Stilte… een moment zonder enig geluid om je heen. Echt helemaal niets? Of misschien toch niet? Met zijn experimentele compositie 4′33″ uit 1952, dat bestaat uit vier minuten en drieëndertig seconden waarin de uitvoerder geen enkele noot speelt, trok de Amerikaanse componist John Cage het bestaan van absolute stilte in twijfel. Tijdens een bezoek aan een geluidsdichte ruimte kon hij zijn eigen bloedsomloop en zenuwstelsel horen. Zijn conclusie? Absolute stilte bestaat niet. Het stuk wordt gekenmerkt door stilte, met uitzondering van omgevingsgeluiden, die juist bedoeld zijn als onderdeel van de uitvoering. Hiermee wilde Cage de aandacht verleggen van wat de componist opschrijft naar het actief luisteren, naar het waarnemen. Of hij daarin geslaagd is?
Verschillende muzikanten en componisten hebben desondanks geprobeerd het onderwerp te verklanken. Wat te denken van Enjoy The Silence van Depeche Mode, This Is The Silence van Snow Patrol, Silent Lucidity van Queensrÿche of In The Silence I Believe van DJ Tiësto? Meest bekende zal ongetwijfeld The Sound of Silence van Simon & Gartfunkel (vooruit, laten we de cover van Disturbed ook maar noemen) zijn.
Het Noord-Ierse Domhain is de volgende van vele bands die met het onderwerp aan de haal gaat. Het debuutalbum van de band uit Dublin heeft de titel In Perfect Stillness (in volmaakte stilte) meegekregen. Eerdere uitgaven, zoals de EP Nimue (2023) en de split Of Pine and Oak (2025) met Ephemeral, bleven onopgemerkt op Zware Metalen, ondanks de sterke videoclip bij Footsteps, Domhain’s bijdrage aan die split. Dat de band een sterk gevoel voor beeld en sfeer heeft, toont het viertal wederom met de video die voorafgaand aan dit album werd uitgebracht. Verderop in de recensie lees je een korte toelichting van de band erop, maar bekijk eerst zelf de videoclip van My Tomb Beneath The Tide en ervaar de mystieke schoonheid en diepe emotie die hij op kan roepen.
Domhain speelt een intense mix van post-black, blackgaze en atmosferische black metal, subtiel aangevuld met een vleugje folk en verrijkt met gelaagde vocale harmonieën en cello. Deze muzikale richting, al hoorbaar op eerder werk, wordt op In Perfect Stillness overtuigend doorgetrokken en versterkt. Op het debuutalbum worden de nummers gedragen door een rijke dynamiek, gelaagde, vocale harmonieën en vaak indrukwekkende lengtes die uitnodigen tot volledig onderdompelen. Ze ontvouwen zich veelal vanuit ingetogen beginpassages, waarin spaarzame gitaarriffs en etherische zang een sfeer van spanning en mysterie oproepen. De cello voegt daar extra diepte en melancholie aan toe. Wanneer de zang omslaat naar rauw gegrom, verdonkert het muzikale landschap abrupt en ontstaat er een indringend contrast met de eerder serene, melodieuze harmonie.
Het viertal speelt dan ook voortdurend met contrasten: intense, bijna dreigende zwartheid wisselt zich af met etherische kalmte, waardoor elke compositie zowel krachtig als ontroerend aanvoelt. Het door cello en zweverige vocalen gedragen intro Una Tarra Ci Hé is een intrigerende opmaat naar Talamh Lom; een nummer dat begint met wat zwaardere vocalen en een dito muzikale invulling, waarna een cello en dromerige zang het nummer overnemen. Van daaruit ontvouwt zich een muzikale dialoog tussen licht en donker, tussen finesse en impact. Footsteps II, het vervolg op het eerder uitgebrachte Footsteps, ademt pure emotie, terwijl plotselinge veranderingen in sfeer en tempo het titelnummer In Perfect Stillness een dynamische spanning geven.
By the waters from whence I came, so many lifetimes ago.
Here I will finally rest, on the salty waves of death.”
(My Tomb Beneath The Tide)
Het slotnummer My Tomb Beneath The Tide ademt het donkere, stormachtige Ierse weer en de diepe verbondenheid van de band met de zee en wildernis. De band omschrijft het nummer als “a death-scene on a collapsing world: a person lying on a cold beach, the final dopamine hit painting the sky with visions of their life and surrendering to the spirit of the sea with calm acceptance.” (“een sterfscène op een instortende wereld: iemand ligt op een koud strand, terwijl de laatste dopaminepiek de hemel vult met flarden van een geleefd leven, zich overgevend aan de geest van de zee met serene berusting.”) Wat overblijft, is enkel het kalmerende geruis van de getijden en een allesomvattende stilte… ijzig, oneindig, bijna tastbaar.
Domhain weet hun debuutalbum In Perfect Stillness door de vele plotselinge verschuivingen in sfeer en dynamiek te kleuren tot een fascinerend, muzikaal landschap waarin spanning, mysterie en schoonheid elkaar voortdurend afwisselen en versterken. De composities ontvouwen een intrigerend geheel dat bij elke luisterbeurt nieuwe details en emoties prijsgeeft. Indrukwekkend… om stil van te worden.
Score:
85/100
Label:
These Hands Melt, 2026
Tracklisting:
- Una Tarra Ci Hé
- Talamh Lom
- Footsteps II
- In Perfect Stillness
- My Tomb Beneath The Tide
Line-up:
- Andy Ennis – Vocalen, basgitaar
- Anaïs Chareyre-Méjan – Drums, vocalen en cello
- Nathan Irvine – Gitaar
- Ashley Irwin – Gitaar, achtergrondvocalen
Links: