Het is zelden rustig rondom Exodus. Het begon al met het licht legendarische debuut Bonded By Blood, dat op nog legendarischer wijze bijna twee jaar op de plank bleef liggen, zodat de (toen voormalige) koningen van de Bay Area al aan diverse kanten voorbij gestreefd waren toen de plaat uitkwam. Daarna splitte de band met zanger Paul Baloff. Voormalig vocalist van Legacy (het latere Testament, u kent ze wel), Steve “Zetro” Souza voorzag de volgende platen van zijn kenmerkende zang. Die platen hadden echter steeds minder impact en klonken meer alsof de band uit gewoonte platen uitbracht. En dus eindigde het verhaal na Impact Is Imminent (1990) en Force Of Habit (1992) voorlopig. In 1997 ging de band weer aan de slag met Baloff om onder meer een stevig optreden op Dynamo Open Air neer te zetten (“Why so heavy?”). Het feest was van korte duur, want in 1998 lag de boel al weer op zijn gat. In 2001 volgde een hernieuwde poging met Baloff die eindigde met het jammerlijke overlijden van het Bay Area-icoon in 2002.
En toch was daar in 2004 een glorieuze terugkeer met misschien wel de beste comebackplaat ooit: Tempo Of The Damned. Met opnieuw achter de microfoon Zetro, die vele malen overtuigender klonk dan op het eerdere werk. Maar hij vertrok nog datzelfde jaar zodat de hoge golf Tempo Of The Damned die Exodus mogelijk ver had kunnen brengen al snel niet meer was dan stilstaand water. De volgende platen met Rob Dukes op zang mochten er zonder meer zijn, maar toch was er de nodige ‘hype’ (en hogere posities op festivalposters) toen Zetro in 2014 weer eens terugkeerde. Met hem deed de band toffe optredens – waarvan heel wat in de Lage Landen – en werden twee goede (zij het niet baanbrekende) platen uitgebracht, dus nu zal het wel even rustig blijven toch? Verkeerd! In 2025 scheidden de wegen van band en Zetro maar weer eens en kwam Rob Dukes terug. Dan zou je misschien verwachten dat de groep grote druk voelt om met de nieuwe (nu ja) frontman gelijk een statement af te geven dat zijn weerga niet kent. Opnieuw verkeerd! Op dit nieuwe Goliath lijkt de band vooral plezier te willen hebben met metal. Een nobel streven!
We horen het in The Changing Me waarin drummer (!) Tom Hunting samen met Peter Tägtren (Hypocrisy, Pain) de cleane zang voor zijn rekening neemt, we horen het in de vurige gitaarduels tussen Gary Holt en Lee Altus (ex-Heathen) en we horen het in de eendenreetstrakke ritmesectie Gibson/Hunting. Het spelplezier spat ervan af.
3111 trapt de thrashgekte onheilspellend af met traag aangeslagen akkoorden (die wel wat aan Blind van Corrosion Of Conformity doen denken) en maniakaal gelach. Na even meer dan een minuut valt Gary Holt in met zo’n vingervlugge riff die je uit duizenden herkent als van zijn hand. We zijn weer thuis! Dukes is nooit mijn favoriete Exodus-zanger geweest, eenvoudig omdat zijn stem minder karakteristiek is dan die van zijn illustere voorgangers. Dat neemt niet weg dat hij zich – net als op Shovel Headed Kill Machine en het The Atrocity Exhibition-tweeluik – prima van zijn taak kwijt. Op zijn gekende wijze blaft hij zijn woorden in de microfoon, maar al in deze eerste track laat hij een wat veelzijdiger geluid horen. Een echt groot bereik zal hij nooit krijgen, maar die bijna deathgruntachtige vocalen zijn een mooie toevoeging. Maar Exodus staat toch vooral voor de vaak geniale riffs van grootmeester Gary Holt en de meedogenloos pummelende drums van Tom Hunting, die al in de bandbezetting van 1979 te vinden was. En beide reuzen in hun vakgebied laten al op de opener van Goliath horen dat zij nog niets aan kracht hebben ingeboet.
The Changing Me begint atypisch, maar misschien niet geheel onverwacht na de hiervoor aangekondigde zuivere vocalen, met melodieus snarenwerk dat wat weg heeft van ‘fingerpicking’. De track zelf groovet en ploegt vervolgens naar een massaal refrein dat nog niet geheel blijft hangen. Het zorgt er wel voor dat onze waardering voor de rabiate zang van Dukes, die vervolgens wel raakt, enkel toeneemt. De bijna gevoelige soli stuwen de song verder op in de vaart der volkeren. Beetje ‘hit and miss’ deze, maar dat komt misschien omdat ik niet zo gecharmeerd ben van massaal gescandeerde zinnen als refrein (hallo Kreator!). De fade out aan het einde bevestigt me alleen maar in mijn mening dat dit misschien niet de meest doordachte track van de plaat is.
De mondhoeken gaan overigens weer gauw op standje grimas bij het energiekere Promise You This met zijn heftige thrashriffs en punky aanpak van Dukes. Hier werkt het catchy refrein dat als de betere van Megadeth klinkt wel als een malle, net als het vlammende snarenwerk dat er (had ik Megadeth al genoemd?) aan vastgeplakt wordt. Wat een fijne furie! Respect given! Titeltrack Goliath begint uiterst onheilspellend met trage drums en een donderende driekoppige hellebas. Zuigend en schurend kruipt Dukes onder ons vel: He’s here to end our suffering / To see us euthanised. En dat gaat traag – stap voor stap – maar meedogenloos en niet te stoppen. De cello die erover heen gelegd wordt, lijkt er alleen op uit om ons en ons niet te vermijden lot te bespotten. Indrukwekkend, fraai gedaan en een mooie wending zo midden op het album.
Met Beyond The Event Horizon gaat overigens het gas er gewoon weer op en worden we om de oren geslagen met misschien wel een van de meest thrashy teksten ooit: “Black hole of death / The destroyer of life”. Ik kan een kleine grimlach alvast niet onderdrukken en die wordt niet minder door de lekker groovende break die volgt en ons verder meesleept richting de waarnemingshorizon (hè, dat klinkt toch een stuk minder indrukwekkend dan “event horizon”). Wanneer we het zwarte gat naderen zoeken de beide snarenplukkers de snelheid van het licht op in intense solo’s. 2 Minutes Hate duurt stiekem bijna 5 minuten, maar de zware riffs, bulderende bas en gitaarduels slepen je daar gemakkelijk doorheen. Die riffs zijn overigens wel midtempo en doen wat denken aan wat de jaren ’90 voor thrash brachten. Dat zal diehardfans van het rappere werk wat tegen kunnen staan. Zij zullen de voorkeur geven aan de twee voorgaande albums, maar ik vind de dynamiek van deze juist wel lekker. Cue de bijna Prong-achtige ‘start en stop’ aan het begin van Violence Works. De riff na het refrein wrikt, wringt en werkt zich steeds een beetje verder in de richting van de solo, maar komt er wel. Geinig gedaan!
Zoals te verwachten gaat de klepel er bij de afsluiter dan weer stevig op. We luisteren hier immers wel naar een thrashband, ja (hoewel de twingitaarfrivoliteiten wat happy metal aandoen)! Tom laat nog een keer zijn voeten spreken en nog een keer sleurt Holt zo’n verslavend thema uit zijn snaren. We do this till we fucking die! Dat dat sterven nog maar lang op zich mag laten wachten.
Goliath is een geïnspireerd, gevarieerd en ook wel wat gedurfd (de band had immers gewoon de lijn van de vorige twee platen kunnen doortrekken) thrashwerk geworden dat in mijn jaarlijst gaat opduiken. Meer ga ik er ook niet over zeggen. Nou vooruit, nog één ding dan: kopuh, kopuh, kopuh!
Score:
85/100
Label:
Napalm Records, 2026
Tracklisting:
- 3111
- Hostis Humani Generis
- The Changing Me
- Promise You This
- Goliath
- Beyond The Event Horizon
- 2 Minutes Hate
- Violence Works
- Summon The God Unknown
- The Dirtiest Of The Dozen
Line-up:
- Tom Hunting – Drums
- Gary Holt – Gitaar
- Jack Gibson – Basgitaar
- Lee Altus – Gitaar
- Rob Dukes – Zang
Links: