Nadat Mayhem vorig jaar de wereld rondtrok om hun oude materiaal te spelen, is de band nu alweer terug. Ditmaal omdat het vijftal op het punt staan hun zevende plaat op de wereld los te laten: Lithurgy of Death. Sterker nog: de releasedatum valt precies op de dag dat de band vanavond Tivoli Vredenburgaandoet. Daarbij zijn niet de minste namen als voorprogramma meegenomen. Je zou bijna kunnen spreken van een co-headlinershow met drie acts, want de Zweden van Marduk en de Amerikaanse deathmetalcombo Immolation verzorgenhet voorprogramma. Friso Veltkamp nam een kijkje, de foto’s zijn van Esther van ’t Lam.
Wel handig dat Immolation de eerste band van vandaag is: als er nog wat etensresten tussen onze tanden zitten worden die er vakkundig uit gerost door dit deathmetalinstituut. Kwart over zes trappen de Amerikanen af, waar gaat dit over? De zaal is echter al bom- en bomvol, dat is een mooie geste voor de band die toch al bijna veertig jaar hun groovende death metal op de wereld loslaat.
En als er één woord is dat op deze band van toepassing is, dan is het wel solide. Op plaat maar zeker ook live: Immolation levert. En doet dat vanavond weer, tien nummers lang. Het siert de band bovendien dat dit met zichtbaar en oprecht enthousiasme gebeurt. Met name gitarist Robert Vigna is gedurende de hele set flink aan het bewegen en speelt vol bravoure. Dat mag ook, zeker met die snijdende riffs in Swarm of Terror of Majesty and Decay. Met name dat laatste nummer kent een verwoestend begin, wat op veel enthousiasme in het publiek kan rekenen.
Frontman Ross uit zijn dankbaarheid en weet bovendien te melden dat de band binnenkort met nieuw plaatwerk op de proppen komt. Daar wordt vandaag alvast Adversay van gespeeld, dat een verwoestend begin kent en op veel goedkeuring van het publiek kan rekenen. Dat je na 38 jaar nog altijd zo nijdig en lomp kunt klinken verdient sowieso lof. Er lijkt overigens ook wel nagedacht te zijn over de tien nummers die de band vandaag laat horen. Zo gaan we steeds iets dieper terug in de tijd en lijkt de lichtshow daar ook op aangepast te worden. Zo is er tijdens Higher Coward een hoeveelheid blauw en paars licht die het podium verlicht, waardoor je het gevoel krijgt naar de krochten van een hel gezogen te worden. Maar dan in een light-vorm, want deze band blijft heel sympathiek, tot aan het einde van Age Of No Light aan toe. We kunnen alvast uitkijken naar het festivalseizoen, waar de band terugkeer naar Europa.
Het oogt en ruikt allemaal bijzonder sfeervol bij Marduk. Ik waan me even in een kerk, ergens terug in de tijd, met gregoriaans gezang en wierook die de zaal vult. Wat ook opvalt, is het aantal mensen met corpsepaint in de zaal, klaar voor de Zweedse pletwals.
Net als Immolation bestaat Marduk ook al een hele tijd. Zesendertig jaar om precies te zijn. Dan mag je wel verwachten dat de mannen weten hoe je een show neerzet. Dat gebeurt vanavond ook. Wat heet. Het begint al bij de opkomst; de vier mannen komen zelfverzekerd het podium op, met als grote aanvoerder Mortuus die eerst even over het podium paradeert en daarbij het publiek eens indringend aankijkt. Het voelt alsof er een commitment van het publiek wordt verwacht. Die is er ook , gezien de vele vuisten in de lucht tijdens opener Frontschwein en helemaal bij het daaropvolgende Wolves, dat gelijk een van de hoogtepunten is door die zeurende melodielijn die maar doorgaat. Live wordt dit vanavond ondersteund door lichten die alle kanten op schijnen en flikkeren, alsof Marduk een soort waanzin probeert te vangen in een show. Dat lukt vanavond ook wel, want de fucking tering: Marduk speelt hier een furieuze set, waarbij gas terugnemen geen moment aan de orde is. Wat een intensiteit wordt hier geëtaleerd. Het is overdonderend, ook qua geluid, dat steeds harder gaat staan, met name het basgeluid wordt flink opgeschroefd en bij het einde van Throne of Rats helemaal opvalt, met name in die dreun en de knalharde schreeuw.
Het maakt indruk, maar zoveel furie kun je niet een uur lang volhouden. Dat doet Marduk dan ook niet. Voor mij zakt het de eerste keer iets in met Shovel Beats Spectre, dat komt ook mede doordat het nummer zelf iets minder intens is. De band ramt erna echter weer op oude voet door met die zieke riffs van Cloven Hoof, waarbij wederom een fraaie lichtshow wordt geëtaleerd. Marduk zet vanavond in op beleving en intensiteit en slaagt daar uitermate goed in.
Veel tijd voor contact is er vanavond niet ingeruimd, dat houdt de boel alleen maar op. Voor Infernal Eternal neemt Mortuus het woord tot het publiek. Veel informatie komt er niet uit. Fucking Netherlands. Daar moeten we het voorlopig mee doen. Ik kan dat wel waarderen. Het gaat om de nummers, en die zijn vanavond goed, tot aan het razende Panzer Division Marduk en afsluiter The Blond Beast aan toe.
Was het bij Immolation en Marduk al druk? Bij Mayhem is het afgeladen. Het is bijna lastig een plekje te vinden. Gelukkig zorgt de zaal van de Ronda ervoor dat je, waar je ook staat, eigenlijk overal wel een goed zicht hebt. Zo kan iedereen het indrukwekkende visual-scherm zien waarop gedurende de hele show fascinerende projecties worden getoond.
Ook kan iedereen zien hoe Attila in zijn pausenkostuum opkomt en met zijn wat kenmerkende handbewegingen de boel op gang zet met Realm of Endless Misery en Buried By Time And Dust. En met name dat laatste nummer knalt er behoorlijk in, niet alleen op het publiek, maar ook op het podium, waar iedereen zijn stappenquotum aan het halen is. Daarbij valt ook op dat ook de mannen van Mayhem op een bijna intimiderende, zelfverzekerde houding hebben. Bassist Necrobutcher (feitelijk beschouwd het enige originele lid nog), kun je daarbij bijna wel zien als tweede frontman, op het gebied van charisma en stage stageprésence. Daarbij mogen we drummer Hellhammer ook niet overslaan. Je kan het een drumstel noemen, maar als iemand dit verward met een steiger snap ik dat ook wel.
Ondertussen zagen de riffs maar door en valt op dat nieuwe materiaal live naadloos aansluit bij het oudere werk. Een nieuw nummer als Life Is A Corpse You Drag (dat begin is echt een muur van geluid), past in de setlist prima voor Bad Blood en Chimera. En dan is het alweer tijd voor een omkleedpauze. Attila heeft een koffer aan outfits meegenomen, zo zien we hem vanavond ook in een legeroutfit met een schedel in zijn hand die lijkt te fungeren als een soort totem.
Wat bovendien opvalt, is dat zijn krijs bijzonder goed bij stem is en dat hij minder gebruik maakt van zijn meer baritonachtige stem. Het creëert een sfeer van onheilspellende agressie en tegelijkertijd veel sfeer en intensitit. Daarbij helpen de visuals natuurlijk ook, waar behoorlijk abstracte beelden worden vertoond.
Mayhem raast vanavond door, maar geeft het publiek ook de nodige ruimte even bij te komen. Slim geplaatste intermezzo’s zorgen er echter wel voor dat de aandacht niet verslapt. Er is continu een bombardement aan geluiden te horen, zoals tijdens een omkleedpauze van Attila, waarbij er pulserende beats klinken die aanvullend zijn op de getoonde projecties en lichtshow. Die laatste is ook complementair aan de muziek, regelmatig wordt er voor een kleur gekozen die het podium verlicht, felgroen of blauw. Het oogt fraai.
De band is in ieder geval op dreef en levert met zo’n achttien nummers ook waar voor het geld van de bezoekers. Dit is dus ook een van de redenen dat het vanavond zo vroeg begon: deze set duurt bijna twee uur. Daarin komen een aantal nieuwelingen voorbij, maar natuurlijk ook de geijkte nummers waar veel bezoekers op wachten zoals Freezing Moon, Deathcrush en Pure Fucking Armaggedon. Dat zijn geen noviteiten meer, maar deze nummers slaan natuurlijk altijd aan. Dit is een band die zijn hoge positie consolideert op de blackmetalladder en respect verdient na al die turbulente jaren.
Datum en locatie
6 februari 2026, Tivolu, Utrecht
Foto's:
Esther ‘t Lam (Instagram, Facebook)
Link: