In de bio van Gavran komen een aantal interessante namen voorbij. Zo heeft Tim de Gieter (Doodseskader, Ex-Amenra) de nieuwe plaat gemastered en heeft Marius Prins van Throwing Bricks de plaat gemixed. Nu vind ik de rol van mastering altijd wat overtrokken, maar het is voor Gavran natuurlijk wel mooi om zulke namen aan de band verbonden te hebben. En dat geldt zeker voor het label waarop deze plaat uitkomt: het Belgische Dunk!records, dat zich vooral gespecialiseerd in post-rock en bij uitzonderingen ook wat metal platen uitbrengt.
Gavran valt daar categorisch gezien ook onder. De band hanteert een stijl die het midden houdt tussen wat druilerige doom metal, post rock en sludge invloeden. Of zoals zij het zelf zeggen; de muziek is een medium om hun vertwijfelingen , wanhoop en woede een plek te geven, maar ook te zorgen voor een lichtje in de tunnel. Wellicht daarom dat de band niet zo topzwaar klinkt als gelijkgestemde acts dreigen te doen. Het geluid van Gavran verplettert je niet, maar biedt voldoende ademruimte in de muziek.
En dat is fijn, want zo krijg je de kans om de wereld van Gavran binnen te rollen. En dat is geen straf om in te vertoeven. De band schept een sfeer van rust en zorgvuldig opgebouwde nummers, die vrijwel allemaal de tien minuten grens overschrijden. Gavran neemt dus duidelijk zijn tijd voor de nummers, en dat hoor je ook terug. Lange, uitgesponnen composities waarin de tijd en ruimte wordt genomen om op een thema te variëren. Geen wonder dat Dunk!Records deze band onder zijn hoede heeft genomen, want qua opbouw zijn er veel post-rock invloeden te horen.
Helaas moet ik daarbij ook zeggen dat de aandacht tijdens de repetitieve stukken soms wat wegvalt. Het is net niet boeiend genoeg, het weet je net niet genoeg vast te pakken. Het kabbelt wat te vrijblijvend door allemaal. Opener Okreni weet nog wel te boeien met de meer melodieuze lijnen in het begin, maar opvolgers Zora en Brod vind ik persoonlijk wat te vlak. Er gebeurt te weinig in de nummers en van mij hadden deze nummers ook best wat korter gemogen. Nu telt de plaat vijf nummers, want ja, doom metal, dus dat is een behoorlijke hap eten die wat smakeloos proeft.
Gelukkig herstelt de band dat wel bij Pogon, een nummer dat afwijkt , mede door de ritmiek die wordt gehanteerd, maar ook omdat de band hier net wat zwaarder inzet, met een hoger tempo en bij vlagen flink uitwaaierende gitaarlijnen. Het doet bij momenten, net als de titels overigens, wel wat denken aan de Belgische zuiderburen van Pothamus. Alleen hebben die net wat meer bezwering in hun muziek.
Gavran levert met deze plaat een degelijk document af, maar het is niet onderscheidend genoeg. Dat is jammer, want ik denk dat deze band nog best wat in hun mars heeft. Iets meer variatie, iets andere keuzes, net wat meer aangrijpende melodieën om die gevoelens van wanhoop echt tot leven te laten komen zouden welkom zijn in de muziek en het flink de hoogte instuwen. Ben je echter fan van post-rock en doom metal, en zie je dat het liefst verenigd in een plaat? Dan kun je gerust tien punten bij deze score optellen.
Score:
66/100
Label:
Dunk!Records, 2025
Tracklisting:
- Okreni
- Zora
- Brod
- Pogon
- Plutaju
Line-up:
- Jamie Kobić – Gitaar, vocalen
- Freek van Rooyen – Guitaar
- Tinus Kardolus – Basgitaar
- Roy Zwinkels – Drums
Links: