Vetgedrukt staat het op de website van VIERNULVIER: “Voor het allereerst zullen de Finse pioniers voet zetten op Belgische bodem.”Jawel, Beherit, de iconische band rond vocalist/electronica-specialist Nuclear Holocausto Vengeance en drummer Sodomatic Slaughter is op 5 september 2026 voor de allereerste keer op een Belgisch podium te bewonderen. Geen betere plek voor zo’n uniek moment dan Kunstencentrum VIERNULVIER in dé cultuurtempel van Gent: de legendarische Vooruit. Volgens sommige bronnen stonden deze Finnen in 1993 nochtans al eens op een affiche voor een Belgische show, maar die show kwam er uiteindelijk nooit en dus was het wachten op de langverwachte terugkeer van deze grondleggers van de tweede golf van black metal. Twee Belgische bands krijgen de eer om deel te nemen aan dit sadomatisch ritueel. Het Kortrijks/Gentse black metal/industrial/elektronica/EBM/ambient fenomeen Bacht’n de Vulle Moane mag de show openen en tegelijkertijd zijn kersverse album Verdwazing Der Dwazen aan het publiek voorstellen, terwijl de Meetjeslandse stormram Alkerdeel zijn mestkar mag legen over het middenstuk van de avond. Uw redacteur van dienst vanavond is Tafkads, die u graag meeneemt doorheen een diverse avond met een onvergetelijk sluitstuk. Hij krijgt voor de visuele ondersteuning hulp van het Franse fotografenkoppel Conor Andres en Lou Astier. Samen brengen ze voor u de avond weer tot leven. Alsof u er zelf bij was…
Ik voel me helemaal voorbereid voor deze iconische avond. De laatste weken luisterde ik intensief naar de drie bands die vanavond gaan optreden en studeerde ik ook nog wat lyrics van Beherits Drawing Down the Moon in. Mijn voorbereiding van de show van Bacht’n de Vulle Moane was sowieso al in orde, aangezien ik de eer had om hun nieuwste album te mogen reviewen, dat deze week het levenslicht zag. En dus wist ik ook al op voorhand dat dit een klein uurtje genieten zou worden. Dat ik hen voor het eerst live aan het werk zou zien in de prachtige, sfeervolle setting van de concertzaal van De Vooruit was dan ook nog eens een absoluut pluspunt. Bij aanvang van hun concert staat de zaal ook al goed vol. Het is duidelijk: niemand wil deze avond missen.
De drums van Alkerdeel staan al klaar op het podium, maar daar maken SCM en A.A.K. geen gebruik van. De beide heren maken beiden enkel gebruik van hun eigen gitaar en synthesizer. De twee elektronische klavieren staan vooraan op het podium broederlijk tegenover elkaar geplaatst. Het is al snel duidelijk dat SCM (u kent hem mogelijks ook van Apovrasma) een meer prominente rol inneemt op het podium. Niet alleen omdat hij de meeste vocalen voor zijn rekening neemt; hij treedt ook letterlijk meer op het voorplan en komt af en toe helemaal vooraan staan, vlak voor het publiek.
Van bij de eerste noten zit het geluid van de instrumenten helemaal goed. Wanneer de gitaren invallen op de synths klinken die wel wat luider, maar beide instrumenten blijven doorlopend goed hoorbaar. Jammer genoeg is dat bij de vocalen echter niet altijd het geval. Anderzijds klinkt de wisselwerking tussen de repetitieve riffs vol distortie en de stampende drums en beats bijzonder geslaagd. Hoewel het podium in deze opstelling behoorlijk leeg lijkt, is de muziek die er vanaf golft echt indrukwekkend. Het zijn daarbij zeker niet enkel de synths die de hoofdrol opeisen; deze twee mannen halen de meest krankzinnige geluiden uit hun gitaren. Dit is echt snaargoochelen voor gevorderden!
De twee heren geven het beste van zichzelf in een continu wit tegenlicht, dat de performance wat extra cachet en mystiek meegeeft. De set wisselt werk van het vorige album af met nieuwe nummers. Na Klaagrituelen is het aan Hellegat om de talrijke aanwezigen te overtuigen van de kwaliteiten van Bacht’n de Vulle Moanes nieuwste boreling. De electro-beats en vette synthfantasieën roepen fijne herinneringen op aan wave-gothic-electrofuiven in de Overpoort (niet eens hier heel ver vandaan, besef ik nu) en dus is het moeilijk om stil te blijven staan. In mijn recensie van Verdwazing Der Dwazen schreef ik over Hellegat: “Dit is echt een heerlijk nummer, dat elke concertzaal zeker op zijn kop zal zetten.”. Een blik achterom schetst toch een ietwat ander beeld: er is opvallend weinig beweging op te merken in de zaal. Moet het publiek nog wat opwarmen of is de onorthodoxe mix van black metal met elektronica toch een brug te ver voor sommige aanwezigen? Dat zou anderzijds wel vreemd zijn als je speciaal voor Beherit naar hier komt; toch een band die zijn sporen heeft verdiend in het blenden van beide genres… Die laatste bedenking wordt ook bevestigd door het oprechte en uitbundige applaus dat de band na elk nummer ten deel valt. Terecht ook, want Bacht’n de Vulle Moane is goed op dreef vanavond.
Na het dansbare en meebrulbare Verdwazing Der Dwazen en het scherpe, snelle Wolfgebroed komt voor mij hét hoogtepunt van deze set: Het is Nooit Stil. De opbouw naar de felle, Mysticum’eske industrial blackmetalpassage lijkt nog langer te duren dan op CD maar wakkert de anticipatie dan ook helemaal aan, waarna de Vooruit helemaal ontploft. Wat een extatisch moment!
Bacht’n de Vulle Moane gaat nu crescendo naar het einde van de set. Op Het Einde Van De Boog brengt ongefilterde chaos op het Gentse podium, maar hét (voor mij toch onverwachte) hoogtepunt ligt helemaal op het einde. De manier waarop SCM zich vocaal helemaal smijt tijdens zijn geweldig intense vertolking van het bijzonder sfeervolle Het Woord getuigt van een bijzonder grote klasse. Hij begeeft zich tot helemaal vooraan op het podium en schreeuwt de longen uit zijn lijf met een bezieling die heel wat emotie verraadt. Wat een passie!
Het duurt niet zo heel lang voor de heren van Alkerdeel komen postvatten op het podium. De aanloop naar dit concert verliep alvast niet van een leien dakje voor hen, want zanger Pede had de voorbije weken wat stemproblemen en de band moest daarom Duister Collectief in Utrecht en hun show met Kludde en Matavitatau in Dendermonde aan zich laten voorbijgaan. Gelukkig is iedereen wél fit geraakt voor een historisch avondje met Beherit. De band gaf op voorhand aan dat ze een iets andere set zouden spelen dan normaal, om daarna in winterslaap te gaan.
Wel, normaal gezien bouwt een dier zijn energiereserve op om de winter door te kunnen komen tijdens zo’n winterslaap, maar rustig aan doen is duidelijk niet besteed aan het beest dat Alkerdeel heet. Meer dan een uur lang speelt deze Meetjeslandse dorsmachine de zaal volledig aan gruzelementen. Net voor de start van hun optreden staat zanger Pede nog met de ogen dicht in een schijnbaar serene rusthouding, maar wanneer Pui zijn eerste tremolo in gang trekt barst alle opgekropte energie in Pede helemaal los. Als een losgeslagen dolleman schreeuwt hij de longen uit zijn lijf, rukt hij de microfoon hardhandig uit zijn statief (waarbij een deel ervan zelfs in het publiek terecht komt) en gaat hij postvatten net vóór het publiek. De man is dusdanig energiek dat het op de eerste rij (alwaar ook uw recensent van dienst heeft postgevat) toch even uitkijken is om niet in ongelukkige aanraking te komen met een schoen of stuk statief.
Van stemproblemen is er bij Pede gelukkig weinig te merken en de band achter hem staat de hele set lang enorm solide te spelen. “Solide” is in het geval van Alkerdeel meer dan gewoon technisch foutloos; het is hard, luid, lomp en loodzwaar, en aan deze algehele vernietiging neemt elk bandlid gretig deel. Elk instrument is namelijk duidelijk hoorbaar én essentieel. Dit is geen chaos; dit is oorlog. De set bevat vrij lange instrumentale stukken, wat Pede de kans geeft om even op adem te komen (en zijn stem wat te sparen tot de volgende eruptie). Wat vooral opvalt: er wordt het publiek geen enkel rustmoment gegund. Tussen de nummers door beulen Pui en (vooral) QW hun instrumenten af met enorm veel distortie, tot op een niveau dat het bijna ondraaglijk wordt voor de gevoelige oortjes… In die mate dat er regelmatig zelfs een dissonante muur van geluid ontstaat. Je hoort de basgitaar kreunen, maar breken doet die nooit. Ondertussen tovert Nieke een lawine aan stompende ritmes uit zijn drumtoestel. Wel pure klasse, de manier waarop ze alles zo vlotjes aan elkaar timmeren. Deze bandleden zijn ook naadloos op elkaar ingespeeld; toch indrukwekkend om te zien/horen.
Door de continue stroom van geweld die van het podium rolt zorgt Alkerdeel vanavond voor een intense, hypnotische ervaring, met Pede als meest opvallende exponent van deze energieke performance. Er staat geen rem op en zowel tempo als intensiteit blijven onveranderd hoog. Ik maak me de bedenking dat dit fysiek heel wat moet vergen voor de heren van Alkerdeel, maar je ziet dat ze er hoe dan ook van genieten. Het speelplezier spat van het podium af. En het water dat ze op het einde van de show over elkaar heen gieten ook.
De set die Alkerdeel vanavond speelt is zo afwisselend van tempo, ritme en teneur (black metal die varieert van doom tot rock n’ roll) dat je als luisteraar geboeid blijft kijken. Een top-performance van een klasseband uit eigen land. Hulde!
Zo kort was de aanloop naar Alkerdeel, zo lang is die naar Beherit. Dat geeft ons wel de tijd om tijdens de uitgebreide soundcheck de samenstelling van deze Finse band anno 2026 van wat dichterbij te bekijken. Vocalist/toetsenist Nuclear Holocausto Vengeance en drummer Sodomatic Slaughter zijn de enige originele leden, al maakte die laatste geen deel uit van de band wanneer die zijn magnum opus, Drawing Down the Moon, in 1993 uitbracht. En in de set van vanavond ligt de nadruk uiteraard vooral op de nummers van dit iconische album.
Er is een vreemde generatie-wisselwerking te zien op het podium. Het nieuwste lid van de band, gitarist / tweede vocalist Black Moon Necromancer of Hades, lijkt met zijn armband met lange kepernagels, zijn corpsepaint en zijn lange blonde haren wel de personificatie en resurrectie van Beherit in zijn begindagen. Oudgediende Nuclear Holocausto Vengeance zorgt met zijn donkere zonnebril, kap en ongewone combinatie van short en broek met laarsjes dan weer voor het nodige contrast. Uiteraard ligt de essentie van deze legendarische band niet in het vestimentaire (of in grammaticale correctheid), maar wel in de (boodschap achter de) muziek. Als dat het statement is dat Nuclear Holocausto Vengeance vanavond wil overbrengen, dan is dat klaar en duidelijk overgekomen. Want de show die Beherit ons vanavond presenteert overtreft alle verwachtingen.
De prelude naar dit concert bestaat uit dreigend synthwerk met veel feedback, dat steeds luider wordt. Een indrukwekkende opbouw, waarna de band badend in een mistig rood licht eindelijk uit de startblokken schiet met Black Arts. Uiteraard is het Nuclear Holocausto Vengeance zelf die (terecht) de hoofdrol opeist vanaf zijn keyboard aan de rechterzijde van het podium. Niet alleen als lead vocalist (terwijl Black Moon Necromancer of Hades wel een aantal kortere en vooral rauwere bijdragen levert), maar ook met zijn elektronica-tafeltje, dat hij theatraal met een drumstokje bedient. Hij maakt af en toe een rustig uitstapje over het podium, waarbij hij bezwerende gebaren maakt die fel contrasteren met het old-school gitaargeweld van Black Moon Necromancer of Hades en bassist Abyss, Twisted Baptizer.
Beherit levert hier vanavond de perfecte vertolking van een door het publiek heel geliefd stukje blackmetalgeschiedenis. Het dikke, vette geluid is overweldigend maar perfect in balans en Nuclear Holocausto Vengeance zorgt ten gepasten tijde voor een subtiele toevoeging op synths om de sfeer van Drawing Down the Moon helemaal te laten herleven. Zowel de riffs als de elektronica komen luid en duidelijk tot hun recht vanavond, zowel in afwisseling als in synergie met elkaar. Tijdens de vocale momenten neemt de stem van Nuclear Holocausto Vengeance (mét onafscheidelijk zaklampje) echter de bovenhand, versterkt door galm en andere bombastische stemeffecten. Het publiek doet op vocaal vlak ook zijn duit in het zakje bij evergreens als Black Arts, Sadomatic Rites en topklassieker The Gate of Nanna.
De eerste zes nummers van Drawing Down the Moon zijn ook de zes eerste nummers die vandaag worden gespeeld (weliswaar met Black Arts in een ongewone koppositie). Het is duidelijk dat de show van Beherit vanavond vooral rond dit album draait. Na The Gate of Nanna gaan we echter nog wat verder terug in de tijd met Grave Desecration en Witchcraft van The Oath of Black Blood, hun ook al legendarische demo-compilatie uit 1991. Voor die gelegenheid verdwijnt Nuclear Holocausto Vengeance even van het podium en neemt Black Moon Necromancer of Hades de vocale taken over. Met strak drumwerk, de voor Beherit zo typische scherpe gitaarsound en het ultrabrute stemgeluid van de gitarist komt het verleden weer even tot leven in Gent. The Past is Alive, zoals dat op een ander album uit 1991 zo mooi werd verwoord.
Met Unholy Pagan Fire keert Beherit nog eenmaal terug naar Drawing Down the Moon en met de terugkeer naar dat album verschijnt ook Nuclear Holocausto Vengeance terug ten tonele. Om de avond nog wat extra memorabel te maken krijgen we vervolgens nóg eens drie extra nummers cadeau. Het enorm sfeervolle Ghost Visitor van Bardo Exist (2020), leidt deze finale in (een gedurfde keuze vind ik, maar zo beleef je wel het hele Beherit-spectrum op één avond), waarna Axiom Heroïne het Engram-tweeluik mag openen. Uiteraard sluiten de Finse grootmeesters deze enorm geslaagde avond af met Pagan Moon, dat luidkeels wordt meegezongen door het ondertussen bijzonder uitbundige publiek.
De eerste passage van Beherit in België werd een heuse zegetocht, met dank aan twee Belgische topbands om van deze blackmetalhoogmis een onvergetelijke avond te maken.
Living forever dark…
Setlist:
Beherit:
- Black Arts
- Tireheb (intro)
- Salomon’s Gate
- Nocturnal Evil
- Sadomatic Rites
- The Gate of Nanna
- Grave Desecration
- Witchcraft
- Unholy Pagan Fire
- Ghost Visitor
- Axiom Heroine
- Pagan Moon
Datum en locatie
5 september 2026, De Vooruit, Gent
Foto's:
Conor Andres (conor__andres); Lou Sipher (darkened.frames)
Link: