In Kazachstan zitten ze niet stil. Enkele maanden na het verschijnen van Prophecy of the Bleeding Bloom, verblijdt het daar gevestigde Warlock Corpse ons wederom met een nieuw album. Waar het eerder een solo-artiest was, is op dit album een hele band te horen.
Op Under The Cold Moon horen we onder andere herbewerkingen van eerder verschenen nummers. Het openingsnummer Bloody Tears of the Desert verscheen bijvoorbeeld voor het eerst op het gelijknamige album uit 2024. Waar het origineel stoelde op gure dungeon synth, wordt er in deze variant een nog guurdere black metal saus overheen gegooid. De gitaren kinken als roestige nagels op een staalplaat, maar de synthmelodie klinkt een stuk gepolijster dan in het origineel. Deze combinatie geeft het nummer de sound waarin Warlock Corpse uitblinkt. Als een ananas op een pizza, moet je houden van dit soort eigenzinnige combinaties.
Op Three Corpses By The Road horen we wat smerige black metal waar zelfs de schoonste voet nog van zou gaan meuren. Het samenspel van de bizarre synthmelodie, de pomperige gitaarriff en de hijselijke kreten van Warlock Corpse zorgen voor een aangenaam (maar ietwat melig) eindresultaat. De fraaie videoclip dit voor dit nummer is opgenomen, toont dat de heren veel plezier beleven in de muziek die zij maken. Dit plezier straalt over op de luisteraar.
Op Deadly Choice ligt er wat meer nadruk op de synthesizer, die op spookachtige wijze naar voren wordt gebracht. Ook de gitaarmelodie haakt in op de feestelijkheid die de synth met zich meebrengt. Het doet een beetje denken aan B-slasherfilms uit de jaren tachtig. Zit de moordenaar in de slaapkamer of in de keuken? Misschien is dat wel de dodelijke keuze waar de titel van het nummer naar verwijst.
Het nummer Bride Sacrificed verscheen als eerste in 2023, op het album Return of the Black Comet. Naast een andere productiekwaliteit, ligt het tempo op deze variant wat lager. Hoewel de lo-fi invalshoek van het origineel prima was, komen de diverse elementen op deze variant iets beter tot hun recht. Aan stoere titels is op Under the Cold Moon geen gebrek. The Weak Can Be Fucked Up is hier een mooi voorbeeld van. Niks kan echter tippen aan de nummertitel You And I In A Dark Crypt Forever van het album Two Stars in the Sky. Maar terug naar het album dat nu op de speler ligt. Op The Weak Can Be Fucked Up horen we wederom vuige kreten en een haast punk-achtig venijn in het instrumentgebruik. Het nummer Black Throne klinkt alsof men twee keer hetzelfde nummer achter elkaar heeft geplakt, inclusief intro. De riffs die we te horen krijgen zijn duidelijk geïnspireerd op new wave of British heavy metal. Deze worden met de nodige joligheid ten gehore gebracht middels en zwierende toetsmelodie en hakkelende drums.
Het album sluit af met het uit Slavische Floklore, geïnspireerde nummer Domvoj en het chaotische Cursed Circle. Beide nummers zijn een voortzetting van de feestelijke toonzetting van het album.
Je moet er van houden, maar Warlock Corpse presenteert hier een album dat een groot plezier is om naar te luisteren. Het is echter lastig om hier een eindcijfer op te plakken, omdat er een verschil is tussen een album dat ‘goed’ is, en een album dat ‘leuk’ is. Ik laat het daarom aan de lezer of luisteraar om zelf een oordeel te vellen. Ik zal het album zeker vaker opzetten.
Label:
Obscurant Visions, 2026
Tracklisting:
- Bloody Tears of the Desert
- Three Corpses by the Road
- Deadly Choice
- Under the Cold Moon
- Bride Sacrificed
- The Weak Can Be Fucked Up
- Black Throne
- Domovoi
- Cursed Circle
Line-up:
- Warlock Corpse – vocals, synthesizers
- Ayrat Leopardovich – guitars
- Evgeniy Dodger – bass, backing vocals
- Danila Bykovsky – drums
Links: