Lili Refrain volgde al ik met veel interesse sinds zij mij in 2022 wegblies als voorprogramma voor Heilung. De Italiaanse is een uiterst betoverende live-aanwezigheid met een onnavolgbaar geluid dat gedefinieerd wordt door haar gebruik van een loopstation. Alles wat je hoort speelt ze zelf in alvorens daar weer met nieuwe herhalingen op voort te bouwen. Het resultaat is een wervelwind van herhaling die zich niks aantrekt van genres of beperkingen. Sinds die eerste noodlottige ontmoeting heb ik haar nog twee keer live mogen aanschouwen en het werd er alleen maar beter op. De nummers bleven hetzelfde, maar ze werden langer, dieper en meer compleet. Het bleek snel dat dit een artieste is met een zeer unieke visie, een gewoonweg oneerlijke hoeveelheid muzikaal talent en een breed scala aan geluiden in aanbod.
Zo stond zij op zulke uiteenlopende festivals als Roadburn, Wave-Gotik-Treffen, Castlefest en Midgardsblot. Op 19 april presenteert zij Nagalite tijdens Roadburn 2026. Ga daar ook vooral heen! Zonder overdrijven zou ik zeggen dat Lili Refrain keer op keer één van de beste artiesten is die ik live heb gezien. Ik ging het nieuwe album Nagalite dus met aanzienlijke verwachtingen tegemoet.
Nagalite is het nieuwste wapenfeit sinds Mana, dat in 2022 uitgebracht werd. Op Nagalite speelt Lili gitaar, bas, synth, tomtom, basdrum, drummachine en zingt zij daar ook nog overheen. Dat alles wordt samengebracht door het typerend gebruik van haar loopstation. Reken dus op veel herhaling en langzaam florerende geluidslandschappen. Het concept van het album draait om de fusie van het woord ‘naga’ (slang) uit het Sanskriet met het Griekse ‘lithos’ (steen). Nagalite is de symbolische vereniging daarvan: beide metamorfose en fundering. Het is vrij paradoxaal: de slang vervelt en vernieuwt, terwijl de steen eeuwig blijft staan. In deze duistere tijden vraagt Nagalite om uit liefde een verandering te maken aan de wereld. Om oud zeer als een oud vel achter ons te laten en de cyclus van lijden te doorbreken. Het is een behoorlijk zwaar en abstract thema. Eens kijken hoe dat uit de verf komt.
Het album begint met Exuvia en vanaf de eerste seconde spoelt Lili’s prachtige stem als een golf over je heen. Een exuvia is wat achterblijft nadat een dier vervelt. Dit nummer draait dus om het loslaten van oud zeer. Warme synths en een diep gedreun van ergens onder de aarde bieden ondersteuning. Wat kan deze vrouw toch zingen! Ze heeft zo een enorm bereik en tegelijkertijd houdt ze het zo helder met een vibrato van jewelste. Dit voelt alsof ik door een soort landschap van sterren zweef naar het hiernamaals. Dan is het toch jammer dat het einde van het nummer vrij abrupt is. Misschien had dit toch wat mooier een bruggetje kunnen slaan naar het volgende nummer.
Nagal, de single en zogeheten ‘bewaker’ van het album, is Lili Refrain tot op het bot. Dit is waar de conceptuele slang van het album wordt geboren. Lagen op lagen van percussie bouwen op terwijl Lili ons alle hoeken van het universum laat zien door haar shamanistische gezang. Intussen vallen synth kicks als zware druppels water om ons heen. Als dan de elektrische gitaar akkoorden er in komen kun je het wel schudden. Zeg maar dag tegen je ziel want die wordt ontkoppelt. We hebben het hier over een combinatie van braindance, doom metal, folk, post-metal en rock. Melodische lagen aan gitaar dansen met elkaar terwijl Lili in harmonie met haarzelf zingt. De tijd staat even stil. Dit is een greep uit de oneindigheid. Dit is Lili Refrain.
We sluiten af met Lithos, het nieuwe begin in het concept van metamorfose. Dit is een ambient track en weer ligt hier de focus zwaar op de synth. We zitten hier in de dark ambient sferen, met rustige drones. Hoge tonen klinken als getik op ijspegels over een diep gezoem, een soort hartslag van het nummer. Wederom is haar stem werkelijk onnavolgbaar. Die krachtige stem klinkt alsof het ergens diep uit de aarde van een alwetende bron komt. Deze stem kan muren vellen en bomen doen groeien. We blijven in deze sfeer gedurende de hele twaalf minuten voordat Nagalite eindigt met steeds dissonantere akkoorden en gitaarfeedback. Het is voor mij een wat vreemd einde. Hoe vet ik Lithos ook vind, weet ik eerlijk gezegd niet of het het juiste einde was. Ergens had ik gehoopt op een grote afsluiter zoals Nagal, maar die ecstatische hoogtes bereikt het album na dat nummer nooit meer. De rest van de tijd zitten we diep in de aarde te kronkelen met de slangen.
Misschien ligt het aan mijn verwachtingen, maar met Nagal als single had ik eerlijk gezegd gewoon meer in die richting verwacht. Naar mijn mening is dat met gemakt het beste nummer en tegelijkertijd ook het meest opzwepende. De rest volgt eerder meer ingetogen en ambient richtingen, wat ik met zo een toonaangevende single niet verwacht had. Haar vorige album Mana wisselde vaker van sfeer en stijl, maar Nagalite is wat meer uniform. Nagalite heeft verder ook minder om het lijf dan dat album, met minder dan een half uur aan speelduur. Voor mij blijft dat nog steeds het eerste album dat ik mensen aan zou raden.
Hoewel Nagalite niet helemaal aan mijn verwachtingen heeft voldaan is wat op plaat is gezet absoluut de moeite waard. Het plaatje is voor mij niet even compleet als dat van haar eerdere werk, maar de daadwerkelijke muziek is nog steeds bijzonder. Misschien vertaalt het beter naar een live context. Dit blijft een van de meest unieke en woest individualistische artiesten die nu actief is. Zet je koptelefoon op, ga liggen, en zweef weg voor een klein half uurtje. Binnenkort zal Nagalite ten uitvoering worden gebracht op Roadburn en ik zal er zeker bij zijn.
Score:
80/100
Label:
Subsound Records, 2026
Tracklisting:
- Exuvia
- Nagal
- Coil
- Lithos
Line-up:
- Lili Refrain – Zang, gitaar, basgitaar, synth, tomtom, basdrum, drummachine
Links: