Er zijn zo van die platen waarbij je na enkele nummers denkt te weten waar het naartoe gaat. Wat slepende doom, etherische vrouwenzang, hier en daar een stevige uithaal en voldoende melancholie om een gemiddelde novemberavond nog wat onaangenamer te maken. Splendidula zou perfect in dat straatje kunnen passen. Alleen heeft het Belgische gezelschap op Absentia duidelijk geen zin om het ons zo gemakkelijk te maken. Sinds Somnus is de band hoorbaar gegroeid. Vooral de doom en atmosferische black metal vloeien veel natuurlijker in elkaar over. Wat vroeger soms nog twee aparte werelden waren, vormt hier eindelijk één geheel.
De titeltrack maakt dat meteen duidelijk. De frontvrouw klinkt in haar cleane zang zelfverzekerder, terwijl haar extremere vocalen behoorlijk venijnig uit de hoek komen. Tim Yatras van Austere en Germ komt eveneens even langs. Gelukkig niet als bekende naam voor op de promofiche: zijn bijdrage past perfect binnen de erg persoonlijke context van de plaat. Ook de video bij Absentia ademt dezelfde desolate sfeer en laat voldoende ruimte voor de muziek. Dat klinkt vanzelfsprekend. Bekijk op een verloren avond eens tien willekeurige metalclips en u weet dat het dat helaas niet is.
Nog opvallender is Echoes Of Quiet Remain, met Aaron Stainthorpe. Inderdaad, die Aaron Stainthorpe. De voormalige My Dying Bride-zanger beschikt nog altijd over een stem waarmee hij vermoedelijk zelfs de openingsuren van het containerpark behoorlijk tragisch kan laten klinken. In combinatie met de frontvrouw werkt dat bijzonder goed. Bovendien was My Dying Bride een favoriete band van Sven, de overleden vriend aan wie Absentia mee is opgedragen. Daardoor krijgt de samenwerking een extra lading. Ook de bijbehorende video versterkt dat gevoel van afwezigheid en verlies zonder in overdreven dramatiek te vervallen.
Met Donkerte en Dalkuldar bewijst Splendidula vervolgens dat de gasten geen krukken zijn waarop de plaat moet steunen. Vooral de Nederlandstalige passages van Donkerte werken verrassend goed. Nederlands in metal blijft gevaarlijk terrein: in het Engels kan een mindere tekst zich nog verstoppen; in het Nederlands staat hij meteen in zijn blootje. Hier werkt het gelukkig wel. En dan komt Kilte. Hier treedt de blackmetalkant nadrukkelijker naar voren en hoor je misschien nog het duidelijkst hoeveel Splendidula gegroeid is. De black metal wordt niet langer boven op de doom gelegd: beide zijn naar elkaar toegegroeid. Snellere uitbarstingen maken de trage passages zwaarder en omgekeerd. Ook de video speelt dat contrast uitstekend uit. Het afsluitende Let It Come To An End brengt alles nog eenmaal samen. Is daarmee alles perfect? Neen. Sommige passages hadden gerust wat korter gemogen en wie vooral voor memorabele riffs komt, zal hier misschien minder te rapen hebben. Maar Splendidula draait steeds meer om het totaalbeeld en daarin is de band duidelijk beter geworden.
De grootste verrassing is uiteindelijk niet Yatras of Stainthorpe, maar Splendidula zelf. De doom, black metal, melancholie en agressie klinken vanzelfsprekender dan ooit, terwijl de samenwerkingen en video’s het verhaal versterken zonder de aandacht van de band weg te trekken. Absentia is daardoor vooral het werk van een band die een flinke stap vooruit heeft gezet.
Score:
82/100
Label:
Argonauta Records, 2026
Tracklisting:
- Absentia
- Echoes of Quiet Remain
- Donkerte
- Dalkuldar
- Kilte
- Let It Come to an End
Line-up:
- Kristien Cools – Zang
- Joachim Taminau – Drums
- Guy Van Campenhout – Gitaar
Links: