De vier heren van het Franse Could Seed brengen met Terminal hun tweede album uit. Dit is ongeveer twee jaar na het uitkomen van het debuut dat de naam The Drop Crisis op de hoes heeft staan. De platenboer die het kleinood uitgeeft is Klonosphere, net als voornoemde heren ook afkomstig uit het land van stokbrood en kaas. Wie een blik werpt op de samenstelling van het gezelschap ziet dat de band geen zanger in de gelederen heeft. Wat een moeilijkheid kan betekenen voor zowel de uitvoerende als de recensent. De stem is over het algemeen dé manier om je verhaal te vertellen. Lukt het het uit Le Mans afkomstige kwartet om zijn boodschap over te brengen? En lukt het de recensent van dienst om dit goed onder woorden te brengen?
Vaak lichten de titels al een tipje van de sluier op. In het geval van Terminal hebben al deze namen te maken met mythologie. Hoewel mijn kennis van de mythologie niet verder gaat dan af en toe een keer een vraag bij de televisiequiz Twee voor Twaalf, gaat het hier voor het grootste deel om de Griekse tak. Ik kan me enkel geen Griekse druïden voor de geest halen, die lijken mij eerder te horen bij de Britse eilanden.
Het geheel begint met een kabbelend beekje en wat dierengeluiden. Ik kijk nog eens goed op mijn scherm of ik niet per ongeluk Close to the Edge van Yes heb aangezet. Maar al snel wordt duidelijk dat dit niet het geval is. Wat het wel is? Een fijn spel van hard en zacht, iets wat we eigenlijk door het hele album horen. Veel vergelijkbare muziek begint vaak met een rustig thema en na een aantal minuten volgt een flinke eruptie, om dit vervolgens een nummer of zes te herhalen. Bij Could Seed is daar geen sprake van en dat zorgt voor een spannend en toch wel verrassend album.
Heracles, het tweede nummer op de plaat begint onheilspellend, je waant je meteen op de set van een spannende film. Dat geluid blijf je het hele nummer terughoren, met ondersteuning van een fijne dwingende riff. Het voelt als eb en vloed, maar dan op een onberekenbare aarde. Waar de getijden in het echte leven nauwkeurig te voorspellen zijn, is hier het tegendeel waar.
Terminal is wat mij betreft een zeer geslaagde plaat geworden en een prima opvolger van het eerste album. Ik herken mezelf heel erg in het worstelen en weer bovenkomen. Soms is het keihard en even later ben je weer helemaal zen. Wat mij betreft een van de betere post-rock/metalplaten van 2026!
Score:
80/100
Label:
Klonosphere, 2026
Tracklisting:
- Atlas
- Heracles
- Minotaure
- Pangea
- Druïds
- Orion
- Oracles
Line-up:
- Jordan Jupin- Gitaar
- Dimitri Even – Gitaar
- Thomas Magloire – Bas
- Elie Chéron – Drums
Links:

