Een biefstuk bij restaurantketen Loetje zonder de enorme plas gesmolten, bruine, nootachtige jus, friet waar geen zout over gestrooid is, pasta carbonara zonder guanciale (Italiaans wangspek), pizza zonder parmezaan, pecorino of mozzarella (of welke kaas dan ook), pesto zonder basilicum of boeuf bourguignon zonder een jonge, frisse Pinot Noir of een Bourgogne Rouge. Sommige gerechten kunnen gewoon niet zonder dat ene cruciale ingrediënt. Haal je het weg, dan trek je het karakter eruit, valt alle diepgang weg en raakt het gerecht zijn ziel kwijt. Wat overblijft, is weliswaar nog voedsel in naam, maar niet meer in beleving. Haal de peterseliesaus weg bij Stegt flæsk med persillesovs en alle frisheid van de gebakken buikspek met aardappelen is volledig verdwenen.
Op de eerdere volwaardige albums Jord (2018) en Diorama (2021) hebben we het uit Aarhus (Denemarken) afkomstige MØL leren kennen als een heerlijk eigenzinnige, grillige blackgazeband. Op beide albums werden zware riffs, bijtende blastbeats en opzwepende tempoversnellingen gecombineerd met dromerige shoegaze-melodieën en sferische soundscapes. Het tergende, wanhopige geschreeuw van zanger Kim Song Sternkopf zorgde voor een intense, kille, emotionele lading. Het bleken allebei albums waar intensiteit en elegantie elkaar innig omhelzen en tot een rauw, maar prachtig verbond kwamen.
Op het nieuwe album Dreamcrush zijn de muzikale bakens echter (flink) verzet. De band kiest deze keer voor een meer rechtlijnige aanpak. Het gehele album lijkt om de sfeer te draaien. Er is minder aandacht voor een meer complexe, onberekenbare aanpak. Misschien kun je wel stellen dat de nummers wat eenvoudiger en toegankelijker van opzet zijn, zodat de luisteraar zich nog makkelijker met de sfeer kan verbinden. Want dat is waar Dreamcrush om draait: impact en emotie. Het gaat om ervaren en voelen en misschien wel wat minder om de nummers zelf. Speelde de band in het verleden meer met de dynamiek door de vele tempowisselingen, deze keer hanteert MØL een meer vaste formule. Coupletten klinken zuiver en gepolijst, terwijl refreinen rauwer en harder worden aangezet. Waar de band zich in het verleden nog weleens onvoorspelbaar en wispelturig kon tonen, is dat op Dreamcrush grotendeels naar de achtergrond verdwenen, al is het ons – zoals aan het einde van Favour en in het tweede deel van Mimic – niet helemaal ontnomen. In plaats daarvan kiest het vijftal consequent voor een grotendeels vaste muzikale aanpak.
Heeft de band zich met deze andere inkleuring ontdaan van zijn eigen muzikale ruggengraat? Is Dreamcrush een album dat weliswaar de naam MØL nog draagt, maar zijn hart kwijt is? Dan heb je toch echt buiten de kwaliteiten van het Deense vijftal gerekend. Benader het album met een open vizier en andere verwachtingen (tip: dompel jezelf erin onder met een koptelefoon op) en dan blijkt dat hoe dieper je erin duikt, hoe meer lagen en subtiele details er aan het licht komen. Ook met een wat andere benadering klinkt MØL nog steeds volledig als zichzelf en toont het vijftal zich sprankelend en vol van bezieling, karakter en zeggingskracht . Dan wordt duidelijk dat Stegt flæsk med persillesovs met een volle, bruine jus en appelcompote – in plaats van de vertrouwde romige peterseliesaus – evenzeer gedragen wordt door ziel, lef en betekenis. Het mag dan zeker geen verwachte, vanzelfsprekende combinatie zijn, maar wie bereid is zich eraan over te geven, wie zijn smaakpapillen durft te confronteren, wordt (mogelijk) beloond met een verrassend smaakvolle, overtuigende ervaring.
Score:
86/100
Label:
Nuclear Blast Records, 2026
Tracklisting:
- DREAM
- små forlis
- Young
- Hud
- Garland
- Favour
- A Former Blueprint
- ∞
- Dissonance
- Mimic
- CRUSH
Line-up:
- Ken Lund Klejs – Drums
- Holger Rumph Frost – Basgitaar
- Kim Song Sternkopf – Vocalen
- Sigurd Kehlet – Gitaar
- Nicolai Busse – Gitaar
Links: