Piledriver – First Nations Rock

Geschreven door op 22-02-2026 om 20:09.

Piledriver leerde ik bijna drie jaar geleden kennen dankzij de live triple cd-dvd-blu-ray-box Live In Europe (The Rockwall Tour) uit 2023 die ik voor Zware Metalen mocht recenseren. Bewonderenswaardig vond ik dat een van origine Status Quo tribute band toch een vrij dure uitgave op de markt bracht. Een uitgave die bovendien professioneel gefilmd was en loepzuiver klonk. Ondertussen heeft de Duitse band dertig jaar op de teller. Dat wordt gevierd met een nieuw full album First Nations Rock met dertien eigen nummers en een totaal atypische cover, waarover straks meer.

Platenmaatschappij Fastball Music was zo lief ons de cd te bezorgen. En opnieuw is die bijzonder mooi verzorgd. Geef toe: het oog wil ook wat. En dat oog krijgt een zesvlaks digipak voorgeschoteld met een vierentwintig pagina’s tellend full colour boekje. Knap! Nu maar hopen dat de muziek even knap is.

Ik herinner me van die live box uit 2023 dat de eerdere eigen nummers van Piledriver niet noodzakelijk helemaal in het verlengde liggen van wat de Frantic Four (zeg maar Status Quo in de eerste helft van de jaren ’70) in onze oren pleurde. Wel degelijk classic rock geïnspireerd, maar niet noodzakelijk gestoeld op drie-akkoorden-boogierock. Bovendien is de line-up ondertussen ook weer veranderd, met een nieuwe bassist en drummer in de gelederen.

Opener Light Years From Here bevestigt het bovenstaande: de intro ademt 100% AC/DC tot de keyboards mee overnemen. De ritmegitaar is totaal anders gestemd dan bij Status Quo en qua stijl zit je hier bij eenvoudige, vlotte, midtempo melodieuze hardrock. Met de stem erbij leg ik al snel een link naar Lordi. Bij Ridin’ gaat het tempo wel een stukje omhoog en krijg je in het refrein toch al naar heupwiegen neigende bluesrock. Misschien hoor je ook wel een beetje Judas Priest, al is het maar door de motorgeluiden. Een beetje The Rods? Zeker: The World’s On Fire past perfect in het oeuvre van die band.

Ik had het hierboven over eenvoudige melodieuze hardrock. Maar er zijn nummers die toch wat hoger scoren naar compositie toe. To The Edge Of The World bijvoorbeeld gaat meer richting Deep Purple.

Is er dan echt geen Status Quo-achtig nummer? Toch wel. We’ll Be Rockin’ On is zo’n typische boogierocker waarvoor je subwoofer overuren kan draaien. Groovy hoor, moeilijk om stil te blijven staan bij dit nummer. Het gaat dan wel om de “latere” Status Quo, want de synths zijn altijd aanwezig. Ook Fire! heeft dezelfde zware bluesdrive.

Het titelnummer First Nations Rock zweeft tussen twee werelden: een typisch AC/DC-refrein en brug terwijl de strofen toch weer drijven op die bonkende bluesakkoorden. Another Treason klinkt speciaal door zijn southern rock-achtige gitaarsolo en pianoriedeltjes terwijl de rest van het nummer veel weg heeft van een volkslied.

Totaal onverwacht zijn de zachtere nummers. Drie stuks zelfs. Comin’ Home doet mij onmiddellijk denken aan een folkversie van de Nits. There Comes A Time is zelfs een pure akoestische ballade. En I Still Can’t Say Good-Bye is trouwens die atypische cover waar ik het in de inleiding over had. Het origineel uit 1988 kan je kennen van Chat Atkins en gaat over het verlies van je vader. Moet dat, die rustige nummers? Goh, ieder zijn ding, ik ben meer van het principe: rockers gotta rock, rockers gotta roll! Maar best mogelijk dat I Still Can’t Say Good-Bye verwijst naar een recent verlies bij een van de bandleden.

Afsluiten gebeurt in schoonheid met twee degelijke nummers. Back to Back is zuivere 80’s hardrock, inclusief een enthousiast synthesizerriffje, met een snel Helloween-intermezzo. Shout It Out wordt als zeven minuten durend nummer voor het laatst gehouden. Ha, daar hebben we dan plots die hele bekende Led Zeppelin-riff als ruggengraat. Traag, dreigend, donker, tot de gitaristen iets te zwaar aan de Red Bull hebben gezeten en de ruigste en snelste solo van het hele album uit hun gitaar sleuren. Heel tof nummer dit!!! Zo knik je goedkeurend wanneer het album stopt.

Piledriver brengt met First Nations Rock een uur hardrockend entertainment en blijft daarbij zeker niet trouw aan zijn Status Quo roots. Is het vernieuwend of origineel? Nee hoor. Maar het klinkt wel goed, verzorgd, melodieus, goed geproduceerd en is mooi verpakt. Ondanks die positieve insteek ben ik wel benieuwd wat deze band zou kunnen creëren mochten ze de synths achterwege laten en echt als muzikanten volledig in de huid kruipen van de Frantic Four.

Score:

80/100

Label:

Fastball Music, 2025

Tracklisting:

  1. Light Years From Here
  2. Ridin’
  3. We Will Be Rockin’ On
  4. First Nations Rock
  5. Another Treason
  6. Comin’ Home
  7. To The Edge Of The World
  8. All Through The Night
  9. Fire!
  10. There Comes A Time
  11. The World’s On Fire
  12. I Still Can’t Say Good-Bye
  13. Back To Back
  14. Shout It Out

Line-up:

  • Michael Sommerhoff – Zang, gitaar
  • Peter Wagner – Zang, gitaar
  • Tom Frerich – Keyboards
  • Jens Heisterhagen – Bas
  • Dirk Sengotta – Drums

Links: