Met World Maker bewees Psychonaut vorig jaar dat de band niet meer zoveel te bewijzen heeft. Dit album, uitgebracht door het chique Pelagic-label, eindigde verdiend op plaats 12 van uw Zware Metalen-jaarlijst 2025. Ook de recencenten die ervoor hebben doorgeleerd, doopten hun pennen in honing: ‘gelaagd, dramatische opbouw, bezwerende atmosfeer’. De Belgische post-progressievelingen zijn, kortom, verheven in de Zware Adelstand. Niet gek dus, dat TivoliVredenburgs Pandora op 8 maart 2026 is volgestroomd met unisono verwachtingsvol kloppende harten. Aan gitarist-zanger Stefan De Graef, bassist-zanger Thomas Michiels en drummer Harm Peters de Nobele Taak dit reikhalzen te beantwoorden. En aan onze Zware platenschieter en woordentikker Ruben de kluif ‘een en ander’ te documenteren.
Ølyp: catharsis als geschenk
De aftrap vanavond geschiedt in de vorm van een instrumentaal een-tweetje tussen een gitarist en een drummer: Ølyp. Helemaal Olympique wordt het niet, deze Franse als ‘moderne progressieve metal en ambient post-metal’ geafficheerde combinatie. Wellicht had een extra laagje, ‘voor tegen de nawinterse temperatuurschommelingen’ hier—voor uw correspondent althans—wat meer comfort en diepgang geboden. Maar de riffmachine draait lekker: in Pandora knikken de hoofden als uit één nek mee met de vier- en vijfkwartsmaat.
Ølyp, sowieso très sympathique, brengt de intensiteit die nodig is om ons ‘aan te zetten’ voor wat hopelijk komen gaat, maar maait zeker niet alle gras weg voor de voeten van de headliner. Een ‘talig’ moment mag er ook zijn: de annonce van de drummer dat, ‘op deze internationale Dag van de Vrouw de wereld nogal zuigt’. Dat we het daarover moeten hebben. En dat we zijn Ølyp vanvavond vooral moeten aanvatten als uitlaatklep. ‘Die catharsis is ons geschenk aan jullie.’ Mercikes!
Psychonaut: maatwerk uit Mechelen
Over ‘catharsis’ gesproken: de bandnaam Psychonaut is ook een staaltje oud-Griekse krachtterminologie. Die is, lijkt mij, niet geheel toevallig een samentrekking van ‘geest, ziel’ en ‘reizen, navigeren’. Geestverruimend zelfonderzoek (het andere in jezelf?) en, wie zal het zeggen, misschien ook wel een zoektocht naar een collectief bewustzijn (jij in de anderen?). En dat is dan weer een kwestie van alle zintuigen flink op hun lazer geven. Boggle that mind!
Psychonaut is er amper aan begonnen en we weten, we voelen en we laten het zelfs toe: deze reisleiders doen hun Naam en hun Reputatie eer aan. Harmonie en dissonanten vinden elkaar feilloos (en jij ‘synct’ opnieuw met jezelf en de ander); er zit een breekbare, maar robuuste ‘flow’ in de set; zowel in ‘hard-zacht’ als in ‘zwart-wit’ worden we geprikkeld, beloond en getroost. Maatwerk uit Mechelen.
‘Wie was erbij, drie jaar geleden, toen we hier stonden met Brutus?’, vraagt Thomas in een sporadisch ‘tussendoortje’. Wij, van Zware Metalen, natuurlijk. Dat is evident. Maar, véél belangrijker nog, zo’n beetje de helft van het afgeladen Pandora beantwoordt deze vraag bevestigend. Mooi: Psychonaut is een Vaste Waarde aan het worden. Thomas vervolgt: ‘Ongelooflijk! Fantastisch! Bedankt! We gaan alles geven.’ Wij zijn dan al halverwege de set en werkelijk niemand in de zaal die nog twijfelt aan de intentie, aan de intensiteit van wat de Belgen hier in Utrecht brengen.
Voor uw Zware documentalist is dit een bijzondere trip. Zo een waaraan enerzijds amper ‘actieve herinnering’ resteert: ik was erbij, maar het was voorbij voordat ik weer ‘bij mezelf’ kwam. Een roes, een moeilijk te reconstrueren geluksmoment. Anderzijds denk ik (ook nu nog) te weten dat Ølyp en Psychonaut ‘toen ergens’ in TivoliVredenburg iets bijzonders hebben aangeraakt dat ook de confrontatie met de zuigende-wereld-van-vandaag doorstaat. Wat mij betreft, mag dat best doorgaan voor een variant op ‘thuis komen’. Zo’n thuis waar je niet hoeft te bewijzen dat je er was, of mocht zijn,
Datum en locatie
8 maart 2026, TivoliVredenburg
Foto's:
Ruben Verheul (Wishful Doing)
Link: