The Depressick – Faded.exe

Geschreven door op 07-09-2024 om 16:29.

Misschien moet ik er een missie van maken om uit elk land een post-metalalbum voor Zware Metalen te bespreken. Onlangs besprak ik platen uit Griekenland en Singapore, deze aflevering gaat over een band uit Mexico: The Depressick. Deze band is afkomstig uit Nezahualcóyotl, een buitenwijk in Mexico-Stad. Het schijnt een bijzonder fleurige en feestelijke boel te zijn daar met vooral armoede, vuil en ellende. De negativiteit en miserie die de bandleden dagelijks meemaken is al tien jaar de voedingsbodem voor de band en is al vastgelegd op wat eerdere EP’s. Nu is er in de vorm van Faded.exe een nieuwe plaat.

Vrolijk wordt het op deze plaat ook niet, maar het is niet zwartgallig depressief. Wel geeft vooral de zang een en ander een bijzonder rauw karakter. Zanger O.S. heeft een bijzonder wanhopig stemgeluid, dat zich pakweg ergens tussen Colin van Amen Ra en Stéphen van Kickback bevindt. De muziek daarentegen is minder donker en vooral de gitaarlijnen zijn bij tijd en wijle erg sferisch en bijna opbeurend, zoals in HCI, het meest post-rockgeoriënteerde nummer op deze plaat. Als je de zang wegdenkt, zou je kunnen denken aan een wat zwaardere variant van bijvoorbeeld God Is An Astronaut of Tides Of Nebula.

De combinatie werkt wel goed. Helemaal als er op mid-tempo gespeeld wordt, zoals in Indlandsis, krijgt de muziek een vrij melancholisch karakter. Er heerst altijd een sfeer van berusting en wanhoop tegelijk. De band weet dit te etaleren door lange nummers te maken waarin veel sfeergordijnen worden opgetrokken middels mooie uitwaaierende gitaarpartijen, slim gebruik van tempowisselingen en een goede opbouw. Elke keer als ik deze plaat luisterde, bleef ik geboeid door de nummers. De band valt niet in herhaling door keer op keer dezelfde riff te spelen, maar schakelt steeds net op tijd door naar een volgend stuk. De ene keer gebeurt dat vergezeld van memorabele leads, de andere keer wordt je ineens getrakteerd op een agressief stuk met dubbele bassdrums, welk invloeden van Wolves In The Throne Room verraadt, een band die vergelijkbaar sfeer met agressie verbindt.

The Depressick is wat dat betreft ook wel een post-blackband avant la lettre. Er worden mooie post-rockstukken opgebouwd, maar er knallen ook harde blackmetalriffs voorbij met dito drumwerk. Dat weet de band wel heel coherent te brengen. Er is een duidelijke balans tussen de twee werelden. Er zijn ook wel wat uitspattingen, zoals het bijna inheems aandoende stuk in Papillon (part I), waarbij hiphop en serene pianoklanken ineens interrumperen. Dat had van mij niet zo gehoeven, want het klinkt alsof er een passage over het nummer heen is geplakt. Alsof je vroeger bij een tape ging opnemen en tot de ontdekking kwam dat je over een andere plaat heen aan het opnemen was en snel op stop drukte, terwijl het leed al was geschied. Het past ook niet geheel in de sfeer van der song, maar goed. Bij HCI lijkt het dan weer alsof iemand een quotum aan synthesizergeluiden toevoegen moest halen. Het zijn wat vreemde eenden in de bijt, maar het geeft de plaat ook wel lucht.

Ik heb deze plaat de afgelopen weken bijna dagelijks gedraaid en deze is ook echt gaan groeien. Ook al heeft The Depressick niet een uitgesproken eigen gezicht, de band heeft wel een puike plaat bij elkaar gepend met enkele zeer vette riffs en momenten die je toch vaak doen teruggrijpen naar de plaat. Benieuwd of de band dit live naar Europa weet te brengen, maar op bijvoorbeeld Soulcrusher zou de band niet misstaan.

Score:

80/100

Label:

End My Life Records / Tragedy Productions, 2024

Tracklisting:

  1. Shattered Heart
  2. Greywave
  3. HCI
  4. Indlandsis
  5. Papilllon (Part I)
  6. Papillon (Part II)
  7. Gray Ocean (Piano Version)

Line-up:

  • O.S. – Gitaar, vocalen
  • S11 – Basgitaar, gitaar

Links: