Stel dat er een wereldkampioenschap metal georganiseerd zou worden, dan kunnen we probleemloos op voorhand een aantal deelnemers invullen: de Verenigde Staten, Canada en de Scandinavische landen. Maar ook Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk zullen goed beslagen ten ijs komen. Een land als Zwitserland zou je daar misschien niet meteen verwachten. Met bands als Celtic Frost, Paysage d’Hiver en Coroner slaat dit land echter absoluut geen modderfiguur. Verdienen de post-rockers van hubris. een plek in dit rijtje en zouden ze zo ook afgevaardigd worden naar deze krachtmeting?
De band werd in 2014 opgericht in de Zwitserse stad Fribourg. Volgens het schrijven van het label spelen ze een experimentele vorm van post-rock met wat elektronica en een vleug metal. De vorige vier albums van hubris. handelden over Griekse mythologie. Vandaar ook de bandnaam, die is ontleend aan de oude Grieken. Hubris, door de band steevast met een kleine letter gevolgd door een punt geschreven, betekent in het Oudgrieks overdreven trots of hoogmoed. In lijn van de bandnaam worden ook de songtitels met kleine letters geschreven.
Dit White Shores is album nummer vijf van de band en anders dan die eerste vier albums, gaat het hier over The Lord of the Rings. Meer specifiek richt de muziek zich op de zoektocht van schrijver J.R.R. Tolkien naar sterfelijkheid en onsterfelijkheid. In de werken van Tolkien, wanneer de onsterfelijke engelen het hebben over de “Gave van de Mensen”, hebben ze het over de dood. Waar in het perspectief van het westen de dood wordt gezien als enorm tragisch, impliceert het woord ‘gave’, gift in het Engels, iets waar je naar kunt verlangen. Jonathan Hohl, de componist en oprichter van de band, haalde zijn inspiratie voor dit album uit het verscheiden van zijn grootvader. Het album bestaat uit vijf onderdelen waarvan het laatste uit twee delen bestaat. Elke titel bestaat uit een woord die samen een zin vormen en zo alvast de verwijzing naar Tolkiens zoektocht maken: death is just another path.
Ook another, het volgende nummer op de plaat, kent zijn interessante momenten. Hier ontvouwt zich opeens een dansbare beat die niet zou misstaan op een gemiddeld feest op Ibiza. Lang duurt het allemaal niet, het gaat vrij snel weer over in een rustige drumbeat en bouwt weer rustig af richting het einde van het nummer. Afsluiten doet het album met het tweeluik path. Ook hier weer de bekende opbouw. Het tweede deel bouwt eveneens weer rustig op tot er opeens een jazzy gitaartje ten tonele verschijnt. Ook de stevige bas die er doorheen laveert is prettig.
En dan het oordeel van de jury. Mag hubris. zich scharen bij het contingent Zwitsers dat reeds is afgevaardigd naar het wereldkampioenschap? Het antwoord hierop is helaas nee, en daar zijn meerdere redenen voor. Allereerst is er bar weinig metal te horen op deze plaat. Hoewel dit in het begeleidend schrijven aangegeven was, heb ik het niet kunnen bespeuren. Daarbij is het gewoon niet spannend genoeg. De heren weten zich ontegenzeggelijk raad met hun instrument en, zoals hierboven aangegeven, bevat de langspeler een aantal erg aangename stukken muziek. Maar op de keper beschouwd is het te weinig. Is het dan een slechte plaat? Ook daar moet ik nee op antwoorden. Iedere luisterbeurt vond ik plezierig en ik zal hem zeker nog eens opzetten. Maar over het algemeen biedt het gewoon net iets te weinig en komt dit album niet boven het maaiveld van het post-rocklandschap uit.
Score:
70/100
Label:
Dutch Music Works, 2026
Tracklisting:
- death
- is
- just
- another
- path I
- path II
Line-up:
- Jonathan Hohl – Gitaar
- Corentin Wicht – Gitaar
- Julien Vonlanthen – Bas
- Nathan Gros – Drums
Links: