Bleak House – Tyrant

Beste mede-NWOBHM-aficionado’s, zegt de bandnaam Bleak House u iets? Volgens label High Roller Records, dat deze in februari van dit jaar uitgebrachte EP nu op vinyl en cd uitbrengt, zouden wij als NWOBHM-liefhebbers deze band namelijk in het hart moeten dragen dankzij diens twee voorgaande releases. Twee hoog aangeschreven EP’s, zo lees ik, Rainbow Warrior en Lions In Winter, respectievelijk uitgebracht in 1980 en 1982. Mij zeggen deze waarlijk niets, maar zo legt het label de lat der verwachtingen wel hoog natuurlijk. Blaast deze herrezen band ons meteen omver met deze nieuwe EP Tyrant, tot zelfs een plekje in onze harten?  

Het achtergrondverhaal kan in elk geval voor een warm gevoel zorgen in deze kouder wordende dagen. In 1983 hing de band, na de twee bovengenoemde EP’s, zijn instrumenten aan de haak. In 2024 kwamen deze Britse heren terug samen voor een optreden op het Duitse Keep It True Festival. De band trad op met drie originele leden, zanger Graham Shaw en gitaristen Graham Killin and Bob Bonshor, aangevuld met een zoon van zanger Graham enerzijds en een zoon van gitarist Graham anderzijds. Daarop doken beide generaties samen de studio in en namen onderhavige EP op. Tyrant is bovendien het enige échte nieuwe nummer; de andere twee nummers verschenen reeds als live-versies op een heruitgave van beide voorgaande Bleak House EP’s in 2013. 

Nu, zeg je mij dat ik een hoog aangeschreven NWOBHM-band gemist heb, dan word ik nieuwsgierig. Dan denk ik – zoals vermoedelijk velen onder jullie – aan een Iron Maiden, Saxon, Def Leppard en Venom, om er maar een paar te noemen. Uit nieuwsgierigheid en om met kennis van zaken te kunnen spreken, ben ik ook even naar die eerste EP’s gaan luisteren. En ik zou Bleak House met geen van dezen willen vergelijken. De oudste van de twee, Rainbow Warrior, bevat iets langere nummers en klinkt ruwer maar avontuurlijker dan Lions In Winter. Meer dynamiek en afwisseling; best wel lekker eigenlijk. Het is dan jammer dat de nummers op Tyrant, zowel structureel als productioneel, beter aansluiten bij het “recentere” Lions In Winter. 

Het nummer Tyrant begint wel degelijk sterk: een leuk in het gehoor liggende riff, met cleane vocalen van Graham die verdienstelijk zijn en passen bij het geluid dat Bleak House wil brengen. Zeker de melancholische boog die hij op die riff brengt, is sterk. Die initiële riff wordt echter bijna meteen opgevolgd door een kort, simpel melodieus riffje, waarbij gitaar en stem nog eens precies hetzelfde doen, vier keer snel herhaald na elkaar. Die partij is gewoon té aanwezig in de luttele drie minuten en dertien seconden die dit nummer telt. Dat die riff op zich wel goed is, merk je tijdens de korte gitaarsolo die erdoor begeleid wordt. Was dat anders aangepakt geweest, had ik hier echt van een dijk van een nummer kunnen spreken. Jammer. 

De overige twee nummers, Arise With The Prince en To The Gods, missen de hook van de  beginriff van het titelnummer, maar bevatten dan weer geen dergelijke zwakke momenten. Typisch en degelijk, zeg maar. Eenvoudig en goed. En weet je, na een paar keer luisteren raak ik toch mee in de vibe. Lekker muziekje, gezellig rocken, en ook al is het er minder het weer voor: zonnebril op en ramen van de auto open.

Is dit een onmisbare en toch ongekende parel? Nee, sorry, in mijn ogen en oren niet. Schrijf ik deze band helemaal af? Dat ook niet. Ik ben wel benieuwd waarmee deze heren nog zullen afkomen. Maar mijn verwachtingen stel ik alvast even bij. 

Label:

High Roller Records, 2026

Tracklisting:

  1. Tyrant
  2. Arise With The Prince
  3. To The Gods

Line-up:

  • Graham Shaw – Vocalen
  • Graham Killin – Gitaar
  • Bob Bonshor – Gitaar
  • Sam Killin – Bas
  • Chris Shaw – Drums

Links: