Nightmarer – Hell Interface

Geschreven door op 03-02-2026 om 19:00.

Als een band lange tijd in dezelfde bezetting door het leven gaat, levert dat vaak een aantal belangrijke zekerheden op. Lang samenwerken creëert onderling vertrouwen, een sterke muzikale chemie en daarmee een herkenbare muzikale identiteit. Repetities en optredens, maar ook het componeren van nieuwe muziek, verlopen efficiënter doordat iedereen elkaars stijl, timing en rol kent. Daarnaast straalt een vaste bezetting professionaliteit en betrouwbaarheid uit. Het maakt het makkelijker om als band te groeien en zich muzikaal te ontwikkelen. Maar wat gebeurt er als die jarenlang vaste bezetting plots uiteenvalt? Komt er dan de klad in, of vormt het juist een uitgelezen kans om vastgeroeste routines los te wrikken en ruimte te maken voor vernieuwing?

Dat scenario deed zich in 2025 voor bij het uit Portland (Verenigde Staten) afkomstige Nightmarer. In mei van dat jaar liet de band via Facebook weten terug te keren naar de kernbezetting als drietal en in goed overleg afscheid te hebben genomen van gitarist Keith Merrow, zodat hij zich kon richten op zijn andere projecten. Hoewel Nightmarer in eerste instantie aangaf niet op zoek te zijn naar een vaste vervanger, sloot Christian Kolf (Absolutum, Labyrinth of Stars, Owl, Valborg) zich alsnog bij de band aan. Die verandering bleek een directe impuls en zorgde voor hernieuwde energie en een creatieve boost binnen het gezelschap.

De nieuwe EP van Nightmarer – Hell Interface – wijkt muzikaal dan ook bewust af van het vertrouwde technical deathmetalgeluid dat we van de band kennen, onder andere van de EPs Chasm (2016) en Monolith of Corrosion (2021), maar ook van de albums Cacophony of Terror (2018) en het meest recente Deformity Adrift (2023). Hoewel op het laatste album al wat invloeden uit de industrial (Taufbefehl!) en doom metal de dissonante death waren binnen gesijpeld, laten de vier nummers op deze EP een nog meer experimentele kant van de band horen. Ingegeven door de wens om te ontsnappen aan de gepolijste productie die – volgens de band – zo kenmerkend is voor moderne metal, beschikt Hell Interface over een wat rijker geluidsspectrum, waarin blackmetalachtige sferen en gelaagde dissonantie volop ruimte krijgen.

Mede verantwoordelijk voor de donkerdere sfeer is de tweeledige, vocale aanpak, waardoor de band nog expressiever voor de dag komt dan voorheen. De compromisloze, progressieve extreme metal ontvouwt zich in een pikzwarte atmosfeer, vol extreme dissonantie, verpletterende zwaarte en uitgestrekte soundscapes. De vier composities ademen een dreigende, verstikkende sfeer, waarin de vele intense wendingen – van onstuimige, furieuze uitbarstingen tot kalme, onheilspellende, ingetogen passages – een beklemmende complexiteit scheppen. Hell Interface creëert daarmee niet alleen een overweldigende indruk, maar laat de luisteraar ook met een ontregelend en meedogenloos gevoel achter. En daarmee sluit de EP feilloos aan bij het tekstuele thema: het verkennen van psychologische extremiteiten en externe angst.

Hell Interface is een toonbeeld van creatieve integriteit: een mengeling van ongebreidelde passie en rauwere, directere ontwikkeling, maar tegelijkertijd toch loyaal blijvend aan zichzelf. Ik kan alleen maar hopen dat Nightmarer zich in de toekomst op dezelfde grillige, ontregelende manier blijft voortbewegen als dat het op Hell Interface doet.

Label:

Total Dissonance Worship & Wax Vessel, 2026

Tracklisting:

  1. Extinction Burst
  2. Shame Spiral
  3. Crawl of Time
  4. Hell Interface

Line-up:

  • John Collett – Vocalen
  • Simon Hawemann – Gitaren
  • Christian Kolf – Vocalen
  • Paul Seidel – Drums

Links: