Het van zwavel gemaakte vijfkoppige monster Ov Sulfur keert weer terug om zijn gal te spuwen over alles wat met het georganiseerde geloof te maken heeft. Ditmaal benadert de band dit echter vanuit het concept waarbij het leven eindeloos duurt, met een daaruit voortvloeiend eindeloos lijden tot gevolg. De formatie uit Las Vegas, en dat is geen gokje, brengt deze muzikale boodschap in de vorm van deathcore. Zoals het genre dit nu eenmaal dicteert krijgen we dan ook een brute mix aan vlammende gitaren, breakdowns en symfonische blackened invloeden. Een hele mond vol, maar ook de vocale invulling mag op zijn minst divers genoemd worden. Vervalt Ov Sulfur daarmee in het eindeloos herhalen van genrematige clichés of hebben we hier een tijdloze bijdrage te pakken?
Met Endless//Godless krijgen we een muzikaal voorgerecht voor de kiezen, dat meteen duidelijk maakt dat hier geen geintjes gemaakt worden. Het dient echter vooral als opwarmer voor Ricky Hoover, die zijn stembanden eens in diverse toonhoogtes wil laten klapperen. Het opvolgende Seed start vrij generiek met snel gitaarwerk en vocale spierballentaal. De symfonische brug, met demonische stemgeluiden, leidt naar het gevoelige metalcorerefrein. Die vocalen zijn tegen het mierzoete aan, maar bieden wel een nodige break van al het brute beukgeweld. Halverwege het nummer hebben we dan de eerste breakdown te pakken. Erg vernieuwend is het allemaal niet, maar toch heeft Ov Sulphur een zekere verfrissing over zich. Dat wordt ook grotendeels bewerkstelligd door de open en heldere productie, waarmee er geen muur van geluid op je afkomt. Het helpt hierbij ook dat de symfonische elementen als muzikale smeerolie worden ingezet en geen overheersende overmacht vormen.
Forlorn biedt een onheilspellende start met blazers, die leidt naar een bruut groovende passage. De breakdown voel je vervolgens wel aankomen, maar nergens voelt dit geforceerd. De overgang naar de cleane vocalen zorgt ook hier weer voor een prettig contrast. Deze dynamiek zorgt dat er veel te genieten is. Dat kan in brede zin gezegd worden voor het album, waarbij gespeeld wordt met diverse invalshoeken en invloeden. Met Vast Eternal krijgen we het langste nummer van het album. Dit start met een uitgebreide Dimmu-esque introductie, die vrij abrupt overgaat in een symfonische maalstroom van geweld. Het hele nummer is fors doorspekt met de invloeden van Puritanical Euphoric Misantrophia. Hoewel dit het langste nummer is, gebeurt er misschien wel het minste. De middensectie met breakdowns voelt daarbij ook erg clichématig en mist overtuigingskracht. Het contrast kan haast niet groter zijn in het opvolgende Wither dat een emotionele ballade is met louter heldere vocalen. Het nummer wordt gedragen door Ricky Hoover en gitarist Chase Wilson, die beiden zingen over persoonlijk verlies. Een sterk staaltje emotionele overdracht.
‘’I wish I could listen to your words that I hold dear
But when I close my eyes the silence is all I hear’’
Wat volgt zijn drie gastbijdrages, iets dat we wel vaker zien in de broederlijke deathcorescene. De eerste van drie betreft Josh Davies van Ingested op Dread. Dit nummer doet de naam eer aan en zet een naargeestige toon met loodzware gitaren en spookhuisorkestratie. Op Bleak mag Johnny Ciardullo van Carcosa een duit in het vocale zakje doen. Dit nummer groovet en breekt, maar hoort niet bij de uitschieters op het album. Met de gastbijdrage van Alan Grnja van labelgenoten Distant is A World Away er toch wel eentje waar ik naar heb uitgekeken, al zijn de grunts en screams haast niet van Ricky Hoover te onderscheiden. Ondanks dat het nummer een vrij simpele opzet geniet, zijn de gitaarlijnen intrigerend en zijn het de vocale melodielijnen die weten vast te grijpen. De heldere vocalen en ondersteunende solo naar het einde maken het nummer helemaal af. Er had nog een plichtmatige breakdown aan het einde gekund, maar ik ben blij dat de band heeft besloten om die achterwege te laten. Sterk werk! Met Endless/Loveless krijgen we de tweede ballade van het album voor onze kiezen met onvervalste pop-punkinvloeden. De subtiele gitaarmelodie, heeft echter een licht verslavende werking. Met een krachtige gitaarsolo ontbrandt het nummer in de tweede helft kortstondig. Een prima afsluiter van een afwisselend album.
Score:
77/100
Label:
Century Media, 2026
Tracklisting:
- Endless//Godless
- Seed
- Forlorn
- Vast Eternal
- Wither
- Evermore
- Dread
- Bleak
- A World Away
- Endless/Loveless
Line-up:
- Ricky Hoover – Zang
- Chase Wilson – Gitaar, zang
- Christian Becker – Gitaar
- Josh Bearden – Basgitaar
- Leviathvn – Drums
Links: