Nitritono – Cecità

Geschreven door op 07-07-2024 om 21:00.

Plof Klap Boem. Zo komen de Italianen van Nitritono binnen op hun nieuwe plaat. Alsof het intro er gewoon abrupt is afgeknipt. En dan knal ik ook maar meteen binnen met deze bespreking. Dit doet gelijk  denken aan een zekere band uit Zweden, Cult Of Luna, en dan niet een klein beetje, maar zeg maar een mestcontainer vol. De opbouw van het nummer, het bombardement aan geluiden en ook wel de zang, al is die iets vlakker. Kijk, het is best logisch dat je als postmetalband beïnvloed bent door de Zweedse heersers, maar jongens toch, mag het iets minder nadrukkelijk? De composities, de plaatsing van de zang, het gebruik van de toms, de manier waarop in tempo’s wordt gevarieerd, het lijkt bijna wel een ode. Het nummer blijkt een onderdeel te zijn van een drieluik, waarbij het tweede gedeelte meer voelt als een tussenstuk dan als een echt nummer. Wellicht zo bedoeld, maar waarom dan niet gewoon als geheel uitgebracht?

Derde nummer van dit drieluik kun je nog wel wegzetten als post rock, met wat Isis-achtig geschreeuw. Maar dan wordt het aan het eind van het nummer wat vreemder en zoekt de band ineens de kant van soundscapes op, waar het volgende nummer 25 Aprile 1945 naadloos in overvloeit en enkel uit soundtrackachtige geluiden en een sample bestaat. Toch even gecheckt waar deze plaat over gaat, want ik versta geen zak van Italiaans.

De titel van de plaat, Cecità, blijkt geïnspireerd te zijn op een boek van de Portugese schrijver José Saramago en handelt over de onverschilligheid in de hedendaagse samenleving. De bijgeleverde biografie spreekt over deze band als een trip naar een bodemloze dissonante afgrond. Flauwekul natuurlijk, daarvoor is het geluid van deze band veel te clean en wordt er, afgezien van wat soundscapes, niet echt buiten de lijntjes gekleurd of slaan de meters totaal niet in het rood. Wat wel klopt is die dissonantie. Die keert regelmatig terug in het gitaarspel van de band, en ik vind dat eerlijk gezegd niet altijd even geslaagd. Ik ga niet elke keer dezelfde vergelijking maken, maar in Nodus Tollens bijvoorbeeld worden er wel heel archetypische postmetalriffs gespeeld met wat dissonantie, alsof de band nog wel wil proberen wat af te wijken van de voorspelbare paden.

In het navolgende Morte Per Acqua doet de band dit opnieuw, waarbij het wel een meer dreigend effect heeft. Het is een prima nummer, alleen de timing van de stukken had net wat beter gekund. Ook productioneel klinken de riffs door het gitaargeluid net niet heavy genoeg, maar dat is over de hele plaat zo, dat moet een bewuste keuze zijn. Maar het geluid van de gitaren ten opzichte van de drums schuurt enigszins.

Nu lijkt het net of ik alleen maar wat te zeiken heb. Maar Cecità is echt geen kutplaat. De band laat horen prima stukken muziek te schrijven, waarbij verveling ook niet echt toeslaat. Zeker de dreigende stukken zijn goed verwerkt in de muziek, alleen mag het geheel wel iets meer een eigen smoel krijgen, wat al moeilijk genoeg is in de postmetalscene van deze tijd. In ieder geval leveren deze Italianen met deze plaat een werkstuk af dat Cult Of Luna- en ook Omega Massif-fans wel zouden moeten kunnen trekken.

Score:

65/100

Label:

Eigen beheer, 2024

Tracklisting:

  1. A Denti Stretti pt. 1
  2. A Denti Stretti pt. 2
  3. A Denti Stretti pt. 3
  4. 25 Aprile 1945
  5. Evviva Piazzale Loreto
  6. Nodus Tollens
  7. Morte Per Acqua
  8. Cecità
  9. Non È Questa La Vita Che Sognavo Da Bambina

Line-up:

  • Siro Giri – Gitaar, vocalen
  • Luca Lavernicocca – Drums

Links: