Hellripper – Coronach

Geschreven door op 03-04-2026 om 22:52.

Ik moest er even induiken, maar de titel van deze nieuwe Hellripper staat niet voor een weeklacht over de omstandigheden van een jaar of vijf geleden maar voor een onderdeel van de traditioneel geïmproviseerde gezangen bij een overlijden, wake of begrafenis. Dat belooft een vrolijke boel! En dat werd het ook, maar dan echt.

Foto gemaakt door onze Seth

Direct bij opener Hunderprest – de naam van de fictieve, ten minste dat hoop ik toch, vampier van Melrose Abbey – spat de energie en het spelplezier ervan af. Het tempo gaat er direct op, zowel in de doortrappelende drums als in vingerbrekende kriebelriffjes. De zwartgeblakerde krijs is overtuigend en neemt ons direct mee naar horrorachtige sferen, terwijl de langere gitaarlijnen in de brug naar het rammende, stampende refrein voor een fraaie afwisseling zorgen. Net als de heerlijke versnelling op 2:30 minuten trouwens. Daarbij valt op dat het gitaarwerk – voor een band die met regelmaat in het blackened thrash hoekje wordt gestoken – behoorlijk melodieus is en met regelmaat het epische van heavy metal (met zelfs een klein beetje folk) in zich draagt. De vlammende solo vol scherpe tandjes is dan weer wel aan de thrash gelieerd. En zo zal één track al voldoende zijn om velen te overtuigen.

En dat gaat zo lekker verder met Kinchyle, waarin opnieuw tempo, melodie en bijtende zang samengevoegd worden in een soepel lopende track. Mooi hoe een terugkerend kaal thema steeds verder in de distortion wordt gezet om op te bouwen naar een happy/heavymetalversnelling. Omdat het refrein niet veel meer is dat een massaal roepen van de titel blijft het toch lekker ondergronds en vooral heel energiek en gedreven. The Art Of Resurrection begint weer met zo’n snelle maar steeds melodieuze kriebelriff die toch al een beetje het kenmerk van de plaat (en bij uitbreiding de band) genoemd kan worden. In de stukken waarin het tempo wat omlaag gaat, leunt de song op massale vocalen, die soms aan een band als Arch Enemy doen denken en je dus wel even moeten liggen. De keuze om de song langzaam naar zijn einde te laten lopen met her en der een solo en wat gedubbelde zang, ziet ook een beetje in die hoek.

Dan klinkt Baobhan Sith (Waltz of the Damned) toch wat geïnspireerder, donkerder, dynamischer en verhalender. De korte “blegh” die meer dan eens langskomt tovert maar weer eens een geniepige grijns op mijn gezicht als van dat hondje dat steeds op mijn Insta voorbij komt. O Satan, my blood runs cold / O Satan, spare me, of spare me my soul / Will I live? Will I die / Let me live. Het is toch prachtig als je je zo kunt laten gaan in muziek die je zelf schrijft en speelt. In Black Satanik Fvkkstorm gaat de knop naar standje “zo dicht mogelijk tegen over-the-top”, want wat zit die track vol sappig snel snarenspel vol rock-’n-rollgevoel. Zei daar iemand Motörhead? Jazeker, dezelfde furie maar dan met nog smeriger vocalen. Hoeveel sterke drank en sigaretten moet James McBain dan wel niet langs zijn stembanden hebben laten gaan? Oh, nodeloos te zeggen dat dit samen met de opener mijn favoriete track van de plaat is?

De Bathory-achtige epiek in de titelsong is echter wel een “left hand path” op deze plaat. Nu ben ik zelf groot fan van wat Quorthon op Hammerheart en net daarvoor bracht, maar ik moest hier toch wel even wennen na de galore aan rappe riffs die de midtempo afsluiter voorging. Ligt misschien ook aan het vleugje shanty dat er aan het begin doorheen kringelt, maar uiteindelijk slepen de vocalen (dan weer een zware grunt, dan weer licht clean) ons wel door de golven. Oh en die stroomversnelling aan heavymetalleads na een minuut of vijf helpt natuurlijk ook wel. En dus toch weer een bere(gezellige)track. Rock on maestro!

Ik moest er even voor gaan zitten, omdat ik een dergelijke lading melodie en heavymetalinvloeden misschien niet voorzien had, maar nu ben ik helemaal mee en spring ik op mijn oude dag toch semi-energiek door de kamer (waar de fraaie hoes niet misstaat). Stoelen aan de kant en gaan! Wat een fijne en vooral gedreven plaat en wat een fijne liedjes. Oh en aankomende week al live te aanschouwen in Utrecht.

Score:

85/100

Label:

Century Media Records / Sony Music, 2026

Tracklisting:

  1. Hunderprest
  2. Kinchyle (Goatkraft and Granite)
  3. The Art Of Resurrection
  4. Baobhan Sith (Waltz of the Damned)
  5. Black Satanik Fvkkstorm
  6. Sculptors Cave
  7. Mortercheyn
  8. Coronach

Line-up:

  • James McBain – Alles

Links: