Spidergawd brengt funk naar Groningen en Haarlem

Wie aan de Noorse scene denkt, beeldt zich corpse paint, gillende gitaren en harder gillende frontmannen met lange spijkers aan de arm in. De heren van Spidergawd bewijzen dat er meer te luisteren valt in Scandinavië. Druk er een saxofoon tussen en er ontstaat spontaan een funkgeluid dat slechts weinigen in het zwaardere muzieksegment zich kunnen toe-eigenen. Een uniek geluid als dat brengt veel mensen op de been en dat is ook zo voor de redactie van Zware Metalen. Beide Rubens bezochten verschillende shows in Nederland en deden verslag. Ruben Baar beschrijft het concert in de Groningse Vera waar de Europese tour wordt afgetrapt. Ruben Verheul brengt de show in het Haarlemse Patronaat in beeld.

Een dubbel verslag van twee concerten. Voor één persoon is dat te veel, daarom woorden uit Groningen en beelden uit Haarlem. In Nijmegen was de band ook, maar dat werd te veel van het goede. Hoe dan ook, in de Vera kennen ze de band nog wel. In 2023 stond hier voor het laatst een geslaagde show op de planken. Het moet een indruk achter hebben gelaten, want het is deze donderdagavond een goed gevulde zaal. Iets dat Vera kennelijk niet had verwacht, want ze schenken het bier uit in glazen en dat gebeurt alleen op een rustige avond. Het plastic wordt er vrij snel bijgehaald als blijkt dat er toch wat mensen zijn aangelopen.

Het voorprogramma mag er dan ook wel wezen. Voor Håndgemeng is het de tweede keer in Nederland en naar eigen zeggen is dit nu al leuker dan die keer in Amsterdam dat ze voor een handjevol mensen speelden. Ik denk overigens wel dat alles de frontman momenteel leuk lijkt, want hij maakt een beschonken indruk. Het flamboyante figuur speelt zich flink in de kijker met een buiktatoeage waar zijn navel dienstdoet als het keelgat van een beer. En dat past ook wel bij hem: van al het gegrom en gebrul valt werkelijk niks te verstaan, maar het enthousiasme is er wel! De mannen spelen uptempo sludge metal die ze zelf ‘doom ‘n’ roll’ noemen. De focus ligt op gitaarriffs en een constante galm van de cymbalen uit het drumstel. Geen wonder dat de bassist dan letterlijk naar de achtergrond verdwijnt. Frontman Martin Wennberg probeert er zelf nog wat extra percussie in te brengen met een tamboerijn, maar lijkt niet bij machte om het ritme te vinden en geeft het al snel weer op.

Vorig jaar hebben de heren hun tweede studioalbum Satanic Panic Attack uitgebracht en daar horen we een aantal nummers van voorbij komen. Ze lijken echter ook in een creatieve periode te zitten waarin het nieuwe werk op een hoger tempo naar buiten komt. Vanavond staan namelijk ook twee nog niet uitgebrachte nummers op de setlist. Daaronder Apocalypse Rock, een term die de band zichzelf lijkt toe te eigenen op hun sociale media. Het zal mij niks verbazen als dat de titel van hun vervolgplaat wordt.
Voor vanavond is deze vrolijke herrie een prima voorsortering op de hoofdact.

(Håndgemeng)

Die hoofdact is natuurlijk Spidergawd. Een graag geziene gast in Groningen en ongetwijfeld overal waar ze komen. Met een achtste studioalbum From Eight To Infinity op zak gaan ze weer op tour en doen als eerste de noordelijke hoofdstad aan en op dag twee Haarlem. De Noren onderscheiden zich met de toevoeging van een baritonsaxofoon die het punkgeluid direct tot een funkgeluid laat klinken. Ook deze mannen zorgen dus voor een vrolijke noot, al gaat de muziek dikwijls over ellende in de wereld. En ook hier is de bassist in eerste instantie naar de tweede linie geschoven, maar met wisselende zangpartijen neemt ook Hallvard Gaardløs soms het middelpunt van het podium in. Zo ook showsteler Rolf Martin Snustad die met zijn saxofoon een stap naar voren doet. Vraag mij niet hoe, maar er wordt gezegd dat hij net tien hechtingen uit zijn mond heeft laten verwijderen. Misschien dat hij daarom twee nummers afwezig is, maar anders zou je er geen vermoeden van hebben.

Spidergawd is een leuke afwisseling met alle ruige, boze herrie die hier normaal besproken wordt. En toch heeft de band zeker een plekje in het zware segment. Frontman en liedjesschrijver Per Borten weet elke keer een technisch geheel te componeren met kundige muzikanten om zich heen. Drummer Kenneth Kapstad oogst ook veel lof deze avond. De boomlange slagman beukt onophoudelijk op zijn imposante toestel en zet fantastische ritmes op touw die het hoge tempo van de band bepalen. Het valt bijna niet bij te houden, maar het is alle veertien goed. Volgens de sociale mediakanalen van de band is er elke avond een kleine wijziging in de setlist; in Groningen hoor ik The Tower, in Haarlem is in plaats daarvan Stranglehold te horen en in Nijmegen kregen ze er het vijftiende nummer Afterburner bij. De muziekmachine draait dus op volle toeren.

Pas tegen het einde van de avond horen we Winter Song, dat het tempo iets omlaag brengt en daardoor direct wat zwaarder klinkt. Misschien ook wel omdat dit één van die twee nummers zonder saxofoon is. Het is tegelijkertijd de albumafsluiter voor From Eight To Infinity waar we vanavond driekwart van gehoord hebben. Fans van het vroege werk vissen achter het net, want de eerste drie platen komen niet aan bod. Gelukkig lijken de heren alleen maar beter te worden met de jaren.

Het afsluitende All And Everything begint dan wel weer met een gebassbooste saxofoonsolo die nog een laatste keer de zaal doet schudden. Hier in Groningen waren niks dan grote grijnzen te zien en hebben de Noren maar weer eens een dijk van een show neergezet. Dat zal in Haarlem wel niet heel anders zijn geweest. Je moet er elke keer wel een paar jaar op wachten voor ze terug zijn, maar het was het waard. Een uniek geluid als dit moet je gewoon een keer meemaken.