Als je als band jezelf een kutnaam als Unethical Dogma aanmeet en vervolgens je EP begint met saxofoongeneuzel sta je bij mij al met 2-0 achter. Maar de band scoort vrij snel de aansluiter én de gelijkmaker, doordat het intro betoverend mooi wordt: met zuivere vrouwenzang en een prachtige sfeer die bijna doet denken aan een mix tussen Portishead en de gamemuziek van Claire Obscur. Het levert een van de fraaiste intro’s op die ik de laatste tijd heb gehoord.
Dan moet het echte geweld nog beginnen, maar voordat ik daarop inga, eerst even iets over deze band. Unethical Dogma (…) is een band uit Venetië en speelt een hele moderne vorm van metal, waarin djent en nu-metal samenkomen. Dat eerste hoor je overduidelijk terug in de aan Periphery schatplichtige riffs; het nu-metalaspect zit hem vooral in de zang, die zich ergens tussen schreeuwerige staccato en metalcoregebrul bevindt. Klinkt niet erg onderscheidend hè? Nou, toch is Unethical Dogma dat wel, want waarin de band anders klinkt is sfeer. De hele plaat is overgoten met sfeervolle geluiden, subtiele achtergrondzang (In A Perfect Love Story) of pulserende beats (in Behind the Dark Curtain).
De band lijkt zo druk bezig te zijn met sfeer maken dat ze bijna zijn vergeten genoeg muziek op te nemen. De EP telt namelijk slechts vijf nummers, waarbij Ouverture fungeert als een instrumentaal intro en Requiem als een outro dat uit 50 seconden aan beats en ruis bestaat. Tussen die twee instrumentale passages heeft de band drie nummers bij elkaar gepend die laten horen dat Unethical Dogma de stijl tot in de puntjes beheerst. Er gebeurt weliswaar veel in de nummers, heel veel djent-riffs bijvoorbeeld, maar het klinkt niet alsof de band al zijn ideeën lukraak los heeft gelaten in de nummers. De composities zijn redelijk compact en kennen een logische en sterke structuur. Zo is de overgang in A Love Story aan het eind vindingrijk gebracht. En zo zijn er telkens wel momenten te vinden die de nummers herkenbaar houden, zoals de solo in The Black Water Massacre. Daarnaast weet Unethical Dogma de boel bij elkaar te houden door de zangpartijen. Hoewel zanger Giacomo vaak op en staccato manier de longen uit zijn lijf brult, is het allemaal wel te verstaan. Hij krijgt op deze EP bovendien tegenwicht van Alicia Favarro, die in een paar nummers meedoet. Zij is een gastmuzikante met een belangrijke rol, het zou geen gekke keuze zijn om haar gewoon permanent in te lijven.
Bovendien knalt het werkelijk de speakers uit. Dit is precies de productie die deze stijl muziek moet hebben. De riffs klinken hard en gruizig, de drums mokeren er hard doorheen en de zang is mooi boven de muziek gepositioneerd. Een dikke pluim. Net als de hele EP een dikke pluim verdient. Ik was niet bekend met deze band, en heb de twee eerdere releases gemist, die ga ik maar eens opsnorren. Unethical Dogma heeft alles om groter te worden, hopelijk gaat de band touren, daarbij zal dit vijftal ongetwijfeld veel zieltjes winnen. Dikke pluim voor deze EP!
Label:
Eigen Beheer, 2026
Tracklisting:
- Ouverture
- A Perfect Love Story
- The Black Water Massacre
- Behind The Dark Curtain
- Requiem
Line-up:
- Giacomo Danesin – Zang
- Davide Ballarin – Gitaar
- Thomas Montefusco – Gitaar
- Francesco De Rossi – Basgitaar
- Gianluca Vidotto – Drums
Link: