheid. De conclusie is simpel: de wereld is Plukkevort en daar is niets meer aan te doen. Olles voe de kloatn, da’s et nieuwe fatsoen. Wat aan het einde overblijft zijn de Liksems (littekens) van een uitzichtloos en Koavezwort bestaan: er is geen catharsis meer, enkel een roemloze dood. Zoals Mayhem het al zo mooi verwoordde: “What will be left of me when I’m dead, there was nothing when I lived”. We sterven na een uitzichtloos leven en dan zijn we Godvergeten. Anders gezegd: het leven is een Kwelling, maar voor je het goed en wel beseft val je in ’n Ofgrond van eeuwige vergetelheid. Het enige wat dan nog tastbaar overblijft is de Dudsekop.
Een kleine bloemlezing uit het werk van het Ieperse Dudsekop leert ons dat dit thematisch gezien absoluut geen vrolijke band is. Je kan gemakkelijk een samenhangend verhaal schrijven met enkel de songtitels van hun vorige releases en dat verhaal zou dan één centraal onderwerp hebben: de dood. Dat was al zo in 2022, toen hun debuutplaat Liksems uitkwam, dat was zo in 2024 toen hun tweede langspeler Wuk Emme Nog Van Leevn uitkwam en dat is anno 2026, met de release van de nieuwste EP Kwelling, niet anders.
Inhoudelijk mag het dan allemaal heel rauw en grimmig zijn, de muziek die Dudsekop maakt is om duimen en vingers van af te likken. Dit vijftal, ooit begonnen als COVID-project van ex-King Hiss, ex-Congress en Liar-gitarist Josh Fury en Liar-drummer Bert Guillemont, waait al vijf jaar als een frisse wind doorheen het Belgische blackmetallandschap en blijft release na release verbazen met zijn schijnbaar eindeloze inspiratie, creativiteit en technisch vakmanschap. De band is ondertussen uitgegroeid tot een vaste waarde op de (zowel grote als kleine) Belgische podia, maar dit West-Vlaamse quintet verdient omwille van diens technische en compositorische kwaliteiten ondertussen ook wel wat meer internationale erkenning.
“Black metal-geïnspireerd” en “een ode aan de platenkast (vol black metal)”, zo omschrijven ze zelf hun muzikale uitwasemingen, maar ondanks deze (toegegeven: nogal los geformuleerde) categorisering doen de Ieperlingen er wel hun eigen, unieke ding mee. Ik heb hun muziek in mijn recensie van Wuk Emme Nog Van Leevn proberen samenvatten als “origineel, boeiend, krachtig en onvoorspelbaar” en hoewel dat misschien wat algemeen verwoord is, dekt dit wel de lading. Black metal ligt wel steeds aan de basis van hun nummers, maar je weet nooit precies welke onverwachte invalshoek of creatieve insteek ze nu weer gaan gebruiken. De teksten zijn geschreven in het Ieperse dialect, wat de muziek van Dudsekop sowieso al uniek maakt, maar de band bedient zich ook zonder verpinken van invloeden uit allerlei andere genres en dat resulteerde al op twee langspelers en evenveel digitale EPs in heel wat beklijvende songs die door hun catchy riffs, onorthodoxe songstructuren en herkenbare refreinen vooral uitblonken in levendigheid en identiteit. Elke nieuwe release is dan ook weer een bron van behoorlijk wat nieuwsgierigheid en spannende anticipatie.
Bijna dag op dag één jaar na de release van hun vorige EP, Godvergeten, zijn de heren terug met nieuw werk. Kwelling bestaat slechts uit drie nummers, die samen niet meer dan dertien en een halve minuut in beslag nemen, maar daar staat dan wel een heel bijzondere samenwerking tussen. Op het titelnummer worden de belangrijkste vocalen namelijk ingezongen door niemand minder dan mevrouw Marliese Beeuwsaert, u zeker gekend als Hulder. De geboren Duffellesse is zoals u misschien weet actief in de Verenigde Staten, maar keerde voor Kwelling nog even terug naar haar Vlaamse roots om het beste van zichzelf te geven.
Wat me hier vooral opvalt: dit is een honderd procent blackmetalnummer en dat kenden we toch nog niet van Dudsekop. Als je de discografie van de band doorloopt, dan merk je wel dat de laatste releases veel dichter zijn gaan aanleunen bij black metal dan de debuutplaat Liksems, maar Hulder geeft Kwelling hier duidelijk dat laatste zetje mee richting de donkere diepten van de zwartmetalen hel. Toch is het niet zo dat Kwelling een Hulder-nummer in een Dudsekop-jasje is: de riffs en het gitaargeluid blijven heel erg herkenbaar voor de stijl van Dudsekop. Kwelling is omwille van de interessante wisselwerking met Hulder hoe dan ook absoluut een heel interessante bijdrage tot de discografie van de band.
Ik weet niet goed wat er nu precies is gebeurd in 1985, maar dat het niet veel goeds heeft voortgebracht is wel heel erg duidelijk: dit nummer, waar de EP mee opent trouwens, is een log beest dat zich meedogenloos en schijnbaar uitzichtloos naar het einde sleept. Dat is hier trouwens helemaal niet negatief bedoeld, want het gedreven en harmonieus tremolo geeft deze mastodont wel heel veel gevoel en sfeer mee. Om de (bewust opgeroepen) sleur wat te doorbreken wordt deze martelgang nog onderbroken door een kort akoestisch intermezzo en een kort (maar zeer geslaagd) moment van stijlvol soleerwerk. 1985 is, zeker in vergelijking met Kwelling, een eerder typisch Dudsekop-nummer dat het kenmerkende geluid, de karakteristieke songstructuren én de signature Ieperse lyrics, eigen aan deze band, in zich draagt. Toch ademt deze track in al zijn poriën black metal en op die manier wordt de brug geslagen naar het daaropvolgende Kwelling.
Dudsekop is er natuurlijk de band niet naar om een nieuwe EP uit te brengen met alleen maar relatief traditionele (blackmetal)nummers. Na de furie van Kwelling zorgt het afsluitende Teekn van leevn voor een diepgevoeld sentiment, dat tot uiting komt in de tristesse van de mistroostige zang, de ongecompliceerde intimiteit van de akoestische gitaar, de melancholie van de elektrische gitaar en de schijnbare eindeloosheid van de synths. Het lijkt wel alsof Dudsekop inspiratie gehaald heeft bij Nick Cave en hoewel die twee werelden mijlenver van elkaar af te lijken staan, misstaat een dergelijk nummer hier eigenlijk helemaal niet. “Een eerbetoon aan een gevallen held.”, zo was te lezen op hun Facebook pagina. Die held heeft dankzij Teekn van leevn alleszins een waardig en intens afscheid gekregen…
Kwelling is een korte maar absoluut relevante bijdrage aan het oeuvre van Dudsekop en dat heeft het niet enkel te danken aan de samenwerking met Hulder. De EP omvat drie fundamenteel verschillende nummers die elk een ander aspect tonen van Dudsekops veelzijdigheid. De vraag of de band in de toekomst nog meer traditionele black metal zal toelaten in diens muziek dringt zich wel op. Onafhankelijk daarvan lijkt de tijd ook stilaan rijp voor een nieuw volwaardig album.
Dudsekop is dit voorjaar live te bewonderen op diverse Vlaamse podia, samen met al dan niet gelijkgestemde bands als Kludde, Nyrak, Bloedmaan en Matavitatau. Allen daarheen, zou ik zo zeggen, want deze band heeft ook een uitstekende live-reputatie.
Label:
Genet Records, 2026
Tracklisting:
- 1985
- Kwelling (feat. HULDER)
- Teekn van leevn
Line-up:
- Tijs – Stem
- Josh – Gitaar
- Wouter – Gitaar
- Nico – Basgitaar
- Burt – Drums
Links: