Deze misschien wat vreemde gedachte bood zich spontaan aan tijdens de laatste minuut van het openingsnummer van deze nieuwe Aphonic Threnody: zonder aarzeling of twijfel snijdt deze muziek mijn emotionele achillespezen over, om ze vervolgens met liefde, troost en hoop weer te helen. En dat na één enkel nummer. Met Grace My Heart zet opperhoofd Riccardo Veronese zo zijn enorm sterke reeks van albums door met authentieke, oprecht doorleefde en eerlijke muziek die emotioneel zowel hard als zacht is. Ik denk opnieuw bij mezelf: funeral doom is hét genre bij uitstek voor muzikale poëzie, therapie en filosofie. De muzikale wereld van Aphonic Threnody kent heel wat kleuren, uiteraard een beperkter aantal tempo’s, maar hoe dan ook een weelde aan emoties.
Door de link met Déhà, die op Grace My Heart nogmaals instaat voor vocalen, had ik een overweldigende, verpletterende productie verwacht zoals bijvoorbeeld op Déhà’s eigen Slow te horen is. Het geluid is echter vooral transparant, warm en genuanceerd. Die transparantie laat op zijn beurt heel wat dynamiek toe in de muziek die zich ontegensprekelijk in het genre funeral doom nestelt, met verschillende lagen die erbij komen en voor rijke schakeringen zorgen. En ook hierin vinden we gelijkenissen met eerder werk, en dan vermeld ik hiervoor graag in het bijzonder het monumentale epos The Loneliest Walk uit 2022.
Om nog even terug te komen op Déhà: in mijn bespreking van Slow’s Abîmes I schreef ik al dat Déhà zelden zo getormenteerd klonk als op die plaat. Hier klinkt zijn stem zo mogelijk nog eerlijker, nog harder, directer, ontdaan van alle franjes. Naast Déhà worden de vocalen verzorgd door Gévaudan en Delora Ingrid. Als je dan ook nog weet dat de vocalisten zowel grunten, schreeuwen, shrieken als zuiver zingen, en dat soms nog samen ook, dan is het vocale pallet alleen al wonderbaarlijk divers.
Opener en titelnummer Grace My Heart laat die muzikale dynamiek en vocale diversiteit meteen horen. Aanvankelijk enkel een ruimtelijk klinkende cleane gitaar met de indringende, klagende, zuivere zang van Delora, waarna we die eerste warme, zware akkoorden krijgen (haar shrieks hoor je bijvoorbeeld in Destroy Your Will To Die, waar de op dat moment rustige en berustende muziek, hoe contradictorisch ook, de vocalen meer context geeft). Extra lagen voegen er zich zonder aarzelen bij, en een zuivere, emotioneel geladen mannenstem voegt zich erbij. Stemharmonieën en leads komen en gaan maar kennen samen een duidelijke richting: vergelijk de eerste keer dat “die” prachtige melodie te horen is maar met de laatste herhaling op het einde van het nummer, met de voldragen instrumentatie en verschillende stemmen, en de gewijzigde zanglijnen die dan gebracht worden… Wat ik bedoel met “die” melodie? Geloof me, je zal het weten wanneer je deze te horen krijgt. Bij de eerste luisterbeurt had ik zo’n beweging in het nummer helemaal niet zien komen, machtig en prachtig is het. Soms hoor je wel eens de vraag: welke film, of welke muziek, zou je nog eens voor het eerst willen zien of horen? Wel, dit is er zo eentje: de terugkomende melodie en opbouw van Grace My Heart. Maar ook de tiende en twintigste keer komt dit nog binnen hoor. Kippenvel.
Die melodie zou ik zelfs catchy durven noemen, hoewel dat begrip misschien relatief is voor funeral doom. Traag en plechtig, jazeker, en toch ook catchy. Dus ga ik er even mee door: zo’n catchy element komt ook voor in And Solace I Did Not Find. Een sfeervol en ingetogen begin mondt uit in een zware, gelaagde passage met minimale drums, waarin je, na een aantal luisterbeurten, de in elkaar overvloeiende melodieën begint te herkennen. Wanneer de extra keyboards erbij komen, hoor je een verschuiving richting nog diepere emotie waarna de iets snellere, (bij gebrek aan een beter woord dus) catchy melodie overneemt… Hoe kom je erop begot. Ik kan enkel vol verwondering luisteren.
Denk nu niet dat het album gedragen wordt door catchy deuntjes. Onthou vooral het pakkende ervan, en het verrassende, tussen de machtige, maar zeker niet altijd even “gemakkelijke” muziek die we hier te horen krijgen: introverte, ingetogen passages, aanvaarding, maar ook getergde uitingen van pure emotie, en laat me ook de sacraal aandoende sferen niet vergeten (hoor die cleane mannenzang aan het begin van Destroy Your Will To Die).
Want wat een dijk van een schijf is dit weer van Aphonic Threnody. Ik val in herhaling want ik schreef dit al in een vorige bespreking: onbegrijpelijk dat deze band niet de status heeft van een Shape Of Despair of Esoteric, dat is althans mijn indruk als funeral doom eenzaat die soms wat minder voeling heeft met wat populair is in de wijde wereld. Een ander soort funeral doom is het wel; misschien minder geschikt of toegankelijk (ook dit is een relatief begrip voor funeral doom natuurlijk) om tussendoor mee te nemen in een afspeellijst dan die grotere namen? Deze band bevat voor mij in elk geval een bijzonder waardevolle extra persoonlijke toets, in zijn muzikale belichaming van universele emotionele krachten. Niets is perfect, zegt men dan, en een voorstander van score 100 ben ik zelf ook niet, maar het is onbeschrijfelijk wat deze muziek met een mens kan doen.
Score:
95/100
Label:
Eigen beheer, 2026
Tracklisting:
- Grace My Heart
- Blood Of Gods
- And Solace I Did Not Find
- Destroy Your Will To Die
- Hooded Claw
- Why Did You Go
- A Promise
- My Fire Will Live Eternally
Line-up:
- Déhà – Vocalen
- Delora Ingrid – Vocalen
- Gévaudan – Vocalen
- Riccardo Veronese – Alle instrumenten
Links: