Er waren eens een alchemist en een astronoom. Zij vochten een strijd uit. Het was geen strijd om leven en dood. Nee, het was een strijd om idealen. Ze waren er beiden van overtuigd te weten wat hen het eeuwige leven zou bezorgen. De Amerikaanse band Parius, waarvan we het tweede album The Eldritch Realm eerder bespraken, vond dit zo’n interessante strijd dat ze er een suite over hebben geschreven.
Voor de band uit Philadelphia is Alchestronomy reeds de vierde langspeler en is daarmee de opvolger van het in 2022 verschenen The Signal Heard Throughout Space. Als je de speelduur van beide albums vergelijkt, is er een ding dat opvalt: waar The Signal Heard Throughout Space meer dan een uur aan muziek bevat, zoals het een progressieve metalband betaamt, zou ik haast zeggen, is de speelduur van de nieuwste beperkt tot nèt geen veertig minuten. Volgens de band kun je de suite in zijn geheel beluisteren. Maar hebben ze ook getracht om er zeven los te beluisteren nummers van te maken.
We beginnen meteen goed met een mooi warm Hammond-intro. Wat daarop volgt is de typische sound van een suite. Ik kan het niet in woorden vatten, maar wie de progressieve muziek een warm hart toedraagt, snapt meteen wat ik bedoel. Het nummer is vrij donker en al snel is duidelijk dat er zowel een grunt aanwezig is en er ook ‘gewoon’ wordt gezongen. In het schrijven dat ik ontving bij de promo, werd er gewag gemaakt van invloeden van Dream Theater. Ik moet zeggen dat dit niet gelogen is. Zanger Louis Thierry heeft een op James LaBrie gelijkende stem, maar lijkt op het eerste gehoor wat minder kracht in zijn stem te hebben dan de Canadese frontman van Dream Theater.
Zoals het hoort bij een suite lopen alle nummers vloeiend in elkaar over. Alle bandleden krijgen de ruimte om hun kunnen te etaleren, zonder dat het vervalt in gedweep, wat vaak een risico is bij dit soort muziek. Gitarist George Fenton tovert een aantal stevige riffs en zo nu en dan een fijne solo uit zijn gitaar en bassist Kenny Rentz laat horen dat hij het baswerk prima in de vingers heeft. Waar ik eerder zei dat de zanger wat kracht lijkt te missen, moet ik mezelf toch even rectificeren. De zanglijnen, waarvan er een aantal meerdere malen terugkeert, zijn afwisselend en liggen prettig in het gehoor. Ook voor zijn grunt kan hij uit meerdere vaatjes putten.
Bij een suite hoort natuurlijk ook een knaller van een afsluiter. En dat is Parius zeker gelukt. In het slotstuk komt alles nog eens samen: Louis Thierry laat nog een keer horen dat hij van vele markten thuis is en George Fenton brengt een fijne solo ten gehore. De band ontbeert een toetsenist, maar toch zijn er toetsen te horen. Deze worden ingespeeld door gastspeler Diego Tejeida. Ook zijn er blazers en deze voegen zeker wat toe. Uit de credits kan ik niet helemaal opmaken of deze echt zijn ingespeeld of uit de computer komen. Wat me een beetje bevreemd is het einde van de plaat. Er wordt afgesloten met applaus, alsof het een live optreden is. Het is me niet helemaal duidelijk wat hier de bedoeling van is.
Nu we bij het einde zijn aangekomen, kan de balans opgemaakt worden. Net als de twee voorgangers van Alchestronomy, hebben de heren van Parius weer een zeer degelijk werkstuk afgeleverd. Het voelt als een geheel en zoals beloofd zijn de nummers ook prima los van elkaar te beluisteren. Zoals eerder gezegd klinkt het soms wat te dichtgemetseld en is ook de zang af en toe wat hysterisch. Maar de diverse terugkerende zanglijnen en het goede spel maken een hoop goed.
Score:
78/100
Label:
Willowtip, 2026
Tracklisting:
- Alchemy
- Unbecoming of a Gentleman
- Celestial Sea
- Chrysopoeia
- Equivalent Exchange
- Blind Eyed Starlight
- Astronomy
Line-up:
- Louis Thierry- Zang
- Ryan Rauch – Gitaar
- Kenny Rentz – Bas
- Dan Silver – Drums
Links: