Het komt niet vaak voor dat in een biografie een plaat wordt aanbevolen voor fans van zowel Darkthrone als Dead Can Dance en Electric Wizard. Toch klopt het bij De Venom Natura, de tweede plaat van het eigenzinnige gezelschap Ponte Del Diavolo. De Italiaanse band timmert gestaag aan de weg en heeft al op festivals als Soulcrusher en Roadburn gestaan. Het optreden op Soulcrusher staat me nog bij en toen had ik nog wat twijfels; het was bij vlagen erg theatraal, waardoor de vraag rees of dat niet de muziek overschaduwde.
Nou, dat is bij deze plaat zeker niet het geval. Want De Venom Natura is namelijk een bijzonder fijne plaat geworden waarop de band zijn veelzijdigheid goed laten horen. Zo zijn er invloeden van doom, post-punk en new wave duidelijk aanwezig, terwijl er sporadisch ook uitstapjes richting black metal worden gemaakt. Dat alles gegoten in zeven nummers, waardoor het ook bijzonder behap- en beluisterbaar blijft.
De basis van Ponte Del Diavolo ligt ergens tussen black metal en doomrock. Zeg maar tussen Ultha en Dool. Meteen bij het begin van Every Tongue Has Its Torns krijg je een blackmetalriff met blastbeats in je gezicht gesmeten die na een minuutje overgaat in rustiger tempo, waar zangeres Elena (of moet ik Erba del Diavolo zeggen) haar zanglijnen overheen legt. Zij heeft een zuiver stemgeluid met een licht Italiaans dramatische ondertoon, die door haar accent extra wordt benadrukt. Wel props dat zij ook de schreeuwzang doet, al is die niet altijd overtuigend. Het klinkt wel rauw.
Dit nummer is een goed gekozen opener omdat het gelijk de belangrijkste invloeden in de muziek blootlegt. Mooi is ook hoe die verschillende invloeden naadloos samengaan. Zelfs qua sfeer bevindt het geheel zich ergens in het midden tussen black metal en doomrock. Het zal bij vlagen te lichtvoetig zijn voor de pure blackmetalfans, maar de plaat bevat wel degelijk snijdende riffs. Die worden echter niet bijgestaan door krijs of brulzang, maar door de emotionele voordracht van Elena, die weer eens alles uit de kast haalt op deze plaat. Zo hoor je haar op een musicalwijze zingen, zuchten, kreunen, schreeuwen en ook mooi zingen. Het gebeurt allemaal in dienst van het nummer. Het blijft natuurlijk een kwestie van smaak, maar zij tilt de nummers wel naar een hoger gevoel, door er meer urgentie en dramatiek aan mee te geven.
Het daaropvolgende Silence Walk With Me valt ook op, omdat het het enige nummer is waarin er mannelijke zang te horen is. Die komt van Gionata Potenti van de Italiaanse band Nubivagant. Op zich is het een prima nummer, maar persoonlijk vind ik dat zijn stem te te ver naar voren in de mix staat. Bovendien vraag ik me af of gastmuzikanten veel toevoegen aan Ponte Del Diavolo, omdat Elena an sich al heel veel is en ook heel erg aanwezig is in het geluid.
Over dat geluid gesproken: het geheel klikt wel opvallend transparant. Vooral het basgeluid vind ik heel mooi, dat tot uiting komt in Spirit, Blood, Poison, Ferment! En Every Tongue Has Its Thorns. Tegelijkertijd klinkt alles vrij open, en juist dat maakt ook dat deze plaat een verslavende werking heeft. De combinatie van productie, riffs en mooie, bij vlagen, verrassend toegankelijke nummers maakt dat dit een album is dat ik geregeld heb opstaan en vermoedelijk nog wel zal blijven doen. Grote stap voorwaarts voor Ponte Del Diavolo!
Score:
82/100
Label:
Season of Mist, 2025
Tracklisting:
- Everyt Tongue Has Its Thorns
- Lunga vita alla necrosi
- Spirit, Blood, Poison, Ferment!
- Il veleno della Natura
- Delta-9 (161)
- Silence Walk With Me
- In The Flat Field
Line-up:
- Erba del Diavolo – Zang
- Khrura Abro – Basgitaar
- Kratom – Basgitaar
- Nerium – Gitaar
- Segale Cornuta – Drums
Links: