Tien jaar zitten tussen dit Vaketimen en zijn voorganger, het zelfgetitelde album Evig Natt. De nieuwe is pas het vierde album in het meer dan twintigjarige bestaan van de band. Laat me maar meteen met de deur in huis vallen en zeggen dat dit een parel van een plaat is. Geen idee hoe bekend Evig Natt is – ik kende deze Noren alvast niet – maar op basis van deze nieuweling zou Evig Natt wel eens hoge ogen kunnen gooien… Wat mij betreft zou dat toch moeten.
Volgens het promopraatje gaat het om Orchestral Gothic Doom Metal en dat dekt grotendeels de lading. Voor fans van (oude) Anathema, My Dying Bride en Swallow The Sun, dixit het label, maar voeg daar gerust ook Draconian aan toe. Heel wat namen ter referentie dus, maar Evig Natt slaagt erin om heel wat verschillende facetten van bovenstaande bands te doen schitteren. Toch is het verre van easy listening: het is droevig, donker en duister, maar ook magisch en zo doet de band doet helemaal zijn eigen ding. Dat is helemaal prachtig. Men brengt afwisselende, emotionele en bij momenten zelfs catchy doom metal met geweldige vocalen en heel wat warme dekens aan melancholische sfeer.
Die sfeer zit al meteen helemaal goed met het gevoelig piano-intro Shimmer. De toetsen worden al snel vergezeld door een van die dekens aan synthstrijkers. Introspectief, sereen en melancholisch. Dat de band goed aanvoelt wanneer er een laagje bij mag en wanneer eentje weg moet, blijkt al meteen uit dit korte intro: een vijftiental seconden voor het einde vallen de strijkers grotendeels weg. Het doet dit korte stukje aan droefenis toch als een geheel op zich aanvoelen. En het maakt het contrast met de échte opener Last Of The Light des te groter.
In Last Of The Light vliegen de Noren er dan meteen in, met stevige drums, bas, verschillende lagen aan gitaren en weer die warme synths. Een vol geluid, waar de jaren ’90- en ’00-sferen nooit ver weg zijn. Ik zie zo scènes van The Crow (de originele welteverstaan) voor mijn geestesoog afspelen: de regen, de treurnis voor hetgeen gebeurd is en de pijn die ermee gepaard gaat. Om nog wat aan ‘name dropping’ te doen: ook Theatre Of Tragedy komt nu en dan eens rond de hoek piepen. Misschien hebben de gemeenschappelijke Noorse wortels daar wel iets mee te maken. De eerste inzetten van zangeres Kirsten klinken me wat hard in de oren, maar dit kan te maken hebben met het feit dat de promo uit MP3’tjes bestaat of liggen aan de mix van dit specifieke nummer. Later op het album is dat in ieder geval niet meer zo. Dus mocht je dit ook ervaren bij het beluisteren van dit nummer, oordeel dan niet te snel over Kirstens stem, want deze is wel degelijk geweldig. Na een paar seconden wegstervende muzieknoten, barst er een dikke minuut voor het einde van het nummer nog een dijk van een climax open, ingezet door een krachtige krijs van Stein, gevolgd door dubbele bassen en harmonieën tussen cleane mannelijke en vrouwelijke vocalen. Die dynamieken hè, ik zei het al.
Stein heeft een aangename grunt die net voldoende verschillende schakeringen kent en Kirsten zingt krachtig en zuiver. Geen sopraan-of operatoestanden hier, hoewel er zeker sprake is van bombast en symfonische klanken wanneer de stemmen samenkomen. Eahparas is hier een uitstekend voorbeeld van. Solo hoor je Kirstens stem zowel ingetogen als krachtig, waarbij ze naar mijn mening meest schittert tijdens de erg emotionele passages. Sta me toe hierbij een sprongetje naar afsluiter At The End Of The Night te maken en je hoort meteen wat ik bedoel. Een goede drie minuten rustig, gevoelig pianospel, met een prachtige rol voor de zachtheid van haar timbre wanneer ze ingetogen zingt. Ook hier die dynamiek: de tweede helft van het nummer bestaat uit een crescendobeweging met steeds voller wordende doom en een krachtige combinatie van Kirstens stem met de grunt van Stein, zoals bijvoorbeeld ook te horen is op het einde van Draconians Dishearten of ook nog Harbinger Of Ruin van Aeonian Sorrow, voor mij toch echt referenties op het vlak van het emotioneel overweldigend afsluiten van een doommetalnummer.
Dat een folkinsteek en doom goed samengaan, bewijst de band op Tallemaja. Na een meer typische structuur van rustige strofe en heviger refrein komen we hier echter plots een van de donkerste passages van het album tegen: Stein grunt, na, jawel, een kort folkdeuntje, zijn ziel uit zijn lijf, ondersteund door een pracht van een melancholisch tapijt van gitaren en synths. Met wat we intussen kennen van de dynamieken van deze band mag het niet verwonderen dat de reeds vermelde afsluiter At The End Of The Night dan volgt met het rustigste begin van het hele album. Maar wat wordt dat in de tweede helft een ronduit grootse track. Alles verzwelgende emoties, authentiek en vol waar gevoel. “I’ll wait for you on the other side, But first you must walk through the darkness of the night.” De tranen worden sterren, de emoties ontploffen in supernova’s en voor het zwarte gat dat uiteindelijk ontstaat, kan ik als oplossing simpelweg de repeatknop voorstellen: laat me nog maar eens onderdompelen in die prachtige, droevige muziek die het hart en de ziel zo’n deugd kan doen.
Score:
89/100
Label:
WormHoleDeath, 2026
Tracklisting:
- Shimmer
- Last Of The light
- Death
- Når Lyset Svikte
- Gråtaslaget
- Sorrow My world
- In The darkness
- Eahparas
- Tallemaja
- At The End Of The night
Line-up:
- Kirsten Jørgensen – Vocalen
- Stein Sund – Vocalen, bas
- Arne Marton Tangjerd – Gitaar
- Ruben Osnes – Gitaar
- Tom Andre Enge – Drums
Links: