Eenheid in verscheidenheid: Patronaat pakt uit met vier 'genrebenders'

Op 18 juni 2026 pakt Patronaat uit met liefst vier acts: Hulder, Kylesa, Oranssi Pazuzu en Sólstafir. Een goed gevuld avondje black metal, sludge, psychedelica en post-rock dus. Wat deze vier bands gemeen hebben is een eigenzinnige, genregrenzen overschrijdende aanpak. Niet iets voor hokjesgeestelijken; zware pixelpieler en stijlenliberaal Ruben Verheul gaat echter graag op avontuur in Haarlem.

Hulder

De aankondiging belooft ‘middeleeuwse zwartgalligheid’. Dat is een treffende omschrijving voor wat de Belgisch-Amerikaanse Marliese Beeuwsaert neerzet -op de plaat in eenvrouwsformatie; live ondersteund door een tweede zanger (tevens bassist), gitarist en drummer. Buiten is het dik dertig graden; binnen daalt de gevoelstemperatuur richting het vriespunt. Hulder drenkt haar set in sfeer, en die is kil en ijzig. Precies zoals wij blackies dat graag hebben. Maar ze raakt ook de fans die voor (een van) de drie overige bands en stijlen zijn gekomen. Met dank aan de riffs die als ijsschotsen de stille wateren doorklieven en vocalen die je voelsprieten langzaam maar zeker afbotten. Hulder is eerder gedragen dan gejaagd, brengt meer gothiek dan grafstemming en smaakt, als het aan Stage 1 ligt, naar meer.

(Hulder)

Kylesa

Kylesa (Savannah, Georgia, VS) was aanvankelijk geboekt voor de kleinere Stage 2. Maar ook de grote zaal kunnen Laura Pleasants (zang, gitaar), Phillip Cope (zang, gitaar), Roy Mayorga (drums) en John John Jesse (bas) gemakkelijk aan. De ervaring en het spelplezier spatten er vanaf. Ondanks de sabbatical (tussen 2016 en 2025 stond Kylesa op pauze), navigeert de band ogenschijnlijk moeiteloos tussen lomp (botte zaagriffs) en verfijnd (ijle tokkels à la Pink Floyd) en van punk naar stoner en zwaarder metaal. Wellicht enigszins overmoedig geworden door dit briljante optreden schat ik in dat Kylesa zelfs in een mainstream context wel enkele potten zou kunnen breken. Fantastische live band! Met name Mayorga is op dreef; hij doet ons (bijna) vergeten dat Kylesa voorheen met twee drummers optrad.

(Kylesa)

Oranssi Pazuzu

Als de PR rept van ‘kosmische waanzin’, doe je iets goed. De vijf Finnen in Oranssi Pazuzu kleuren inderdaad buiten alle lijntjes. Sterker nog: geen canvas lijkt groot genoeg voor de zwart-omrande psychedelica, die alle kanten op stuitert en meerdere dimensies tegelijk lijkt te omspannen. Oranssi Pazuzu is zo’n band die je liefst iedere keer voor het eerst ervaart, als een onbeschreven blad zeg maar, voor die maximale WTF-factor. Het kan aan uw verslaggever liggen (als plaatjesjager kun je toch minder scherp focussen op de muziek), maar het lijkt alsof de spelopvatting iets minder subtiel is geworden en dat de toetsen en andere trukendoosjes terrein hebben gewonnen. Bending their own genre? Hoe dan ook, het Patronaat lust hier pap van. Brinta vanwege de harde stukjes; Bambix omdat ‘t zo fijn naar binnen glijdt.

(Oranssi Pazuzu)

Sólstafir

Toegegeven: Sólstafir is niet helemaal uw verslaggevers kop thee. Als frontman Aðalbjörn Tryggvason de dertigste verjaardag van de band memoreert, roept dat bij mij de vraag op naar het waarom van de middelbare-schoolbandvibe die uitgaat van deze IJslandse emo-rockers. Althans, het ‘monumentale’ van de composities gaat aan mij voorbij. Er worden ‘episch-melancholische’ snaren geraakt, maar bij mij willen die maar niet trillen. Ik ruik kansen voor iets vrijere gitaar-, bas- en drumpartijen en een beetje meer dynamiek in het totaalgeluid, maar die blijven onbenut. De rest van de zaal ziet en hoort dat gelukkig anders, getuige het enthousiasme waarmee Sólstafir wordt onthaald. Verdiend, want het kwartet tovert een degelijke en eerlijke set uit de respectievelijke hoeden.