Nummer twaalf alweer voor het metalgezelschap uit Richmond. Lamb of God is daarmee inmiddels een betrouwbare band als het aankomt op kwalitatief hoogwaardige groove metal. En hoewel de hoogtijdagen ten tijden van klassiekers als As The Palaces Burn, Ashes of the Wake en Sacrament achter ons (en hen) liggen, levert de band periodiek nog altijd kwalitatief prima platen af. Zo ook dit Into Oblivion, dat tien nummers bevat die geheel in de lijn der door de jaren opgebouwde verwachtingen liggen. Boze tongen zouden kunnen spreken van zelfplagiaat, maar de band heeft de mix van groove en thrash metal gewoon zo onder de knie dat het eerder past erkenning te geven voor het eigen geluid. Veel verassingen hoef je echter niet meer te verwachten, maar ze zijn er wel. De ene keer is het een gastmuzikant, de andere keer zijn het subtiele invloeden die in de muziek verwerkt zijn.
Zo is Sepsis opgesierd met enkele vette sludge-riffs en lijkt de band af en toe terug te grijpen naar ouder werk. Zo klinkt de break in (het verder wat anoniem klinkende) Killing the Floor naar de break in Ruin. Dat betekent bijzonder venijnig. En dat is eigenlijk ook hoe ik mijn Lamb of God het liefst heb: het gevoel krijgen dat je ieder moment gegrepen en verscheurd kan worden.
Die momenten zijn er op deze plaat net wat meer dan op Omens of de naar de band vernoemde plaat. De woeste thrashinvloeden aan het begin van Paraoscial Christ mogen er in dat opzicht zeker zijn. Ook Blunt Force Blues kent een vrij vette break, waarbij de band ook interessante gitaarlijnen om die break heeft gevlochten, iets wat je vaker terug hoort op de plaat. Sowieso vind ik dat het gitaarspel en vooral de songschrijverij sterk naar voren komen. Dit zit hem vooral in de accenten die aan nummers worden meegegeven. De ene keer is dat een bijna dissonante partij, de andere een lijn die dwars door de groove heen snijdt. Het houdt het geheel wel verfrissend.
Waar Lamb of God overigens altijd in uitblinkt, zijn de openingsnummers. Op vrijwel elke plaat is de eerste vaak een van de sterkste tracks. Ook hier knalt Into Obvlion uit de startblokken. Dit nummer laat meteen de kracht van het (moderne) Lamb of God horen, met groovende riffs en een opbouw naar het refrein toe, dat vrij massief uit de speakers klinkt, mede dankzij het gitaarspel van Chris Adler. Het is gelijk een hoogtepunt. En hoewel je niet kunt zeggen dat de band meteen zijn kruit verschoten heeft, zijn de navolgende nummers niet allemaal van dit niveau.
Wat hij van mij wel achterwege mag laten is die cleane zang in El Vacio. Hij is simpelweg geen sterke cleane zanger. Dan kun je de zanglijnen zoveel dubbelen als je wilt, het blijft wankel klinken. Hij voegt daarnaast veel meer emotie en melodie toe in het geschreeuwde refrein dan in het normale zanggedeelte. Het nummer fungeert overigens ongetwijfeld als rustpunt , maar ik heb helemaal geen rustpunt nodig op een Lamb of God-plaat. Deze duurt amper veertig minuten, waarom zou ik dan rust willen hebben? Dan had de band beter wat meer kunnen nadenken over de tweede helft van het album, die hier en daar wat opvullers en voorspelbare ideeën laat horen. Nummers zoals Bully, A Thousand Years en afsluiter Devise/Destroy klinken weliswaar als een klok , maar doen nergens echt de mondhoeken echt vertrekken.
Enfin, Into Oblivion is een plaat geworden die je ergens tussen Sturm und Drang en Wraith kunt plaatsen. Hoewel er nog best wat veilige stukken op staan, is het geheel net wat agressiever en worden de nummers wat interessanter aangezet dan op de vorige platen. Lamb of God bewijst met Into Oblivion dat men nog altijd in staat is om een prima plaat af te leveren die voor de liefhebbers van de band ongetwijfeld dankbaar ontvangen zal worden.
Score:
80/100
Label:
Epic Records, 2026
Tracklisting:
- Into Oblivion
- Parasocial Christ
- Sepsis
- The Killing Floor
- El Vacio
- St. Catherine’s Wheel
- Blunt Force Blues
- Bully
- A Thousand Years
- Devise / Destroy
Line-up:
- Randy Blythe – Zang
- Mark Morton – Gitaar
- Willie Adler – Gitaar
- John Campbell – Basgitaar
- Art Cruz – Drums
Links: