Vomitory – In Death Throes

Haal de kotszakjes maar tevoorschijn, want Vomitory is terug! Het nieuwe album In Death Throes komt nadat de comeback-plaat All Heads Are Gonna Roll in 2023 de studio carrière van de band weer nieuw leven in blies. Tevens is het de tiende plaat die de Zweedse deathmetalmachine uitbrengt. Christian Fredriksson vervangt veteraan Peter Östlund op de gitaar en voegt een nieuw (doch evenzeer bebaard en behaard) gezicht toe aan een line-up die sinds 2005 niet veranderd is. Dan ben ik benieuwd hoe dat het geluid beïnvloedt.

Vomitory houdt zich sinds 1989 bezig met razendsnelle en strakke death metal met teksten waarmee je de afvoerput van een slachthuis zou kunnen vullen. Met zulke albums als Carnage Euphoria, Primal Massacre, en persoonlijke favoriet Blood Rapture kun je je al snel bedenken waar de mannen van Vomitory van houden. Geweld, bloed, blast beats, en als het kan ook nog een middelvinger naar de man op het kruis opgooien. In Death Throes is niet anders. Dat betekent dat fans de borst nat kunnen maken en sceptici zeker niet overtuigd gaan worden.

Het album begint sterk met Rapture In Ruptur, dat hondsdolle riffs afwisselt met dikke triolen op de gitaar. Geen intro, geen opwarmertje, gewoon droog die hamer regelrecht je schedel in. For Gore And Country gaat het live zeker goed doen met thrashende midtempo riffs die hoofden laat knikken en mosh pits doet draaien. Ik voel de halfvolle bierbekers al over mijn hoofd schieten terwijl ik me afvraag wiens schoen er net langs mijn hoofd vloog. Het nummer eindigt met een heerlijk dikke breakdown, zo eentje die je gezicht laat verdraaien alsof je net de albumhoes geroken hebt.

Dat begin is heel sterk, maar voor mij komt het daarna niet meer op het hoogtepunt van deze twee nummers. Nummers zoals In Death Throes, Cataclysmic Fleshfront en Forever Scorned zijn inderdaad deathmetalnummers en daar is gelijk het meeste mee gezegd. Een nummer als Wrath Unbound blijft intussen wat meer hangen door zijn melodische begin en einde. Het voelt als een dikke knipoog naar Bolt Thrower en daar hou ik wel van.

Ondanks het nieuwe bandlid merk ik weinig verschil met wat eerder kwam voor Vomitory, en dat is ergens ook wel weer goed nieuws. Niet dat ik hoopte op progressieve gitaarlijntjes of iets dergelijks, maar ik denk dat menig fan niet zou merken dat er iets anders is. Daarnaast ben ik deze keer niet zo’n fan van Erik Rundqvist’s vocalen. Nou is de beste man nooit een veelzijdige vocalist geweest, maar het lijkt er op alsof de jaren aan optredens dat harde randje van zijn stem hebben gesleten. Wat overblijft is een vrij hardhandige koekiemonsterimitatie die gebrekkig is in aanwezigheid en karakter. Er is flink wat laagte, maar niet meer dan dat. Zijn vocalen zitten vrij hoog in de mix, wat ze niet ten goede komt. Die productie is zeer strak en wat netjes, al past dit bij hoe strak de band speelt. Dit is een heldere injectie pure death metal, zonder enige troebelheid.

Tijd om wakker te worden! Ik voel de pit weer roepen met de opzwepende d-beat ritmes van Two and a Half Men. Hier lukt het de band voor de eerste keer sinds het begin van het album weer om gedurende het hele nummer de aandacht vast te houden. Het logge begin van Erased In Red nodigt uit tot headbangen, al raak ik voor de rest van het nummer de draad kwijt. Het album vervalt vaker in eentonigheid en bij afsluiter Oblivion Protocol ben ik er vaker niet meer met mijn hoofd bij.

Het is Vomitory. Teringsnel, retestrak, intens, maar deze keer niet even consistent. In Death Throes heeft een paar hoogtepunten, maar mist overtuigingskracht in de brede zin. Er zijn nummers die zeker op de live setlist van de bands zullen blijven staan, zoals Rapture in Rupture en For Gore And Country, maar op losse momenten biedt dit album weinig om voor terug te komen. Zie het als een goed afgestelde drilboor het ene oor in en de andere uit. Voor menig fan van de band zal dat mogelijk precies zijn waar ze op hoopten. Het is eentonig, maar als dit een toon is die jij leuk vindt is dat geen slecht nieuws. Voor mij mag dit kadaver nog iets meer opgebaard worden, vooral wat betreft de strot.

Score:

65/100

Label:

Metal Blade Records, 2026

Tracklisting:

  1. Rapture In Rupture
  2. For Gore And Country
  3. Forever Scorned
  4. Wrath Unbound
  5. In Death Throes
  6. Cataclysmic Fleshfront
  7. Two And A Half Men
  8. Erased In Red
  9. The Zombie War General
  10. Oblivion Protocol

Line-up:

  • Tobias Gustafsson – Drums
  • Urban Gustafsson – Gitaar
  • Erik Rundqvist – Bas, vocalen
  • Christian Fredriksson – Gitaar

Links: