Achryma is een nieuw atmosferisch post-blackcollectief dat bestaat uit muzikanten met wortels in verschillende gevestigde namen binnen de Europese metalscene. Hun eerste teken van leven verschijnt in de vorm van de EP Hollowlight. Zou het kunnen dat de naam van de band uit het Oudgrieks komt en is samengesteld uit de woorden a (zonder) en dakryma (δάκρυμα = traan)? Dat laat zich vertalen tot zonder tranen. Staat het daarmee wellicht symbool voor emotionele leegte, ingehouden verdriet en onderdrukte pijn? Het zou me niets verbazen, aangezien de bandleden doelbewust anoniem blijven, zodat de aandacht volledig uit kan gaan naar de muziek en de achterliggende thematiek.
Titelnummer Hollowlight begint met een nerveus viooltremolo, gevolgd door een lang aangehouden, licht melancholische gitaarlijn. Na iets minder dan een minuut neemt de viool een begeleidende rol op zich, waarop de gitaar een halve minuut later een subtiele verandering in stemming en klankkarakter laat horen. Rond de twee minuten voegen de drums zich bij het arrangement en iets voorbij de tweeënhalve minuut markeert de eerste vocale krijs een keerpunt: de gitaren sluiten zich aan en brengen verbeten intensiteit aan. Het nummer blijft echter niet beperkt tot rauwe felheid. Tussendoor ontvouwen zich kortstondige, atmosferische momenten die ademruimte bieden. Over de ruim acht minuten heen beweegt de track zich tussen wijdse klanklandschappen en ongefilterde emotionele uitbarstingen, waarbij de dynamiek constant schommelt en spanning afwisselt met ontlading. Dankzij de rijke dynamische variatie lijkt de ruim acht minuten durende track voorbij te vliegen en weet hij van begin tot eind de aandacht vast te houden.
“I walked through fire, not to burn. Let the flames touch me; to be reforged, every wound reminds me of what once was.” (Hollowlight)
Het titel- en openingsnummer maakt al direct duidelijk dat Achryma’s zorgvuldig opgebouwde composities balanceren op een smalle grens tussen verstikkende dynamiek en ijzingwekkende melodische lijnen, waarbij de spanning continu wordt opgebouwd en losgelaten. Iets dat in het daarop volgende Descending Nightmares Upon the Weeping Ones volledig terugkomt. Ook hier is het nummer doordrenkt met scherpe randen en broze momenten die elkaar ontmoeten en versterken. De gitaren bouwen de energie van de compositie langzaam op, totdat de agressieve vocalen het nummer doen ontbranden en het uitmondt in een ijzingwekkend vervolg doordrenkt van ongefilterde emotionele intensiteit. En ook deze song ontplooit zich niet alleen in felle passages, maar met korte soundscapes tussendoor en tegen het einde biedt hij momenten waarop de intensiteit even wegvloeit. De rijke, sfeervolle soundscapes brengen diversiteit aan, zonder ook maar concessies te doen aan de verbetenheid van het nummer.
Label:
Eigen beheer, 2026
Tracklisting:
- Hollowlight
- Descending Nightmares Upon the Weeping Ones
Line-up:
- J.H. – Zang, gitaar
- P.J.T. – Drums
- S.V.L. – Gitaar
- N.K. – Basgitaar
Links: