Gorod – The Ember Gone

Gelukkig is de Franse technische en progressieve deathmetalformatie Gorod geen absurd toneelstuk van Samuel Beckett. Waar de hoofdrolspelers in het Ierse Waiting For Godot tevergeefs wachten op iemand die nooit zal komen, trakteert Gorod ons drie jaar na het sterke The Orb wederom op het volgende werkstuk. Met The Ember Gone wordt alweer de achtste langspeler van deze Franse veteranen (als we het eerste werk onder de naam Gorgasm achterwege laten) op de wereld losgelaten. In het bijgeleverde promomateriaal geeft de band aan dat nieuwe muzikale wateren worden opgezocht met meer progressieve elementen, iets dat ook al hoorbaar was in de eerste twee singles die naar aanloop van de albumrelease werden uitgebracht. Dat stemt in ieder geval zeer benieuwd in hoeverre dit zich verder ontvouwt op het gehele album. Het creatieve vuur is ieder geval nog niet gedoofd bij Gorod. Nu rest de vraag of de gloeiende kolen wel verdwenen zijn. Later we direct in The Ember Gone duiken.

De eerste tekenen van leven worden gegeven door elektronische tonen, die wel heel bekend voorkomen (‘’Mike Oddfield, is that you?’’), waarna de buisvormige belklanken naadloos overgaan in het technische gitaargeweld. Gecombineerd met de groovende passages kan dit wedijveren met het nieuwste album van Psycroptic om meest smakelijke technische gitaarlijnen van het jaar! De warme gitaren nemen de leiding tijdens dit nummer en nergens wordt de muzikale invulling bovenmatig bruut uitgevoerd. In een notendop kan dit over het album als geheel ook gezegd worden. Hoewel er zeker ook brutere uitspattingen te horen zijn (met name het tweede deel van Forgiveness en het sterke Remains), wordt het geheel toch gevormd door een meer progressieve inslag. Verwacht dan ook geen overdaad aan dichtgetimmerde nummers met mitrailleurdrums of vliegensvlugge snarenberoering. De technische instrumentbeheersing komt zeker bovendrijven, maar wordt bovenal ingezet om intrigerende composities uit te werken. Hiermee wordt overduidelijk ingeboet op instrumentale agressie, maar wordt ook zeker gewonnen in artistieke vrijheid. De mate waarin dit goed bij je aanslaat, zal ook in grote mate bepalen welk oordeel je zult vellen over The Ember Gone.

Dit komt direct sterk tot uiting op het tweede nummer Devise. Die genoemde artistieke vrijheid schiet hier namelijk alle kanten op: een Tool-baslijntje in het begin, punky ritmes in het refrein, reggae-geïnspireerde traagheid en kabbelende prog met een ritmische knipoog naar free jazz. Hoe gek het ook klinkt, dit past allemaal wonderwel en Gorod brengt dit geheel zeer overtuigend. Het opvolgende Forgiveness werd al als eerste single uitgebracht en greep me meteen bij de lurven. Het nummer kent een lange gesluierde opbouw waarbij de dreigende spanning langzaamaan wordt opgebouwd. Het nummer opent zich vervolgens op jazzy wijze, die doet denken aan Angine de Poitrine of Between The Buried And Me. De spanning wordt steeds verder opgebouwd, totdat zanger Julien Deyres het niet langer kan houden en ons met brute grunts om de oren slaat. De muziek volgt en een steviger deel van het nummer breekt aan, waarbij het einde een samensmelting biedt van de progressieve tonen en brute uitspattingen. Een geweldig nummer, dat met meerdere luisterbeurten alleen maar in kracht toeneemt. Op deze plek voelt het ook goed om zanger Deyres uit te lichten. Zijn veelzijdigheid, zowel in heldere zangstem als de getergde schreeuwuithalen, venijnige hardcorevocalen en diepe grunts hebben zeker baat bij de gekozen muzikale insteek op dit nieuwe album The Ember Gone. Er is meer ruimte in de composities, die hij vakkundig weet op te vullen.

We vervolgen het album met Regret. Hier wordt niet zozeer gespeeld met invloeden uit andere genres, maar vinden we wellicht de meest vrijgevochten compositie op het album met een veelheid aan riffs en melodieën die aan elkaar worden geknoopt. Een nummer dat zich in eerste instantie moeilijk laat peilen, maar je krijgt zeker spijt als je deze na een enkele luisterbeurt afschrijft. Het opvolgende Crimson is een instrumentale bijdrage. Ik ben eigenlijk nooit fan van dergelijke nummers, tenzij het uitzonderlijk goed is uitgevoerd. Dat is hier helaas niet het geval, al kunnen we het ook niet slecht noemen. Hiermee vormt het desalniettemin toch een zekere dip op het album. Het opvolgende Ignite weet je echter direct weer wakker te krijgen. ‘’Ignite!!!’’ Even lijkt het alsof In Waves van Trivium wordt ingezet, aangezien de start hier enigszins gelijk is door de titel direct schreeuwend ten gehore te brengen. Ook de opvolgende grooves en hardcorevocalen geven een zekere vergelijking met de Amerikanen. De gitaarladdertjes tijdens het refrein zijn erg smaakvol en bovenal heel erg Gorod. Het tweede deel van het nummer kent een duidelijke tweedeling door stevige gitaren en dito grunts, maar ook met een atmosferische tussenpassage met bluesy gitaren. Het eerder uitgebrachte Remains blijft vervolgens over, maar niet voordat dit wordt ingeleid door het korte intermezzo Ember. Hebben we die ook meteen teruggevonden. Stuwende ritmes en kronkelende gitaren zorgen direct voor de juiste sfeer bij de start van Remains. Hier krijgen we eindelijk weer een flinke portie agressie, die toch enigszins gemist wordt op de rest van het album. Heel sterk spul. Het spacy slotstuk met zingende synthesizerklanken is meeslepend en zorgt  voor een krachtig slot van een intrigerend album.

The Ember Gone is een beetje een vreemd album geworden, in de goede zin van het woord. Voorafgaand had ik wellicht wat meer technische agressie verwacht. De eerste twee singles gaven eigenlijk al grotendeels weg dat die verwachting direct de deur uit kon. In plaats daarvan wordt de instrumentale beheersing (want die is er zeker) ingezet om uitgedachte composities neer te zetten. Hoewel de agressiviteit wel iets wordt gemist, al is dat wellicht ook een nostalgische gedachte, wordt dit zondermeer goedgemaakt door de kracht van het muzikale vakmanschap. Na de eerste luisterbeurt wilde het kwartje nog niet helemaal vallen en wist ik niet zo goed wat ik aan moest met The Ember Gone. Met iedere luisterbeurt vallen echter meer details op in het gitaarspel, de ritmische wisselingen in de drumpartijen en de veelzijdigheid van zanger Deyres. Dan rest toch niks anders dan de conclusie dat Gorod toch weer een erg lekker album heeft geproduceerd.

Score:

83/100

Label:

Base Productions, 2026

Tracklisting:

1. Signs
2. Devise
3. Forgiveness
4. Regret
5. Crimson
6. Ignite
7. Ember
8. Remains

Line-up:

• Julien Deyres – Zang
• Mathieu Pascal – Gitaar
• Nicolas Alberny – Gitaar
• Benoit Claus – Basgitaar
• Karol Diers – Drums

Links:

• Gorod
• Gorod Facebook
• Base Productions