Een aantal jaar geleden wist Five The Hierophant te verrassen en te overtuigen tijdens het Soulcrusher festival. De band brengt een intrigerende mix van jazz, post rock en metal. Centraal daarin staat de saxofoon, die het geheel een heel filmisch karakter geeft. Dat was live ook imponerend. Vanavond doet de band in lijn van een aantal clubshows ook Db’s in Utrecht aan. Friso Veltkamp kijkt of de band ook in een headlinershow tot zijn recht komt.
An Evening With Knives is, muzikaal gezien, niet per se een band die je verwacht als voorprogramma van Five The Hierophant, maar juist daarom is het wel tof. De band uit Eindhoven staat bekend om zijn sludgy stoner doom met her en daar wat psychedelische invloeden, en natuurlijk om hun stickers die je op elke wc in Brabant tegenkomt.
De visuals staan bij het begin nog niet aan en dus wordt er even met klem verzocht om op play te drukken, waarna het bezwerende intro kan beginnen. Dat is wel enigszins typerend voor An Evening With Knives: de band hanteert een amicale, vriendelijke benadering, maar weet ondertussen bij vlagen bezwerende lijnen te koppelen aan woeste uitbarstingen, die naarmate de set vordert alleen nog maar toenemen.
Het begin van de set is nog enigszins vriendelijk. Etherisch aandoende zanglijnen worden vergezeld door een verzorgde opbouw, waarbij vooral het basgeluid prominent aanwezig is. Het is bovendien een nummer waar de tijd voor wordt genomen. De band is niet van het directe effect, maar neemt je mee op een reis door hun wereld. Eerst word je daarbij nog aan de hand meegenomen, maar gaandeweg wordt de grip losser en kan je uiteindelijk zelf de wereld van grooves, breaks en soms zelfs fuzzy invloeden verkennen.
Daarbij heeft de band, zoals gezegd, een ontwapenende podiumperformance. Het drietal zweept elkaar continu op, de ene keer met een blik, de andere keer met een gebaar, en lijken hier duidelijk plezier te hebben in hun muziek. Zijn we er klaar voor? vraagt zanger Marco ons op een gegeven moment. Ik vraag me af waarvoor precies, maar het antwoord dient zich onmiddellijk aan: een knakenharde break die later in het nummer nog eens terugkomt. Dit zijn ook duidelijk de momenten waarbij het publiek weer stevig bij de les wordt getrokken. Links en rechts zie ik dan ook veel goedkeurend geknik tijdens deze passages. De publieksreactie blijft verder wat statisch, behalve bij twee jonge fans die tijdens de nummers blijven springen en ook tevergeefs een pit proberen te beginnen. Welkom bij de show, jongens!
Elk nummer heeft vanavond wel iets onderscheidends; of dat nu drumaccenten zijn of tegen stoner aanliggende riffs, het is niet moeilijk om geboeid te blijven. Dat komt overigens niet door de visuals, want die zouden best wat meer gebruikt mogen worden. Bij afsluiter Drowning in Daybreak gebeurt dat gelukkig wel. Het is een nummer dat alles waar An Evening With Knives voor staat, nog eens samenvat, met mooie Psychonaut-achtige zanglijnen. Telkens lijkt het nummer te eindigen, maar dan zet de band toch nog maar eens aan voor een lompe riff. Na een drietal keer is het dan echt klaar en roept Marco dat we nog even wat merch moeten gaan kopen, omdat de band volgens eigen zeggen nog een helse weg terug heeft. Hé jongens, ik ook hoor!! Maar goed, uiteindelijk gehoorzaam ik netjes..
Five The Hierophant is een band die duidelijk inzet op sfeer. Het is intrigerende muziek, met nummers die vaak een lange opbouw kennen en soms tot een climax leiden, terwijl andere nummers, zoals Apeiron, juist blijven opbouwen zonder dat er een climax nodig is. Wel is het jammer dat de saxofoon net geen mooi geluid heeft; het klinkt iets te schel. Dat doet echter niets af aan de uitvoering van Apeiron. Het is fraai hoe dit nummer tot leven komt, wat mede komt door de presentatie van de bandleden, die opgaan in de muziek. Die energie wordt overgedragen op het publiek, waarbij veel mensen met gesloten ogen genieten van de muziek. De trage opbouw van de nummers heeft bovendien een hypnotiserende werking, die helemaal tot zijn recht komt wanneer er met strijkstokken heel kalm op de gitaar wordt gespeeld.
Ook de manier van bewegen van saxofoonspeler Jon heeft iets ritueels. Hij beweegt en danst vrij mee op de muziek. Bij Initiatory Sickness laat hij zijn saxofoon ook even voor wat het is en danst zonder het instrument op een sjamanistische wijze verder. Het past allemaal in de presentatie van de band. Dat nummer heeft overigens een bijzonder fraai gespeeld einde. En dat is ook het mooie van Five The Hierophant: de band kan bij vlagen hard uit de hoek komen, waarbij het publiek goedkeurend meeknikt, zoals bij Queen Over Plegethlon.
De koek zit er dan nog niet op. De band gaat even van toneel en verschijnt al snel weer om als toegift Uroboros te spelen, waarbij Jon met zijn saxofoon de zaal doortrekt. Had hij dat het hele nummer gedaan, dan had hij ongetwijfeld zijn stappenquotum van de dag gehaald, want het is een enorm lang en fraai nummer dat live wat intenser en sneller gespeeld wordt dan op plaat, wat iets meer drive en sfeer meegeeft. Het is ook een moment waarop het hele publiek geboeid blijft toekijken en in die zin is het een passende afsluiter van een mooie show.
Datum en locatie
7 maart 2026, DB'S Utrecht
Link: