Het jaar is pas net begonnen, of er liggen alweer paaseieren in de winkel. En hoewel de winter nog lang niet voorbij is, denken sommigen al aan de herfst. Het eenvrouwsproject Forever Autumn doet hier ook aan mee. Met The Lamentations presenteert zij alweer haar vierde studioalbum.
Forever Autumn is een doomfolkproject van ene Autumn Ni Dubhghaill. Een Kunstenares die mooie werken maakt van modder en andere natuurelementen. Op The Lamentations neemt ze alle instrumenten voor haar rekening. Het album opent met Beltaine. Een duister folknummer waarin gitaren, percussie en een cello te horen zijn. De vocalen wisselen van melodieuze zanglijnen tot black metal’eske screams. Het klinkt oprecht en doordringend, maar het is een stem die je moet liggen. Het klinkt een beetje als een knarsende fusie tussen Jesse Sykes & the Sweet Hereafter en Pagan Altar.
Het daaropvolgende Self Portrait in Blue, Black and Grey klinkt alsof het eigenlijk een liveopname is. De gitaar staat wat harder in de mix dan de vocalen, waardoor deze een beetje in de folkakkoorden lijken te verdrinken. Ook hoor je wat andere achtergrondgeluiden, waardoor het lijkt alsof je echt bij het optreden aanwezig bent. Het is darkfolk zonder opsmuk. Puur natuur, wat je ziet is wat je krijgt. Helaas wordt er van deze aardse tonen op Hexes and Wards afgestapt. We horen namelijk wederom die blackmetalvocalen. Deze staan haaks op de warme klank van de instrumenten, waardoor het lijkt alsof beiden eigenlijk niet bij elkaar horen. Helaas zet deze tred door op Fygla and the Fetch. We horen een stevige riff die wordt nagejaagd door een naargeestige cello. Dit zorgt voor een nijpende sfeer, die goed tot zijn recht zou komen als deze niet zou worden doorkliefd door die roestige screams.
Op Epoch wordt de draad weer opgepakt. Het is een minimalistisch nummer waarin we alleen wat percussie en gefluitster horen. Het album sluit af met Black Candle en The Salt of Mortality. De screams hebben plaatsgemaakt voor drammerige, mantra-achtige zanglijnen. Helaas zijn ook deze niet voor mij weggelegd.
Net als de herfst, is Forever Autumn niet iedereen zijn kop thee. De winter is erger, maar ik kijk alweer uit naar de lente.
Score:
70/100
Label:
Eigen Beheer, 2025
Tracklisting:
- Beltaine
- Self-Portrait in Blue, Black and Grey
- Hexes and Wards
- Fylgia and the Fetch
- Epoch
- The Black Candle
- The Salt of Mortality
Line-up:
- Autumn Ni Dubhghaill – Alles
Links: