Ik hoop dat je aanvullend verzekerd bent voor de tandarts, want Knocked Loose heeft die naam niet voor niks. Wat begon als een respectabele hardcoreband uit Oldham County, Kentucky in de Verenigde Staten is inmiddels uitgegroeid tot een van de grootste namen in de hardere muziek met een reputatie voor extreem chaotische optredens. You Won’t Go Before You’re Supposed To uit 2024 is een oorlogsverklaring naar alle concertgangers die bijna lachwekkend is in zijn extreemheid. Redacteur Skip van der Zwaan gaf daar gehoor aan en zakte af naar Doornroosje te Nijmegen om de veldslag te aanschouwen. Indy van Oort schoot met gevaar voor eigen leven plaatjes vanuit de loopgraven.
Bij binnenkomst wordt snel duidelijk dat Doornroosje zich goed voorbereid heeft. Alle tassen moeten ingeleverd worden, er mag geen glas het gebouw in en bij elke deur staat een beveiliger. Er wordt streng gecontroleerd en dat is maar beter ook. De spanning is namelijk te snijden. Vorig jaar verkocht Knocked Loose met gemak de grote zaal van de 013 uit, die met zijn capaciteit van drieduizend mensen toch meer dan twee keer zo groot is als de grote zaal hier. Al die energie wordt nu samengedrukt en opgestapeld als een springveer die elk moment los kan schieten. In deze zaal en op dit formaat zul je de band niet snel nog een keer zien. Dit wordt heel bijzonder.
Het is al druk in de zaal als de Utrechtse heren van State Power het podium betreden. Ik kende ze van naam, maar heb ze niet eerder mogen aanschouwen. Het lijkt me een pittige om te openen voor zo een populaire band, maar ze doen het uitstekend. Ze zijn nog maar nauwelijks begonnen en mensen zijn al enthousiast aan het two-steppen. De band profileert zich vooral als hardcoreband, maar ik hoor ook veel crossover thrash langskomen. Dat betekent veel teksten over de hoe klote de samenleving is en hoe de overheid er een potje van maakt. Intussen klinkt het geluid uitstekend en speelt de band gewoon écht goed. Het is niet de meest innovatieve of vernieuwende muziek, maar het is wel lekker en komt van een oprechte plek vandaan. Raggende gitaren worden afgewisseld met breakdowns, zoals op Payback. Later wordt Cowards terecht opgedragen aan de headbangers. In het begin was dat slechts een verdwaalde headbanger die ook als enige de horens hoog hield, maar nu doet de hele zaal mee.
Dan valt mij toch op dat er geen barrière voor het podium staat. Na een paar nummers deelt vocalist Stefan dan ook mee dat er gestagedived mag worden en dan is het hek van de dam. Mensen lanceren zich achteloos van het podium af en worden vaak gewoonweg niet gevangen. Ellebogen vliegen en er wordt gecrowdkillt alsof mensen er voor betaald worden. Er zijn veel jonge mensen in het publiek vandaag en dan bedoel ik écht jong. Dat zorgt voor ontzettend veel energie, maar ook een slecht begrip van de regels. Kijk, je zal altijd wel mensen hebben die het niet snappen en ik weet dat hardcore-moshen een vak apart is, maar sommige kids zijn vanavond oprecht gewoon aan het vechten met elkaar. Twee jongens rollen in de opengetrokken pit over elkaar heen terwijl ze elkaar meppen verkopen. Iemand trekt ze overeind en uit elkaar, waarna de twee elkaar lachend omhelzen. Ik snap er niks van, maar vermakelijk om te zien is het wel.
State Power blijft intussen met veel plezier doorbeuken en dat voel je. Het is niet gek als je opent voor de populairste hardcoreband van het moment, maar wat een vette avond moet dit ook voor hen zijn geweest. Ze houden de aandacht goed vast en krijgen mensen uitstekend mee, met veel knikkende hoofden, vuisten in de lucht en vliegende stagedivers. Bij afsluiter Final Hour wordt frontman Stefan letterlijk bedolven onder de mensen tot hij ondersteboven in het publiek belandt en alleen zijn benen nog zichtbaar zijn. Ergens in die vleesmassa weet hij nog de microfoon te vinden en het nummer af te maken, al is hij zijn petje wel kwijt. De gitarist neemt de juichende zaal nog even in zich op terwijl de band afloopt en lijkt dan een traantje weg te pinken. State Power bleek een uitstekende smaakmaker en een ijzersterke band in zijn eigen recht.
Dan is het na een kort intermezzo tijd voor Knocked Loose. De spanning stijgt nog verder. Vocalist Bryan Garris zou nu op kunnen komen, een scheet laten in zijn microfoon en mensen zouden elkaar alsnog zonder twijfel te lijf gaan. Ik hou mijn tactisch overwogen plek op het balkon aan. Ik heb geen doodswens en ik zou graag niet ook nog mijn andere hand breken. De lichten dimmen, het gigantische kruis op het podium licht op en de pit trekt zich open als een gigantische wond. Onder het geklik van stokjes komt de band op en de oplettende fans hebben al door dat we gaan beginnen met Blinding Faith.
Als je dacht dat het publiek bij State Power hard ging dan heb je dit nog niet gezien. De band zet hard in en krijgt het dubbel zo hard terug van het publiek. Bryan herinnert de mensen er aan dat er absoluut geen barrière is en dat ze overal los mogen gaan, maar… Don’t Reach For Me. Ik heb nauwelijks de tijd om de verkapte waarschuwing om van de band af te blijven te waarderen voordat die nog een pijpbom van een nummer op het publiek afgooit. Stagedivers springen op het publiek alsof het een boxspring is, mensen schreeuwen zo hard dat Bryan soms niet eens te horen is en ledematen vliegen.
De band laat tijdens de set van een klein uurtje nauwelijks stilte vallen en verkiest in plaats daarvan een constante barrage aan gitaarmuren en breakdowns. Er zijn weinig showelementen, al wordt de aandacht het meest opgeëist door Bryan en gitarist Isaac, wiens vocalen ook niet mis zijn. Bij Oblivion’s Peak spreekt Bryan de spreuk “Stage dive! Stage dive! Stage dive!” en alsof het magie is staat het podium ineens vol met opgefokte tieners. “Let’s make some news!” zegt Bryan. Kijken naar het publiek is de helft van de show en soms wordt het moeilijk om te volgen wie op het podium bij de band hoort en wie er eigenlijk af moet springen. Ik zou zeggen dat het niet te filmen is, maar toch zie ik vaak veel telefoons in de lucht.
Als de band toch even rust pakt wil Garris weten wie er wel en wie niet al eens bij een optreden van Knocked Loose is geweest. Als hij zijn antwoord heeft wil hij dat alle nieuwe mensen een duwtje krijgen van eerdere concertgangers. Iedereen moet bewegen. Iedereen moet vanavond een keer van het podium afspringen. Dat constante aandringen tot bewegen blijft de hele show doorgaan en voor mij mag dat wat minder. Het begint gewoon vervelend te worden om door je kop geboord te worden dat je meer moet doen. Niet jezelf halsoverkop het podium afgooien is volgens Isaac ‘pussy shit’. De mensen die los willen gaan, gaan al los en dat zijn er aanzienlijk meer dan de meeste bands ooit voor elkaar krijgen. Laat mensen lekker genieten op hun manier.
De band blijft me toch verbazen door hoe ze mensen zo makkelijk mee krijgen. Ze hoeven tijdens Take Me Home maar te zeggen dat ze een gigantische circle pit willen voor het hele nummer en dat krijgen ze. Er wordt luid gejuicht als de band zijn ‘hit’ Counting Worms inzet, al kijken de bandleden afkeurend uit de ogen als een groot deel van het publiek veel te vroeg de tekst begint te zingen. De temperatuur stijgt en het publiek wordt ook wat brutaal. Een jongen pakt de microfoon van gitarist Nicko tijdens Billy No Mates en wordt direct het podium afgestuurd door een stagehand. In de pit heerst er een constante strijd tussen de traditionele mosh pit en mensen die karate willen beoefenen. Ik vraag me af of dit gasten zijn die gewoon niet begrijpen wat de regels zijn of dat er mensen zijn die expres heisa opzoeken. De band lokt dit soort gedrag ook wel uit. Als je zegt dat je iemand bewusteloos geslagen wil zien worden dan zijn er mensen die dat jammer genoeg letterlijk gaan nemen.
Het grootste deel van het publiek heeft gelukkig lol, ook de mensen die zich op het balkon verschanst hebben. Ondanks hoe intens de stormram van Knocked Loose door de zaal beukt stagneert de energie niet. Bij Sit & Mourn neemt ook Bryan Garris een gitaar te hand en speelt de band een dubbel zo zware, maar melancholische breakdown. Suffocate direct daarna gooit daar nog een schepje bovenop en de band blijft verbluffen met hoe het nóg harder kan. Bij afsluiter All Is Quiet Now is gitarist Isaac echter nog steeds niet tevreden. Iedereen moet en zal bewegen bij dit nummer. Stop je telefoon weg en sla ze uit elkaars handen. Dat had hij misschien iets eerder in de set kunnen zeggen, maar het is alsnog een snoeihard einde na net een uur aan audiogeweld.
Dit gaan we nooit en te nimmer meer meemaken. De band speelt met gemak in gigantische zalen en ik durf te wedden dat ze volgend jaar ook voor de 013 te groot zullen zijn. Om dit gezien te hebben in Doornroosje, zonder barrière, in een zaal voor net meer dan duizend mensen is echt te gek. Knocked Loose, motherfucker!
Setlist:
- Binding Faith
- Don’t Reach For Me
- Mistakes Like Fractures
- Oblivions Peak
- Belleville
- Piece By Piece
- Moss Covers All
- Take Me Home
- Hive Mind
- God Knows
- Sit & Mourn
- Suffocate
- Billy No Mates
- Counting Worms
- Deep In The Willow
- Everything Is Quiet Now
Datum en locatie
16 juni 2026, Doornroosje, Nijmegen
Foto's:
Indy van Oort
Link: