Bloodshed Fest keert terug met Weekend Nachos in Dynamo Eindhoven

Bloodshed Fest is weer terug. Althans, voor vanavond. In samenwerking met Grindhoven, Doomstar Bookings en Dynamo heeft de organisatie een mini-festival op poten gezet na het boeken van Weekend Nachos. Dat is sowieso interessant, want de Amerikaanse band treedt sinds een paar jaar weer op en doet daarbij voor het eerst in tien jaar Nederland nog eens aan. Daar moet zware metalen natuurlijk bij zijn. Friso Veltkamp doet verslag.

Het is gezellig druk in Dynamo. Niet té druk, want er is genoeg ruimte om te bewegen of om een plek in de zaal te kiezen. Dat zorgt er wel voor dat het in die zaal vrij koud is, maar goed, die kou kan je ook wegmoshen, want daar lenen de bands van vanavond zich uitstekend voor. De organiserende partijen hebben dus Weekend Nachos gestrikt en daar vervolgens een combinatie van Nederlands erfgoed en nieuwer talent omheen gezet. Het begint echter vroeg en de bands spelen ook niet lang. Dat zou op zich wel anders en beter kunnen; als je als band slechts twintig minuten speeltijd krijgt en vervolgens moet het publiek veertig minuten wachten op de volgende band, dan kan dat organisatorisch toch wel beter. Aan de andere kant: zo blijft de bieromzet wel hoog en heb je tijd om eens bij te praten met bekenden.

Vanwege logistieke redenen mis ik False en Opstand, maar ik sta klaar voor Pressure Pact. De Tilburgse band speelt een soort thuiswedstrijd en dat merk je ook aan de presentatie, waarbij zanger Lennard aangeeft Eindhovense roots te hebben. Of dat invloed heeft gehad op de muziek valt lastig te zeggen, maar beweeglijk is in het in ieder geval wel. Of beter gezegd: de bandleden zijn in beweging. Die hebben er wel zin in. Het publiek vreemd genoeg iets minder. Een verdwaalde mosher rent af en toe van links naar rechts, maar dat is het dan ook wel.

Maakt Pressure Pact niet zoveel uit, want de band ramt er vrij energiek nummer na nummer uit. Scheurlijntje hier, scheurlijntje daar, wat Oi! invloeden of een meezingmoment… De band is niet van het moeilijk doen, behalve wanneer drummer Rens aangeeft dat er te veel licht op hem schijnt. De man zit duidelijk liever in het donker. Net als een gothic voegt Lennard er nog aan toe.

Waar de band wel net wat meer mee mag doen is het opvullen van de stiltes tussen de nummers. Die duren soms wat lang en Lennard heeft ook niet altijd een praatje paraat. Maar ach, maakt het veel uit? De band maakt het wel goed met zijn energie en overtuiging.

Een beter geluid en meer bevlogenheid vinden we terug bij Seein’ Red. Je mag het gerust een hardcorepunk-instituut noemen binnen de Nederlandse muziekscene. De band speelt al achtendertig jaar live en heeft in die tijd een indrukwekkende discografie opgebouwd. Maar de muziek van het drietal is natuurlijk meer dan de som der riffs, druk gehak en geschreeuw. Seein’ Red is altijd enorm bevlogen geweest en heeft een kritische houding ten opzichte van kapitalisme en maatschappijkritische thema’s. Dat hoor je vanavond natuurlijk ook weer terug. Bijna elk nummer gaat gepaard met een toelichting van zanger/gitarist Paul.

Zo wordt er vandaag een nummer opgedragen aan de zinloosheid van de oorlog in Oekraïne, andere oorlogen en kapotte politieke systemen, waaronder die van Nederland. En zo zien we de band graag. Na al die jaren hebben de heren niets aan bevlogenheid ingeboet. Ook niet aan muzikaal geweld, want de nummers vanavond zijn kort, bondig en to the point. Bommen die het publiek in worden geknikkerd.

Wat ik wel tof vind, is dat dit allemaal gepaard gaat met een uitstekend geluid. Hoewel de band uit de DIY scene komt (en deze deels zelf heeft opgebouwd), heeft Seein’ Red vanavond geen krakend, maar een helder vol geluid waardoor de muziek nog meer in your face wordt gebracht. Seein’ Red overtuigt vanavond dan ook helemaal.

Weekend Nachos heeft tien jaar niet in Nederland gespeeld. De laatste keer was in 2016, ter ere van hun toenmalige afscheidstournee. Dat was eveneens op Bloodshed Fest, waardoor de cirkel weer rond is ofzo. Dat de band lang niet gespeeld heeft is niet bepaald te zien of te horen. Allemachtig, wat een energie laten deze Amerikanen los. De nummers zijn kort en explosief, maar zitten goed in elkaar. Zo klinken de breakdowns precies geplaatst en worden ze voorzien van bekkenspel dat het geheel nog agressiever maakt. En alsof het allemaal al niet agressief genoeg is wordt er door zanger John nog even meegedeeld dat we elkaar in the face moeten rammen.

De powerviolence van dit viertal is compromisloos, net als de teksten, die handelen over thema’s die variëren van egoproblemen (Hometown Hero) tot verraad (Old Friends Don’t Mean Shit). Het wordt allemaal gebracht met een flinke inzet. De nummers zijn kort en dus zit de set er alweer op voor je er erg in hebt. In de tussentijd zijn er een vijftiental mokerslagen uitgedeeld. En of het nu ging om krakers als Black Earth of Obituary; het is een raasfestijn vanavond. Dat moet je ook niet te lang laten duren; dan gaat de impact verloren. Na een dik kwartier kan iedereen tevreden en gesloopt naar huis.

Datum en locatie

6 november 2026, Dynamo, Eindhoven

Link: