Lantlôs – Nowhere In Between Forever

Geschreven door op 09-04-2026 om 18:54.

Lantlôs-bezieler Markus Siegenhort brengt vijf jaar na Wildhund een vervolg met Nowhere in Between Forever. Voor wie het al meteen wil weten: ja, hij vond het straatje waarin hij verzeild geraakte leuk en loopt daar nog steeds rond. Het is één van de meest opmerkelijke evoluties van bands die nog steeds op Metal Archives te vinden zijn, samen aan de top met een band als Ulver. Ik moet toegeven dat ik het moeilijk had met de voorgaande plaat (wat ook blijkt uit de review destijds) en dat ik het nog moeilijker heb met de nieuwe, maar je moet muziek ook ergens objectief naar waarde proberen te schatten.

Goed, al het oude van de tafel dus, alweer. Ooit stond Neige nog mee aan het roer bij deze band, maar die dagen zijn lang voorbij. Ik kon het selftitled debuut van deze band erg waarderen en ook de Neige-periode, hoewel Agape (2011) me minder aanstond dan .neon (2010). Melting Sun (2014) was andere koek, maar de plakkerige warmte stond me op zich nog wel aan. Het is pas met voorganger Wildhund dat de man er een vorm van progressieve, melancholische dreampop van gemaakt heeft met heel wat elektronische riedeltjes en vocalen die ergens zweven tussen Porcupine Tree en MTV-(punk)pop uit de jaren 90.

In vergelijking met Wildhund kan je stellen dat Markus dus nog wat verder gegaan is op deze nieuwe plaat. De opener Daisies geeft aanvankelijk een stevigere rockvibe, maar dat verwatert al snel vanaf de vocalen. Mierzoete progrock, maar te flauw en oppervlakkig om te blijven hangen. Die omschrijving kan je eigenlijk op elk van deze nummers plakken, want hoewel er steeds wel een andere insteek is, vind ik er nergens echt mijn weg.

Dan is het misschien nog beter dat de man gewoon inzet op nummers als Jeanet waarin de basloopjes in overload gaan en je een soort van triphopvibe krijgt bij het beluisteren ervan. Wat ook lukt op de een of andere manier is het nummer Numb TV Superstar, waarbij ingezet wordt op repetitieve elektropop die voorzien is van een lading distortion en zo iets ruiger overkomt. Tot slot: Solar Death brengt een trage, emotioneel diepgaande lading met ook instrumentaal eens wat opbouw en diepgang. De beste track van de plaat?

Laat ik de lezer die is blijven hangen toch maar niet met een kluitje het riet insturen, want het gevoel dat echt blijft hangen is eentje van het drinken van cola als je dorst hebt: heel even verfrissend, maar nadien ben je wat misselijk van die ongelofelijk plakkerige nasmaak op je tong. De elektronische nummers zijn te repetitief en oppervlakkig om te blijven hangen en de emotionele insteek is gewoon te miniem aanwezig op deze nieuwe Lantlôs. 

Score:

55/100

Label:

Prophecy Productions, 2026

Tracklisting:

  1. Daisies
  2. Cherries
  3. Oxygen
  4. Jeanet
  5. Numb TV Superstar
  6. Solar Death
  7. AutoGuard
  8. Planets
  9. Ghost
  10. Clockworks
  11. Windhunter

Line-up:

  • Markus Siegenhort – Alles

Links: