Dubbel zo mega, dubbel zo legendarisch, dubbel zo finaal. Dat is onze rubriek Dubbel Zo Zwaar. En als je als Megadeth je plaat Megadeth noemt, dan solliciteer je bijna (dubbel) naar deze rubriek. Los daarvan vraagt de (naar verluidt) laatste plaat van de invloedrijke band van Dave Mustaine simpelweg om van meer dan één kant bekeken te worden. Daarnaast zouden de redacteuren elkaar de tent uitvechten om te bepalen wie uiteindelijk het laatste oordeel mag vellen. Michiel H (favoriete genre: te veel om op te noemen, heeft het concert van Megadeth in 1991 in zijn top 10 beste concerten ooit staan) en JohannesV (favoriete genre: meestal death-, black-, thrash metal en grindcore) zijn deze keer de gelukkigen.
In augustus vorig haar kondigde Dave Mustaine plots aan dat de aankomende plaat het laatste studioalbum van (zijn) thrashinstituut Megadeth zou worden. Meer dan veertig jaar na het ietwat wankel klinkende – het verhaal gaat dat niet al het geld dat daarvoor bedoeld was naar de opnamen en mix is gegaan – debuut Killing Is My Business… And Business Is Good! en bijna evenveel bezettingen komt er een einde aan een reeks van zeventien albums. In die reeks vinden we een aantal klassiekers. De tracks op het debuut waren als sterk, maar op de drie daaropvolgende albums waren de songs nog beter uitgewerkt. Elk van die platen had ook een eigen karakter: Op Peace Sells… But Who’s Buying? hoor je een band die zijn eigen geluid gevonden heeft in intelligente thrash met riffs en solo’s die net even anders (en vaak beter) in elkaar zitten dan bij andere jaren ’80 thrashers. So Far, So Good… So What! volgde als “het boze” album. Ondanks de wat zouteloze Sex Pistols-cover Anarchy In The U.K. kan de plaat bij mij (MichielH) weinig mis doen. Daarvoor is de woede in tracks als Hook In Mouth en Liar te tastbaar. Daarbij is In My Darkest Hour – het nummer dat Mustaine schreef direct nadat hij van het overlijden van Cliff Burton hoorde – misschien wel de beste song die ooit uit de pen van ome Dave is gekropen. En toen was daar in 1990 (toch nog een soort van ineens, want wat een sprong vooruit!) Rust In Peace: een waar rifffestijn voorzien van de meest waanzinnige solo’s (Marty Friedman jonguh!). Later in de jaren ’90 liet men, geheel conform de trend in thrashland, het tempo wat zakken. Ik meen me uit de interviews rond Countdown To Extinction nog een uitspraak te kunnen herinneren als: “If you get beaten to death by feathers, you still get beaten to death.” Geen slechte plaat echter die vijfde en ook Youthanasia nag er zeker zijn. Sowieso heeft de band weinig stinkers in het oeuvre hoewel Cryptic Writings, The World Needs A Hero en vooral Risk her en der wel wat wenkbrauwen doen fronsen. Na de “terugkeerplaat” The System Has Failed (in oorsprong bedoeld als soloplaat van Mustaine) worden echter weer met regelmaat kwaliteitsplaten uitgebracht waarbij soms (Dystopia) het tempo weer wat omhoog gaat. Eens kijken hoe dat zit bij de afsluitende “self-titled”, waar ook nog eens een Metallica-cover op staat!
De plaat heet Megadeth. Betekent dat we hier ook een soort carrière-overzicht krijgen? Een soort greatest hits met enkel nieuwe nummers? Een album waarop de diverse fasen van de band voorbij komen?
Michiel: Bij beluistering denk ik niet dat de titel gekozen is om het statement te maken dat dit de plaat is die het dichtst tot de essentie van Megadeth komt. Daarvoor leunt de plaat te veel op het melodieuze en de praatzang van Mustaine van de platen na 1990. De eerste drie platen worden – behalve in het laatste stuk van opener Tipping Point – eigenlijk niet aangehaald. Het album is eerder een vrij logisch vervolg op de voorgaande platen dan dat hier een testament wordt opgemaakt.
Johan: Goede en logische vraag gezien de naam van de plaat, simpelweg Megadeth en dat schept wel verwachtingen dat hier een statement gemaakt gaat worden. De vraag is voor mij wel wat lastig beantwoorden daar ik Megadeth wat uit het oog ben verloren na Countdown to Extinction, dus vrij weinig kan zeggen hoe de nummers op deze laatste eventueel een ode zijn aan de gehele discografie. Maar wat ik wel kan zeggen is dat er niet veel momenten zijn die een directe flits van herkenning oproepen die direct gerelateerd kunnen zijn aan de platen die ik wel intensief volgde. En als dit een carrière-overzicht zou zijn, dan had ik zeker van de beginperiode, ik denk ook de beste periode, meer herkenning verwacht.
Michiel: Dat zijn vooral de snellere songs. Tipping Point is zeker een van de betere nummers. Het begint al met zo’n lekker eigenwijs Mustaine-riffje met daaromheen gierend gitaarwerk. Met een soepele versnelling laat ome Dave horen dat hij – ondanks de door hemzelf aangekaarte fysieke malheur – nog een bijzonder strakke slaghand heeft. Vloeiende maar urgente solo’s (toch een van de kenmerken van de band) volgen waarbij de klank van die – naar ik vermoed – Mustaine lekker jaren ’80 klinkt. En dan..,. na de break slaat het nummer een heuse nieuwe (meezing)richting in zoals Peace Sells dat bijna veertig jaar geleden al deed: “You won’t defy me, You won’t deny me, I’m at my tipping point.”
Let There Be Shred heeft ook al zo’n kriebelend gitaarriffje, lekker snel uit de vingers geknepen. En omdat het over shredden gaat – de tekst dat Mustaine op de dag dat hij geboren werd al een gitaar in zijn knuistjes had zullen we maar gewoon zien als een beetje “flexing fun” – krijgen we aan het eind van de riff steeds een andere fijn rockende gitaaruitbarsting. Juist omdat voor die korte aanvallen steeds een net andere aanpak wordt gekozen, is dit een van de meer interessante nummers.
En na een dipje in het midden (beetje veel midtempo, beetje veel herhaalde refreinen) steekt Made To Kill er ineens ver bovenuit. Eindelijk horen we Mustaine weer eens oprecht boos over het leed in de wereld: “Profits go while children die!” Lekker ook dat Dirk Verbeuren aan het begin even van de lijn af mag en stevig los kan. Een hoor die duistere riff die opgetild wordt door het licht van de gitaarsolo’s.
Ten slotte moet ik nog het laatste (als Mustaine woord houdt) Megadeth-nummer op een Megadeth-album noemen. Want voor The Last Note gaan we met een kleine, ingehouden snik, toch eens goed zitten. De track begint in mineur en zo zal hij ook eindigen: “It is time to say the long goodbye” (en als Dave daarmee bedoelt dat de afscheidstour oneindig doorgaat, vind ik dat prima). Tussen dat begin en einde horen we nog eenmaal dat geluid dat ergens ligt tussen rock, hardrock en metal dat (zeker na 1990) het Megadeth-universum vormt. Muzikaal misschien niet eens zo opzienbarend, maar wat is (of lijkt) Mustaine hier eerlijk en kwetsbaar: “Burned off my youth, Every show became a battle and a fight, The guitar got heavy.”
Johan: Er zijn voor mij een aantal nummers dat wel boven het gemiddelde ontstijgen:Tipping Point: Dit is een fel en agressief nummer en ik was al meteen enthousiast sinds zijn Ziggo Dome debuut vorig jaar. De gave solo’s en de volle, felle zang van Dave maken het af.
Hey God! grijpt lichtelijk terug naar de eerdere platen en ik vind de melodramatische hoge achtergrond gitaarlijnen lekker veel sfeer toevoegen. Prima einde wel van een prima nummer, ook al mis ik af en toe wat gif.
Let There Be Shred is een duidelijke greep uit de oude doos. Alsof oude Metallica tijden herleven ten tijde van Kill ’em All en dan met een fikse Megadeth-saus erover. Ook tekstueel is het wel echt heel erg jaren ’80 waarin het super belangrijk was de wereld te laten weten dat je toch wel echt heel erg metal was! Dat Dave metal is, hoef je niet te vertellen en dus hoeft hij dat nu niet nog eens zo uitgebreid te melden. Maar muzikaal staat het werkelijk als een huis!
Made to Kill: Dit is waarachtig een heerlijke lekkere felle thrash metal song! Zo horen we het graag.
The Last Note: Het laatste nummer van de plaat. Een prachtige tekst, een geweldige akoestische solo en doordat je weet dat dit werkelijk de laatste song is van deze geweldige band, of eigenlijk de meester zelf, geeft het kippenvel van de eerste noot tot de laatste… En dat het gesproken einde waarin Dave zijn testament voordraagt. Pfoe.
Als Mustaine woord houdt, is Megadeth tegelijk het eerste en het laatste album waarop nieuwe gitarist Teemu Mäntysaari voor de band te horen zal zijn. Live heeft de beste man al stevig overtuigd. Wat brengt hij hier naar de tafel?
Michiel: De beste man houdt zich gemakkelijk staande. De lijnen zijn vloeiend en melodieus, zoals gebruikelijk bij deze band. Spelen kan de man zonder meer en hij vormt een mooi tegenwicht voor het wat hoekiger werk van Mustaine. Toch valt me op dat Teemu er niet in slaagt om een echt stempel te drukken zoals Marty Friedman dat deed. Dat is misschien ook veel te veel gevraagd, al was het maar omdat Megadeth zijn geluid al lang gevonden heeft en Teemu er nog maar kort bij is. De meer akoestische stukjes vallen dan weer wel zeer op.
Johan: Megadeth staat bekend om het vele soleerwerk op zijn platen en zoals Michiel al aanhaalde met de solo-orgie Rust In Piece als hoogtepunt. Een beste uitdaging voor Teemu om te laten zien dat hij uit hetzelfde hout is gesneden als zijn voorgangers en of hij kan tippen aan het soms waanzinnige niveau van weleer. Uiteraard heeft de beste man zich al lang bewezen en toen ik hem voor het eerst zag in Amsterdam in de Ziggo Dome zag was ik al behoorlijk onder de indruk. En op deze carrière afsluitende plaat laat deze maniak wederom horen wat een geweldige gitarist hij is. Wat perst die man geweldige solo’s uit zijn 6-snarige toverdoos. Ik ben van mening dat hij persoonlijk het algehele niveau van de plaat omhoog trekt. Wat een geweldige zet van Dave om hem er bij te halen en ik hoop dat de laatste van Megadeth een fantastisch verder vervolg mag betekenen voor de carrière van Teemu.
Ook nog een pluim voor Belg Dirk Verbeuren?
Michiel: Jazeker, hij speelt strak en in dienst van de songs en wanneer hij dan een keer los mag, zoals in het intro van Made To Kill, pakt hij die kans ook met beide handen (ja duh!) aan en vult hij het op zijn eigen manier in. Wel denk ik dat Verbeuren veel meer kan dan dat hij kan laten horen op deze toch voor grote delen midtempo plaat. Ach, hij heeft genoeg andere projecten waarop hij dat heeft – en kan – laten horen.
Johan: Dirk verdient standaard een pluim. Alleen al om hoe hij overkomt, ik denk dat hij tot de meeste sympathieke mensen in de metalwereld gerekend mag worden. Maar met alleen sympathie verdien je geen plekje op de drumkit bij het legendarische Megadeth. Dan moet je ook best wel een stukkie kunnen drummen en ook dat weten we allang van Dirk. Wat is dat toch een beest. Zo strak, zo precies en zo dynamisch en tegelijk dodelijk effectief. Hij is als een scheidsrechter bij een voetbalwedstrijd die je niet ziet of hoort en het geheel in goede banen leidt. Totdat je je gaat focussen; dan merk je hoeveel kwaliteit de man bezit, En zo zie ik dat met Dirk Verbeuren ook. Nooit op de voorgrond, maar oh zo onmisbaar.
Michiel: Ik heb het idee dat Mustaine al enige platen wat minder diep gaat. Misschien ook omdat hij vaker beschouwingen doet over de (of zijn?) psyche, waar ik hem sterker vindt als hij zich echt boos maakt over anderen of de buitenwereld of wat de buitenwereld hem aandoet (Hook In Mouth, Liar, Peace Sells). Hier lijkt hij her en der in te zetten op wat “fun”. Ook niks mis mee natuurlijk, luister alleen maar eens naar de teksten op de eerste van Exodus. En bij een punky nummer als I Don’t Care past een tekst als “I don’t care if I’m out of line, I don’t care cause this life is mine” natuurlijk ook wel. Een Nobelprijs voor de literatuur zal je er echter niet mee winnen… tenzij je Donald Trump bent natuurlijk. De tekst van The Last Note raakt dan weer wel volledig en gaf deze oude sentimentele rocker dan toch weer bergen kippenvel. Respect voor een geweldige carrière man!
Johan: De vraag roept wel een bepaalde spanning op. Waar gaan we Dave betrappen op vernijnige, danwel gevatte teksten? Zoals ik al eerder aanhaalde zijn de teksten in The Last Note indrukwekkend en wetende dat we afscheid nemen van een grootheid. Maar verder heb ik geen scherpe zinsnede kunnen vinden die er met kop en schouders bovenuit stak. Eerder heb ik mijn wenbrauwen moeten fronsen bij de teksten tijdens Let There Be Shred.
En dan moeten we het natuurlijk ook nog even hebben over de cover van Ride The Lightning.
Michiel: Zeker. Er was tevoren al heel wat over te doen. Zelf begrijp ik dat niet helemaal. Iedere band kan een cover opnemen, maar als Mustaine een song opneemt waar hij als riffmeister volgens de credits op het Metallica-album heeft bijgedragen, dan zou dat ineens een probleem zijn. En het is natuurlijk ook gewoon een mooie manier om de cirkel rond te maken: op je laatste album terugkeren naar de riffs die je meer dan veertig jaar geleden speelde op een miniscuul podium in een klein snikheet zaaltje. Los daarvan zijn er wel wat vraagtekens te stellen bij deze keuze van Mustaine. Allereerst en vooral laat deze versie nog maar eens horen dat Dave niet de zanger is die Hetfield (op zijn overtuigende manier) wel is. De stembanden van Dave hebben het hoorbaar moeilijk (en dat in de studio). Misschien nog wel belangrijker is echter dat stootje adrenaline wanneer de gitaren invallen. Je weet wel dat voltje energie, dat kriebelige gevoel in je buik… dat een song als Puppet Parade eenvoudigweg niet (of veel minder) geeft. Dat is misschien niet helemaal eerlijk omdat elke gitaaraanslag van Ride The Lightning in de collectieve hersenstam is gebeiteld, maar toch is dit de energie die ik elders op deze plaat wel eens mis.
Johan: Ja, daar moeten we het zeker over hebben. Ik snap heel erg goed dat het hoofdstuk Metallica nooit echt is afgesloten en dat het voor Dave een pijnpunt is. Recent zijn er toch ook weer stukken interview opgedoken waarin hij behoorlijk geagiteerd over die tijd sprak. En dan nu als eerbetoon, of als statement, de cover van het waanzinnig Ride The Lightning. En om maar met de deur in huis te vallen: het kwam als een doffe klap bij me binnen. Dit nummer is iconisch voor me en of Dave het nu leuk vindt of niet, ik kan me het nummer gewoon niet voorstellen zonder de intense zang van James Hetfield. En de zang van Dave haalt het in de verste verte niet bij het origineel en ook al is het nummer feilloos ingespeeld, dan nog is het een aardige tegenvaller en in mijn ogen een onnodige extra toevoeging. Had dan misschien beter voor the Call of Ktulu gekozen, wat Dave ook geschreven heeft maar waar niet in wordt gezongen.
Eindconclusie? Is dit laatste album een waardig afscheid van het instituut Megadeth
Michiel: Megadeth is niet zozeer “the last testament” van Megadeth, niet zozeer een uitroepteken aan het einde van de zin van zeventien albums. Het is eerder een vermakelijk album geworden. Her en der overheerst de praatzang van Mustaine wat en misschien stappen net te veel tracks door in hetzelfde middentempo, maar met Tipping Point, Let There Be Shred, Made To Kill, het tweede deel van Obey The Call en The Last Note valt er nog genoeg te genieten.
Johan: De zwanenzang van Megadeth is tot ons gekomen. En is het een waardige geworden? Toen ik Tipping Point voor het eerst hoorde dacht ik dat Megadeth er uit zou gaan met een knal van jewelste. Dat de band met het verlaten van de scene een machtig vacuüm achter zou laten, waar we nog jaren smekend in een hoekje zouden hopen op een onverwachte wederopstanding om die pijnlijke leegte te vullen. En met deze laatste zelfgetitelde afsluiter zie ik dat helaas niet helemaal gebeuren. Misschien zijn mijn verwachtingen te hoog. Of misschien is het ook eigenlijk wel gewoon goed dat Dave langzaam van zijn welverdiende pensioen gaat genieten. Let wel, het is absoluut geen slechte plaat geworden, sterker nog, met deze LP veegt de band nog met gemak de vloer aan met vele andere bands. Maar voor een band als Megadeth vind ik het geheel net te weinig om het een waardige topper te laten zijn.
Score Michiel: 78
Score Johan: 74
Score:
76/100
Label:
BLKIIBLK Records, 2025
Tracklisting:
- Tipping Point
- I Don’t Care
- Hey, God?!
- Let There Be Shred
- Puppet Parade
- Another Bad Day
- Made To Kill
- Obey The Call
- I Am War
- The Last Note
- Ride The Lightning (Bonus Track)
Line-up:
- Dave Mustaine – Gitaar, vocalen
- Teemu Mäntysaari – Gitaar
- James Lomenzo – Basgitaar
- Dirk Verbeuren – Drums
Links: